Δημοσιεύτηκε: 20 Ιούλ 2010, 19:37
Το θέμα με την αγορά ΧΩΡΙΣ το εγκατεστημένο software έτοιμων επώνυμων laptop, desktop, κινητών τηλεφώνων κλπ ηλεκτρονικών συσκευών δεν έχει κανένα νόημα να το κουράζουμε. Είναι σαν να πηγαίνεις στην αντιπροσωπεία της Α κατασκευάστριας αυτοκινήτων και να ρωτάς αν μπορείς να πάρεις το Χ μοντέλο χωρίς τα καθίσματα γιατί θες να του φορέσεις εσύ τα δικά σου. Η απάντηση είναι πάντα μια: ΌΧΙ. Το μοντέλο βγαίνει έτσι στη βασική του έκδοση και περιέχει ότι περιέχει. Η εταιρία δεν πρόκειται να το κόψει ράψει περαιτέρω στα μέτρα σου. Αν στον κατάλογο δεν υπάρχει έκδοση χωρίς καθίσματα πρέπει να πάρεις και τα καθίσματα.
Στην αγορά ηλεκτρονικών το θέμα έχει μια ιδιαιτερότητα γιατί συνήθως το λογισμικό έρχεται με ξεχωριστή άδεια χρήσης EULA που πρέπει να αποδεχθείς για να το χρησιμοποιήσεις. Εκεί το πράγμα μπλέκει νομικά, με την ερώτηση "Αν πωλείται ως ενσωματωμένο προϊόν το λογισμικό, γιατί έχει ξεχωριστή άδεια χρήσης και μάλιστα υπογεγραμμένη από άλλη εταιρία από την κατασκευάστρια του προϊόντος; Μπορώ αν δεν αποδεχτώ την άδεια χρήσης του λογισμικού να εξακολουθήσω να χρησιμοποιώ το hardware; κλπ". Κάθε κατασκευαστής σε αυτή την περίπτωση κάνει ότι νομίζει. Άλλοι επιστρέφουν κάποια χρήματα γιατί ερμηνεύουν την μη αποδοχή ως μη δυνατότητα χρήσης του λογισμικού από τον πελάτη χωρίς δική του υπαιτιότητα, οπότε αποζημιώνεται για το κομμάτι του προϊόντος που τελικά δεν απολαμβάνει, ενώ άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα και λένε "Ήξερες ότι έρχεται με το Χ λογισμικό και ότι πρέπει να αποδεχτείς EULA για να το χρησιμοποιήσεις. Τι φταίω εγώ που δεν το θες. Αν δεν σου έκανε το προϊόν να μην το αγόραζες."
Και έτσι φτάνουμε στα 2 πράγματα που έχουν νόημα να κάνει κάποιος σχετικά με αυτό το ζήτημα:
1. Προτιμάμε και αγοράζουμε συσκευές που έρχονται με το λογισμικό που εμείς προτιμάμε (ή χωρίς το λογισμικό που δεν θέλουμε - π.χ. barebone pc -). Ψάχνουμε, διαφημίζουμε μιλάμε για τα προϊόντα που έχουν το λογισμικό που θέλουμε. Όταν μιλάμε με πωλητές ή αντιπροσώπους τους τονίζουμε ότι δεν θα προτιμήσουμε το Χ προϊόν τους γιατί δεν έρχεται με το λογισμικό που θέλουμε.
2. Αν αγοράσουμε προϊόν που περιλαμβάνει άλλο λογισμικό από αυτό που προτιμάμε ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ, προσπαθούμε να επιστρέψουμε το ΟΛΟΚΛΗΡΟ το προϊόν ως μη κατάλληλο.
Για το 2 είναι τις περισσότερες φορές δύσκολο να πείσουμε ότι δεν ενημερωθήκαμε και πιθανώς να καταλήξει το θέμα σε δικαστική οδό αν δεν είναι συνεργάσιμος ο πωλητής, πράγμα που συνήθως δεν αξίζει τον κόπο. Οπότε τελικά καταλήγουμε στο εξής: Φροντίζουμε να εφαρμόζουμε πάντα το 1. Αν δεν μπορούμε σε κάποια περίπτωση να εφαρμόσουμε το 1 (δεν υπάρχει μοντέλο που να μας κάνει και να έρχεται με το λογισμικό που θέλουμε), αλλά έχουμε ανάγκη τις υπόλοιπες δυνατότητες του προϊόντος, απλά κάνουμε υπομονή, αγοράζουμε εν γνώση μας το λογισμικό που δεν θέλουμε και χρησιμοποιούμε τις τεχνικές μας γνώσεις για να τροποποιήσουμε μόνοι το προϊόν (βγαίνοντας εκτός προδιαγραφών κατασκευαστή) ώστε να το κάνουμε χρήσιμο για εμάς.
Ζητώντας και προτιμώντας προϊόντα που έρχονται με προεγκατεστημένο ΕΛΛΑΚ όπου τα βρίσκουμε και διαφημίζοντας τον κατασκευαστή και τον προμηθευτή τους ίσως καταφέρουμε να δημιουργήσουμε αρκετή ζήτηση που είναι η μόνη δύναμη που σε μια ελεύθερη οικονομία θα πείσει κατασκευαστές και προμηθευτές να παρέχουν και να βάζουν στα ράφια περισσότερα μοντέλα με ΕΛΛΑΚ.
Στην αγορά ηλεκτρονικών το θέμα έχει μια ιδιαιτερότητα γιατί συνήθως το λογισμικό έρχεται με ξεχωριστή άδεια χρήσης EULA που πρέπει να αποδεχθείς για να το χρησιμοποιήσεις. Εκεί το πράγμα μπλέκει νομικά, με την ερώτηση "Αν πωλείται ως ενσωματωμένο προϊόν το λογισμικό, γιατί έχει ξεχωριστή άδεια χρήσης και μάλιστα υπογεγραμμένη από άλλη εταιρία από την κατασκευάστρια του προϊόντος; Μπορώ αν δεν αποδεχτώ την άδεια χρήσης του λογισμικού να εξακολουθήσω να χρησιμοποιώ το hardware; κλπ". Κάθε κατασκευαστής σε αυτή την περίπτωση κάνει ότι νομίζει. Άλλοι επιστρέφουν κάποια χρήματα γιατί ερμηνεύουν την μη αποδοχή ως μη δυνατότητα χρήσης του λογισμικού από τον πελάτη χωρίς δική του υπαιτιότητα, οπότε αποζημιώνεται για το κομμάτι του προϊόντος που τελικά δεν απολαμβάνει, ενώ άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα και λένε "Ήξερες ότι έρχεται με το Χ λογισμικό και ότι πρέπει να αποδεχτείς EULA για να το χρησιμοποιήσεις. Τι φταίω εγώ που δεν το θες. Αν δεν σου έκανε το προϊόν να μην το αγόραζες."
Και έτσι φτάνουμε στα 2 πράγματα που έχουν νόημα να κάνει κάποιος σχετικά με αυτό το ζήτημα:
1. Προτιμάμε και αγοράζουμε συσκευές που έρχονται με το λογισμικό που εμείς προτιμάμε (ή χωρίς το λογισμικό που δεν θέλουμε - π.χ. barebone pc -). Ψάχνουμε, διαφημίζουμε μιλάμε για τα προϊόντα που έχουν το λογισμικό που θέλουμε. Όταν μιλάμε με πωλητές ή αντιπροσώπους τους τονίζουμε ότι δεν θα προτιμήσουμε το Χ προϊόν τους γιατί δεν έρχεται με το λογισμικό που θέλουμε.
2. Αν αγοράσουμε προϊόν που περιλαμβάνει άλλο λογισμικό από αυτό που προτιμάμε ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ, προσπαθούμε να επιστρέψουμε το ΟΛΟΚΛΗΡΟ το προϊόν ως μη κατάλληλο.
Για το 2 είναι τις περισσότερες φορές δύσκολο να πείσουμε ότι δεν ενημερωθήκαμε και πιθανώς να καταλήξει το θέμα σε δικαστική οδό αν δεν είναι συνεργάσιμος ο πωλητής, πράγμα που συνήθως δεν αξίζει τον κόπο. Οπότε τελικά καταλήγουμε στο εξής: Φροντίζουμε να εφαρμόζουμε πάντα το 1. Αν δεν μπορούμε σε κάποια περίπτωση να εφαρμόσουμε το 1 (δεν υπάρχει μοντέλο που να μας κάνει και να έρχεται με το λογισμικό που θέλουμε), αλλά έχουμε ανάγκη τις υπόλοιπες δυνατότητες του προϊόντος, απλά κάνουμε υπομονή, αγοράζουμε εν γνώση μας το λογισμικό που δεν θέλουμε και χρησιμοποιούμε τις τεχνικές μας γνώσεις για να τροποποιήσουμε μόνοι το προϊόν (βγαίνοντας εκτός προδιαγραφών κατασκευαστή) ώστε να το κάνουμε χρήσιμο για εμάς.
Ζητώντας και προτιμώντας προϊόντα που έρχονται με προεγκατεστημένο ΕΛΛΑΚ όπου τα βρίσκουμε και διαφημίζοντας τον κατασκευαστή και τον προμηθευτή τους ίσως καταφέρουμε να δημιουργήσουμε αρκετή ζήτηση που είναι η μόνη δύναμη που σε μια ελεύθερη οικονομία θα πείσει κατασκευαστές και προμηθευτές να παρέχουν και να βάζουν στα ράφια περισσότερα μοντέλα με ΕΛΛΑΚ.