Δημοσιεύτηκε: 23 Ιαν 2014, 21:51
Τα περισσότερα γραφικά περιβάλλοντα που χρησιμοποιούνται στο Linux, είτε βρίσκονται ήδη σε ένα αρκετά καλό επίπεδο είτε το μέλλον τους φαντάζει αρκετά ευοίωνο.
Έχοντας λοιπόν αυτά υπ' όψη, η επιλογή του καθενός μάλλον βασίζεται περισσότερο:
Γενικά στο φόρουμ έχω (δικαίως) τη φήμη του Unitάκια. Ομολογώ πως το Unity είναι το γραφικό περιβάλλον που θα επέλεγα αν είχα μόνο μια επιλογή. Από την άλλη, επειδή είμαι αρκετά περίεργος (και με την καλή και με την κακή έννοια
) και στο δίσκο μου υπάρχουν πάντα αρκετές διανομές, σε κάθε μια από αυτές (από τις οποίες πλέον ούτε μια βασισμένη σε Ubuntu) θέλω να χρησιμοποιώ κάτι διαφορετικό. Οπότε, στην ουσία χρησιμοποιώ όλα τα παραπάνω σχεδόν σε ίδιο ποσοστό και έχω παρατηρήσει τα εξής, τα οποία φυσικά έχουν να κάνουν συγκεκριμένα με εμένα:
Έτσι, καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι μικρολεπτομέρειες και η προδιάθεση είναι τα πιο σημαντικά.
Υπάρχουν μικρολεπτομέρειες που μου αρέσουν ή δεν μου αρέσουν παντού και αν και δεν είναι αρκετά σημαντικές, είναι αυτές που καθορίζουν το πόσο συχνά χρησιμοποιώ κάτι. Παρόλα αυτά, νομίζω πως αν κάποια στιγμή κάποιος μου επέβαλε κάποιο από αυτά, μάλλον τελικά δεν θα είχα πρόβλημα (ok, ίσως να είχα λίγο πρόβλημα με το MATE πλέον, αλλά και με αυτό θα έκανα τη δουλειά μου).
- Η έκδοση 3.10 είναι μια πολύ καλή έκδοση του Gnome Shell. Και η 3.8 καλή ήταν, αλλά η 3.10 είναι αρκετά βελτιωμένη. Πιθανώς η 3.12 θα είναι ακόμη καλύτερη.
- Το Unity έχει γίνει πλέον αρκετά γρήγορο, και αφού δεν προστίθεται και τίποτα καινούριο οι περισσότερες αλλαγές αφορούν bug fixing και βελτιώσεις στα σημεία.
- Για το KDE 4 ισχύει ό,τι και για το Unity. Βρίσκεται σε ένα πολύ καλό σημείο όσον αφορά τις λειτουργίες και οι όποιες βελτιώσεις αφορούν την απόκριση και το bug fixing. Η νέα έκδοση που ετοιμάζεται (KDE 5) είναι πολλά υποσχόμενη.
- Το XFCE είναι πλέον αρκετά ραφιναρισμένο στη λειτουργία του και μπορεί να διαμορφωθεί από κάτι πολύ βασικό (που προσφέρει αρχικά) ως και κάτι αρκετά πολύπλοκο αρκετά εύκολα.
- Το LXDE ετοιμάζεται για τη «νέα γενιά» μετά τη συνένωση με το Qt-Razor και τη μεταφορά του σε Qt. Προσωπικά, είναι το γραφικό περιβάλλον για το οποίο ανυπομονώ περισσότερο από όλα να δω δείγμα.
- Η ομάδα ανάπτυξης του enlightenment άλλαξε φιλοσοφία εκδόσεων και πλέον οι εκδόσεις βγαίνουν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από ότι στο παρελθόν. Ήδη βρισκόμαστε στο e19.
- Το Cinnamon στην έκδοση 2.0 μάλλον βρίσκεται στην καλύτερη φάση του ως τώρα και πιθανώς να έχει ακόμα περισσότερες βελτιώσεις στο μέλλον.
Έχοντας λοιπόν αυτά υπ' όψη, η επιλογή του καθενός μάλλον βασίζεται περισσότερο:
- Στο τι έχει συνηθίσει ως τώρα και θεωρεί οικείο
- Στο πόσο μεγάλη περιέργεια έχει να δει κάτι νέο
- Στο γούστο
- Σε μικρολεπτομέρειες
Γενικά στο φόρουμ έχω (δικαίως) τη φήμη του Unitάκια. Ομολογώ πως το Unity είναι το γραφικό περιβάλλον που θα επέλεγα αν είχα μόνο μια επιλογή. Από την άλλη, επειδή είμαι αρκετά περίεργος (και με την καλή και με την κακή έννοια
) και στο δίσκο μου υπάρχουν πάντα αρκετές διανομές, σε κάθε μια από αυτές (από τις οποίες πλέον ούτε μια βασισμένη σε Ubuntu) θέλω να χρησιμοποιώ κάτι διαφορετικό. Οπότε, στην ουσία χρησιμοποιώ όλα τα παραπάνω σχεδόν σε ίδιο ποσοστό και έχω παρατηρήσει τα εξής, τα οποία φυσικά έχουν να κάνουν συγκεκριμένα με εμένα:- Επειδή η σταθερά σε κάθε περιβάλλον εργασίας στον υπολογιστή μου είναι ο χρήστης του (δηλαδή εγώ), όποιο γραφικό περιβάλλον και να χρησιμοποιώ δεν έχει μεγάλες οπτικές διαφορές. Το μόνο που φαίνεται είναι μια μπάρα στο επάνω μέρος και ένα καθαρό wallpaper. Ούτε εικονίδια ούτε conky ούτε τίποτα «διακοσμητικό». Δεν αντέχω να τα βλέπω καν.
- Δεν χρησιμοποιώ το γραφικό περιβάλλον. Χρησιμοποιώ τις εφαρμογές μου. Το μόνο που θέλω λοιπόν από το γραφικό περιβάλλον είναι:
- Έναν εύκολο και τρόπο να εκκινώ τις 5-10 εφαρμογές που χρησιμοποιώ συχνά χωρίς να με ενδιαφέρει ποιος θα είναι αυτός ο τρόπος. Εκκινητής, dock, «Αγαπημένα» στο μενού, 5 εικονίδια στη μπάρα, ένα εικονίδιο που να ανοίγει ένα «συρτάρι» με αυτά τα 5-10 προγράμματα, ας είναι ό,τι θέλει, αρκεί να είναι γρήγορο.
Όλα τα γραφικά περιβάλλοντα το παρέχουν αυτό. - Έναν τρόπο να εκκινώ τις υπόλοιπες εφαρμογές που χρησιμοποιώ αραιά και που. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα είναι. Αναζήτηση σε μενού, πληκτρολόγηση μέρος του ονόματος, ας είναι. Στη φράση «κι άμα δεν θυμάσαι πως λένε την εφαρμογή;», απαντάω «άμα δεν θυμάσαι ακριβώς πως λένε την εφαρμογή, θυμάσαι περίπου.Αν δεν θυμάσαι ούτε στο περίπου, τότε έχεις σοβαρότερα προβλήματα από ότι το μενού είναι δύσκολο».
Όλα τα γραφικά περιβάλλοντα το παρέχουν αυτό επίσης.
- Έναν εύκολο και τρόπο να εκκινώ τις 5-10 εφαρμογές που χρησιμοποιώ συχνά χωρίς να με ενδιαφέρει ποιος θα είναι αυτός ο τρόπος. Εκκινητής, dock, «Αγαπημένα» στο μενού, 5 εικονίδια στη μπάρα, ένα εικονίδιο που να ανοίγει ένα «συρτάρι» με αυτά τα 5-10 προγράμματα, ας είναι ό,τι θέλει, αρκεί να είναι γρήγορο.
- Πόροι: Μιας και χρησιμοποιώ πάνω κάτω παντού τα ίδια πράγματα, φορτώνω τα ίδια πράγματα στην εκκίνηση και έχω σταθερά το ίδιο οπτικό γούστο, οι πόροι που καταναλώνουν όλα τα γραφικά περιβάλλοντα στον υπολογιστή μου είναι ίδιοι.
Ναι, ξέρω πως το XFCE στη στάνταρ μορφή του δεν καταναλώνει τίποτα σε σχέση με το Unity, αλλά επίσης στη στάνταρ μορφή του δεν βλέπεται αν το μάτι σου έχει συνηθίσει σε Gnome ή Unity. Αν του ενεργοποιήσεις όμως το compositing, του βάλεις σκιές στα παράθυρα, κάποιες διαφάνειες, φορτώσεις στην εκκίνηση ό,τι χρησιμοποιείς και στο Unity και βάλεις και το preload, τότε είσαι στο ίδιο επίπεδο.
Ανεξάρτητα με τη διανομή.
Έτσι, καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι μικρολεπτομέρειες και η προδιάθεση είναι τα πιο σημαντικά.
Υπάρχουν μικρολεπτομέρειες που μου αρέσουν ή δεν μου αρέσουν παντού και αν και δεν είναι αρκετά σημαντικές, είναι αυτές που καθορίζουν το πόσο συχνά χρησιμοποιώ κάτι. Παρόλα αυτά, νομίζω πως αν κάποια στιγμή κάποιος μου επέβαλε κάποιο από αυτά, μάλλον τελικά δεν θα είχα πρόβλημα (ok, ίσως να είχα λίγο πρόβλημα με το MATE πλέον, αλλά και με αυτό θα έκανα τη δουλειά μου).