Δημοσιεύτηκε: 30 Σεπ 2011, 00:46
Τεμπέληδες δε δέχομαι ότι είμαστε.
Από τότε που τελείωσα το πανεπιστήμιο δουλεύω (για την ακρίβεια δούλευα, διότι εσχάτως βαράω μύγες, τρώω από τα έτοιμα και δε βγάζω καλά καλά τα έξοδα του γραφείου μου), όπως δούλευαν και οι γονείς μου και οι παππούδες μου.
Φαντάζομαι ότι όλοι μας αν κάνουμε την αναδρομή στο οικογενειακό μας δέντρο τα ίδια συμπεράσματα θα βγάλουμε.
Τα θέματα κακοδιαχείρισης είναι προφανώς απόρροια των πολιτικών μας επιλογών, στις οποίες συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου, τουλάχιστον έχω την παρηγοριά ότι δεν παρέμεινα δογματικά σε αυτές και δεν είχα κανένα πρόβλημα να περάσω στο άλλο άκρο, όταν έτσι έκρινα σωστό.
Όσον αφορά στις οικονομικές απαιτήσεις του καθενός και την αξιολόγηση του πόσο κοστίζει η εργασία του είναι νομίζω θέμα οπτικής γωνίας.
Δε δουλεύω για να ζω, δουλεύω για να ζω ΚΑΛΑ εγώ και η οικογένειά μου.
Αν ήταν απλώς να διατηρούμαστε στη ζωή δεν ήταν και πολύ απαραίτητο να δουλεύουμε, μας έφτανε ένα μικρό περιβόλι και δύο τρεις κατσίκες και θα γεμίζαμε την κοιλιά μας ξύνοντας σε γενικές γραμμές τα παπάρια μας από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Όταν όμως δουλεύω, δε θέλω απλώς, ΑΠΑΙΤΩ να μπορώ να περνάω καλά και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.
Από τότε που τελείωσα το πανεπιστήμιο δουλεύω (για την ακρίβεια δούλευα, διότι εσχάτως βαράω μύγες, τρώω από τα έτοιμα και δε βγάζω καλά καλά τα έξοδα του γραφείου μου), όπως δούλευαν και οι γονείς μου και οι παππούδες μου.
Φαντάζομαι ότι όλοι μας αν κάνουμε την αναδρομή στο οικογενειακό μας δέντρο τα ίδια συμπεράσματα θα βγάλουμε.
Τα θέματα κακοδιαχείρισης είναι προφανώς απόρροια των πολιτικών μας επιλογών, στις οποίες συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου, τουλάχιστον έχω την παρηγοριά ότι δεν παρέμεινα δογματικά σε αυτές και δεν είχα κανένα πρόβλημα να περάσω στο άλλο άκρο, όταν έτσι έκρινα σωστό.
Όσον αφορά στις οικονομικές απαιτήσεις του καθενός και την αξιολόγηση του πόσο κοστίζει η εργασία του είναι νομίζω θέμα οπτικής γωνίας.
Δε δουλεύω για να ζω, δουλεύω για να ζω ΚΑΛΑ εγώ και η οικογένειά μου.
Αν ήταν απλώς να διατηρούμαστε στη ζωή δεν ήταν και πολύ απαραίτητο να δουλεύουμε, μας έφτανε ένα μικρό περιβόλι και δύο τρεις κατσίκες και θα γεμίζαμε την κοιλιά μας ξύνοντας σε γενικές γραμμές τα παπάρια μας από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Όταν όμως δουλεύω, δε θέλω απλώς, ΑΠΑΙΤΩ να μπορώ να περνάω καλά και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι.