Δημοσιεύτηκε: 04 Ιουν 2009, 13:22
Καταρχήν στην γλώσσα τους η χώρα τους δεν λέγεται καν μακεδονία αλλά μακεντόνσκα. Δλδ εδώ είμαστε μπροστά σε ένα ιστορικό παράδοξο. Πως μπορούν να λέγονται μακεδόνες όταν οι ίδιοι προσφέρονται μακεντόνσκες.. )
Μετά άλλο ένα ιστορικό παράδοξο είναι η βουλγαρική διάλεκτος που μιλάνε με πολλές σλαβικές λέξεις. Και εδώ έχουμε μια ιδιοτροπία της ιστορία γιατί αν δεχθούμε τους ισχυρισμούς τους ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων τότε κάποια στιγμή στην ιστορία μάλλον μαζεύτηκαν κάπου και πήραν μια κοινή απόφαση να παρατήσουν την προγονική τους γλώσσα και να αρχίσουν να μιλάνε βουλγάρικα!!
Το τρίτο παράδοξο με τους γείτονες είναι ότι ο ζωτικός τους χώρος είναι στα βόρεια σύνορα της αρχαίας Μακεδονίας. Αν ξανά δεχτούμε τους ισχυρισμούς τους ,αυτός ο πολυπληθείς λαός κάποια στιγμή στην ιστορία τους αποφάσισε να παρατήσει τα προγονικά τους εδάφη και να πάει να ζήσει βόρεια...
Από τι βλέπουμε η γελιότητα του εθνικισμού δεν έχει σύνορα η πατρίδες.
Αλλά και εμείς εδώ στην ελλάδα δεν πάμε πίσω και προσπαθούμε να ανταγωνιστούμε τους γείτονες μας σε γελοία επειχηρήματα. Πως γίνετε ένα μεγάλο μέρος πόντιων ελλήνων που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στον γεωγραφικό χώρο της μακεδονίας να δηλώνουν σήμερα μετά από 3 γενίες περήφανεί Μακεδόνες!!. Πως γίνετε ο ελληνισμός μετά από δύο χιλάδες χρόνια ιστορίας να πιστεύει ότι δεν υπήρξε καμία ανακατανομή πληθυσμών στον γεωγραφικό του χώρο και ότι συνεχίζουν να υπάρχουν αρχαίες φυλές και να κατοικούν τους ίδους τόπους με την αρχαιότητα όπως οι Σπαρτιάτες, Μακεδόνες, Θηβαίοι κτλ..
Για να καταλήξουμε κάπου. Κατά την γνώμη η ιστορία ενός λαού είναι ότι πολυτημότερο έχει. Χωρίς ιστορία ενάς λαός είναι καταδικασμένος στον αφανισμό του.
Κανείς παγκόσμια σοβαρός ιστορικός δεν δέχετε τους ισχυρισμούς της γείτονος χώρας. Κανείς παγκόσμια σοβαρός ιστορικός δεν δέχετε τους σκοπιανούς ως μακεδόνες και εδώ που τα λέμε κανείς σοβαρός ιστορικός δεν πιστεύει ότι υπάρχει πλέον ξεχωριστη μακεδονική διάλεκτος από την ελληνική.
Το θέμα είναι αν μπούμε στην διαδικασία να κηνυγάμε ονόματα και ιστορικές αλήθειες μήπως παίζουμε το παιχνίδι της γελοιότητας του εθνικισμού των γειτόνων? Μήπως πρέπει να αφήσουμε τα πράγματα να κάνουν τον κύκλο τους όταν έχουμε και σύμμαχο την ιστορία μας?
Μετά άλλο ένα ιστορικό παράδοξο είναι η βουλγαρική διάλεκτος που μιλάνε με πολλές σλαβικές λέξεις. Και εδώ έχουμε μια ιδιοτροπία της ιστορία γιατί αν δεχθούμε τους ισχυρισμούς τους ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων τότε κάποια στιγμή στην ιστορία μάλλον μαζεύτηκαν κάπου και πήραν μια κοινή απόφαση να παρατήσουν την προγονική τους γλώσσα και να αρχίσουν να μιλάνε βουλγάρικα!!
Το τρίτο παράδοξο με τους γείτονες είναι ότι ο ζωτικός τους χώρος είναι στα βόρεια σύνορα της αρχαίας Μακεδονίας. Αν ξανά δεχτούμε τους ισχυρισμούς τους ,αυτός ο πολυπληθείς λαός κάποια στιγμή στην ιστορία τους αποφάσισε να παρατήσει τα προγονικά τους εδάφη και να πάει να ζήσει βόρεια...
Από τι βλέπουμε η γελιότητα του εθνικισμού δεν έχει σύνορα η πατρίδες.
Αλλά και εμείς εδώ στην ελλάδα δεν πάμε πίσω και προσπαθούμε να ανταγωνιστούμε τους γείτονες μας σε γελοία επειχηρήματα. Πως γίνετε ένα μεγάλο μέρος πόντιων ελλήνων που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στον γεωγραφικό χώρο της μακεδονίας να δηλώνουν σήμερα μετά από 3 γενίες περήφανεί Μακεδόνες!!. Πως γίνετε ο ελληνισμός μετά από δύο χιλάδες χρόνια ιστορίας να πιστεύει ότι δεν υπήρξε καμία ανακατανομή πληθυσμών στον γεωγραφικό του χώρο και ότι συνεχίζουν να υπάρχουν αρχαίες φυλές και να κατοικούν τους ίδους τόπους με την αρχαιότητα όπως οι Σπαρτιάτες, Μακεδόνες, Θηβαίοι κτλ..
Για να καταλήξουμε κάπου. Κατά την γνώμη η ιστορία ενός λαού είναι ότι πολυτημότερο έχει. Χωρίς ιστορία ενάς λαός είναι καταδικασμένος στον αφανισμό του.
Κανείς παγκόσμια σοβαρός ιστορικός δεν δέχετε τους ισχυρισμούς της γείτονος χώρας. Κανείς παγκόσμια σοβαρός ιστορικός δεν δέχετε τους σκοπιανούς ως μακεδόνες και εδώ που τα λέμε κανείς σοβαρός ιστορικός δεν πιστεύει ότι υπάρχει πλέον ξεχωριστη μακεδονική διάλεκτος από την ελληνική.
Το θέμα είναι αν μπούμε στην διαδικασία να κηνυγάμε ονόματα και ιστορικές αλήθειες μήπως παίζουμε το παιχνίδι της γελοιότητας του εθνικισμού των γειτόνων? Μήπως πρέπει να αφήσουμε τα πράγματα να κάνουν τον κύκλο τους όταν έχουμε και σύμμαχο την ιστορία μας?