Δημοσιεύτηκε: 14 Οκτ 2011, 12:02
Εδώ και λίγες μέρες εγκατέστησα το Fedora 15 με το Gnome 3.
Η πρώτη φορά που είδα το Gnome-shell ήταν σε έναν υπολογιστή με Arch που μια αναβάθμιση έκανε περισσότερα από το επιθυμητό εγκαθιστώντας Gnome 3 χωρίς να υπάρχει αυτή η πρόθεση. Τότε το βρήκα τελείως παρανοϊκό και ακατανόητο. Το θεώρησα μια τεράστια καταστροφή για το λίνουξ. Τον δε συγκεκριμένο υπολογιστή τον γύρισαν σε Xfce για να συνέλθει. Όλα αυτά πριν γίνουν γνωστές οι δηλώσεις τού Λίνους για για το Gnome 3.
Αναγνωρίζω τώρα ότι η συγκεκριμένη γνώμη ήταν κάπως άδικη και αυτό αφενός γιατί δεν κάθησα να δουλέψω αλλά μόνο όσο να διαπιστώσω ότι δεν μπορούσα να κάνω την δουλειά μου όπως είχα συνηθίσει και αφετέρου το είδα σε έναν υπολογιστή που το έτρεχε μεν αλλά τον σκότωνε. Το θεώρησα τότε μια μαύρη μέρα καταστροφής τού λίνουξ. (πρώτα χαλάσανε το υπέροχο KDE 3 και τώρα καταστρέφουν το Gnome 2 στο οποίο είχε καταφύγει ο κόσμος). Τώρα που το τρέχω στον δικό μου υπολογιστή στον οποίο "πετάει" αλλά και έχω μια ευκαιρία να το συνηθίσω καλύτερα ώστε να έχω μια καλύτερη γνώμη.
Πριν είχα μια πολύ κακή γνώμη για το Xfce. Το θεωρούσα ένα κατώτερο περιβάλλον συγκριτικά με το Gnome 2 ενώ ταυτόχρονα σε ειδικές περιπτώσεις θεωρούσα προτιμότερα άλλα γραφικά περιβάλλοντα όπως το LXDE. Αυτό έκανε το Xfce κατά την γνώμη μου άχρηστο. Η καταστροφή τού Gnome 2 μοιραία πιστεύω θα οδηγήσει κόσμο στο Xfce. Αυτό αρχικά το θεώρησα αρνητική εξέλιξη (αφού εξαναγκάζεται κόσμος να καταφύγει σε ένα κατώτερο γραφικό περιβάλλον) αλλά τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα είναι θετική εξέλιξη, γιατί το Xfce έχει την ευκαιρία να καλύψει το κενό τού Gnome 2 και πιστεύω ότι θα το κάνει και θα γίνει καλύτερο από ότι το Gnome 2 ήταν ποτέ του. Το Gnome 3 κάνει ένα μεγάλο δώρο στο Xfce. Αυτό κάνει την ζημιά να φαίνεται σαφώς μικρότερη. Ταυτόχρονα το Gnome 3 δεν είναι κάτι καθαρά αρνητικό αλλά εξερευνά νέες δυνατότητες. Δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος και πιστεύω ότι εκτός από πολύ κόσμος που θα κάνει την μετάβαση στο Gnome 3 θα υπάρξουν νέοι οπαδοί. Εν ολίγοις το λίνουξ χάνει το Gnome 2 αλλά συνολικά τώρα βλέπω ότι μπορεί να βγει κερδισμένο.
Μια από τις αμφιλεγόμενες επιλογές τού Gnome-shell είναι η απαγόρευση να έχεις εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας. Δεν θα δοκίμαζα καν το Gnome 3 αν πρώτε δεν έπεφτα στην λύση σε αυτό το πρόβλημα! Η λύση ευτυχώς είναι πολύ εύκολη. Απλά χρησιμοποιείς μια εύκολη στην χρήση εφαρμογή. Στο fedora μπορείς να την εγκαταστήσεις τρέχοντας sudo yum install gnome-tweak-tool
Το θεωρούσα μεγάλη τραγωδία ότι το Gnome 3 δεν σε αφήνει να βάλεις εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας. Και πραγματικά παραξενεύομαι με όλους αυτούς που λένε "τι υπέροχο που το σύστημα μού επιβάλει πώς θα δουλεύω και να είμαι τακτικός".
Κατ αρχήν να πω ότι "γενικά" είμαι κατά τών εικονιδίων στην επιφάνεια εργασίας. Συγκεκριμένα αυτό που κάνουν οι χρήστες των windows όταν εγκαθιστούν μια εφαρμογή να βάζουν και το εικονίδιό της στην επιφάνεια εργασίας το θεωρώ φρικώδες και τελείως αντιπαραγωγικό. Το λίνουξ όμως ποτέ δεν αγκάλιασε έτσι και αλλιώς αυτή την πρακτική σε αντίθεση με τα windows που οι περισσότερες εφαρμογές σε προτρέπουν να τοποθετήσεις εικονίδιο στην επιφάνεια εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι μια επιφάνεια εργασίας γεμάτη εικονίδια που την κάνει εντελώς ακατάλληλη για εργασία λόγω τών πολλών ενοχλητικών εικονιδίων, μια άσχημη επιφάνεια εργασίας και φυσικά δεν έχεις καν γρήγορη πρόσβαση στα περισσότερα από αυτά τα εικονίδια γιατί άντε να βρεις αυτό που θέλεις μέσα στον χαμό. Όμως αυτό είναι τελείως διαφορετικό από το άλλο άκρο.
Σε μία ταμπλέτα (για τις οποίες επίσης προορίζεται το Gnome-shell) είναι υποθέτω λογικό να μην έχεις καθόλου εικονίδια πάνω στην επιφάνεια εργασίας αλλά σε έναν υπολογιστή που τον έχω στο γραφείο μου και δουλεύω σε αυτόν θέλω να μπορώ να συμπεριφερθώ όπως στην επιφάνεια τού γραφείου μου. Θέλω δηλαδή να μπορώ απλά να ρίξω πράγματα πάνω στην επιφάνεια εργασίας και να τα βλέπω. Είναι ενοχλητικά για μένα αλλά ακριβώς αυτό θέλω, θέλω να είναι εκεί και να με ενοχλούν μέχρι να τα καθαρίσω, θέλω να τα βλέπω! Βεβαίως όταν πια δεν θα χρειάζομαι να τα βλέπω θα τα τακτοποιήσω με την ησυχία μου. Είναι παράλογο να μού στερούν την δυνατότητα να χρησιμοποιήσω την επιφάνεια εργασίας ως επιφάνεια εργασίας.
Εκτός από αντικείμενα που απλά τα πετάω και θέλω να τα βλέπω και να με "ενοχλούν". Υπάρχουν τρεις περιπτώσεις που τις θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμες.
α) ο κάδος ανακύκλωσης. Θέλω να τον βλέπω έτσι με τα χαρτάκια που τον γεμίζουν για να θυμηθώ να τον αδειάσω. Επίσης μού παρέχει και έναν εναλλακτικό τρόπο διαγραφής αρχείων ιδιαίτερα αντικειμένων που έχω ρίξει στην επιφάνεια εργασίας με τον γνωστό όμορφο τρόπο. Οκ μπορώ να κάνω δεξί κλικ και να διαλέξω διαγραφή αλλά γιατί να μην μπορώ να το κάνω και χωρίς μενού απλά συνδυάζοντας εικονίδια;
β) οι προσαρτημένοι δίσκοι. Πάντα έβρισκα εκπληκτική την ιδέα στο λίνουξ να βλέπω αυτόματα στην επιφάνεια εργασίας τούς δίσκους πού προσαρτώ. Είναι εξαιρετικά βολικό.
γ) το γνωστό σπιτάκι (που δείχνει στον προσωπικό μου φάκελο). Είναι χρήσιμο για να ανοίγεις έναν νέο φάκελο τού διαχειριστή αρχείων (ναυτίλου) ιδιαιτέρως όταν είσαι σε νέα επιφάνεια εργασίας.
Το συνηθισμένο "My Computer" είναι χρήσιμο στα windows αλλά όχι στο λίνουξ που η ίδια δουλειά γίνεται πολύ καλύτερα χάρις στο (β).
Αυτά για όσους λένε ότι μάς κάνει καλό που το gnome-shell ουσιαστικά καταργεί την επιφάνεια εργασίας. Σε όποιον τού αρέσει με γεια του, για τούς υπόλοιπους να μην τούς λένε "αυτό είναι τού σατανά" αλλά να τούς λένε αμέσως υπάρχει λύση: χρησιμοποιήστε το gnome-tweak-tool. τόσο απλό.
Τώρα σχετικά με το παράδειγμα τού Λίνους (που σε γενικές γραμμές συμφωνώ, απλά δεν το βλέπω τώρα τόσο καταστροφικό) να πω ότι η "λύση" που αναφέρει (για να δείξει πόσο κακό είναι το gnome-shell) στην περίπτωση που θέλεις να ανοίξεις νέο τερματικό είναι προφανώς απαράδεκτη γιατί το να πας στο προηγούμενο τερματικό είναι αυτό ακριβώς που θέλεις να αποφύγεις (και πολύ σωστά κάποιος που κάνει κάτι τέτοιο βλαστημά). Στα γρήγορα όμως βρήκα δύο καλύτερες λύσεις. Η μια είναι αντί για αριστερό (οπότε σε επαναφέρει στο παλιό τερματικό) κλικ να κάνεις δεξί και να επιλέξεις "νέο παράθυρο". Είναι λίγο μόνο ποιο αργό από το gnome 2 που απλά πατούσες το εικονίδιο τού τερματικού στο πάνελ. Η δεύτερη λύση είναι να δημιουργήσεις μια συντόμευση που να ανοίγει το τερματικό από το πληκτρολόγιο (λογικά με ctrl+alt+T) Στο ubuntu που κάτι τέτοια προβλήματα τα αντιλαμβάνονται λίγο καλύτερα την έχουν σαν προεπιλογή. Στο Fedora 15 απλά την δημιούργησα.
Τώρα για να κάνω μια σύγκριση τού unity με το gnome-shell, η αρχική μου εντύπωση όταν πρωτοείδα το gnome-shell είναι ότι είναι πολύ πιο παρανοϊκό από το unity. Τώρα βλέπω ότι με λίγο τουηκάρισμα μπορώ να μειώσω την παράνοια σε ένα ανεκτό επίπεδο, αντίστοιχο με αυτό τού unity. Κατά τα άλλα το unity έχει ορισμένες καλές ιδέες (που δεν μπορεί να ακολουθήσει το gnome-shell γιατί έχει τραβήξει άλλο δρόμο) που θυμίζουν Mac (κάποιες από αυτές ίσως αμφιλεγόμενες όπως το να έχεις τα μενού τών εφαρμογών ακόμα και για μικρά παράθυρα πάνω πάνω στο πάνελ και να κάνεις έτσι ατελείωτες διαδρομές με το ποντίκι), αλλά το gnome-shell συνολικά είναι πολύ πιο μπροστά από το unity και προς το παρών τεχνολογικά ανώτερο και έχει ακόμα περισσότερες καλές ιδέες. Επιφυλάσσομαι να έχω άλλη γνώμη όταν δω το ubuntu 11.10 το οποίο βασίζεται στο Gnome 3 οπότε ίσως φτάσει το gnome-shell.
Η πρώτη φορά που είδα το Gnome-shell ήταν σε έναν υπολογιστή με Arch που μια αναβάθμιση έκανε περισσότερα από το επιθυμητό εγκαθιστώντας Gnome 3 χωρίς να υπάρχει αυτή η πρόθεση. Τότε το βρήκα τελείως παρανοϊκό και ακατανόητο. Το θεώρησα μια τεράστια καταστροφή για το λίνουξ. Τον δε συγκεκριμένο υπολογιστή τον γύρισαν σε Xfce για να συνέλθει. Όλα αυτά πριν γίνουν γνωστές οι δηλώσεις τού Λίνους για για το Gnome 3.
Αναγνωρίζω τώρα ότι η συγκεκριμένη γνώμη ήταν κάπως άδικη και αυτό αφενός γιατί δεν κάθησα να δουλέψω αλλά μόνο όσο να διαπιστώσω ότι δεν μπορούσα να κάνω την δουλειά μου όπως είχα συνηθίσει και αφετέρου το είδα σε έναν υπολογιστή που το έτρεχε μεν αλλά τον σκότωνε. Το θεώρησα τότε μια μαύρη μέρα καταστροφής τού λίνουξ. (πρώτα χαλάσανε το υπέροχο KDE 3 και τώρα καταστρέφουν το Gnome 2 στο οποίο είχε καταφύγει ο κόσμος). Τώρα που το τρέχω στον δικό μου υπολογιστή στον οποίο "πετάει" αλλά και έχω μια ευκαιρία να το συνηθίσω καλύτερα ώστε να έχω μια καλύτερη γνώμη.
Πριν είχα μια πολύ κακή γνώμη για το Xfce. Το θεωρούσα ένα κατώτερο περιβάλλον συγκριτικά με το Gnome 2 ενώ ταυτόχρονα σε ειδικές περιπτώσεις θεωρούσα προτιμότερα άλλα γραφικά περιβάλλοντα όπως το LXDE. Αυτό έκανε το Xfce κατά την γνώμη μου άχρηστο. Η καταστροφή τού Gnome 2 μοιραία πιστεύω θα οδηγήσει κόσμο στο Xfce. Αυτό αρχικά το θεώρησα αρνητική εξέλιξη (αφού εξαναγκάζεται κόσμος να καταφύγει σε ένα κατώτερο γραφικό περιβάλλον) αλλά τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα είναι θετική εξέλιξη, γιατί το Xfce έχει την ευκαιρία να καλύψει το κενό τού Gnome 2 και πιστεύω ότι θα το κάνει και θα γίνει καλύτερο από ότι το Gnome 2 ήταν ποτέ του. Το Gnome 3 κάνει ένα μεγάλο δώρο στο Xfce. Αυτό κάνει την ζημιά να φαίνεται σαφώς μικρότερη. Ταυτόχρονα το Gnome 3 δεν είναι κάτι καθαρά αρνητικό αλλά εξερευνά νέες δυνατότητες. Δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος και πιστεύω ότι εκτός από πολύ κόσμος που θα κάνει την μετάβαση στο Gnome 3 θα υπάρξουν νέοι οπαδοί. Εν ολίγοις το λίνουξ χάνει το Gnome 2 αλλά συνολικά τώρα βλέπω ότι μπορεί να βγει κερδισμένο.
Μια από τις αμφιλεγόμενες επιλογές τού Gnome-shell είναι η απαγόρευση να έχεις εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας. Δεν θα δοκίμαζα καν το Gnome 3 αν πρώτε δεν έπεφτα στην λύση σε αυτό το πρόβλημα! Η λύση ευτυχώς είναι πολύ εύκολη. Απλά χρησιμοποιείς μια εύκολη στην χρήση εφαρμογή. Στο fedora μπορείς να την εγκαταστήσεις τρέχοντας sudo yum install gnome-tweak-tool
Το θεωρούσα μεγάλη τραγωδία ότι το Gnome 3 δεν σε αφήνει να βάλεις εικονίδια στην επιφάνεια εργασίας. Και πραγματικά παραξενεύομαι με όλους αυτούς που λένε "τι υπέροχο που το σύστημα μού επιβάλει πώς θα δουλεύω και να είμαι τακτικός".
Κατ αρχήν να πω ότι "γενικά" είμαι κατά τών εικονιδίων στην επιφάνεια εργασίας. Συγκεκριμένα αυτό που κάνουν οι χρήστες των windows όταν εγκαθιστούν μια εφαρμογή να βάζουν και το εικονίδιό της στην επιφάνεια εργασίας το θεωρώ φρικώδες και τελείως αντιπαραγωγικό. Το λίνουξ όμως ποτέ δεν αγκάλιασε έτσι και αλλιώς αυτή την πρακτική σε αντίθεση με τα windows που οι περισσότερες εφαρμογές σε προτρέπουν να τοποθετήσεις εικονίδιο στην επιφάνεια εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι μια επιφάνεια εργασίας γεμάτη εικονίδια που την κάνει εντελώς ακατάλληλη για εργασία λόγω τών πολλών ενοχλητικών εικονιδίων, μια άσχημη επιφάνεια εργασίας και φυσικά δεν έχεις καν γρήγορη πρόσβαση στα περισσότερα από αυτά τα εικονίδια γιατί άντε να βρεις αυτό που θέλεις μέσα στον χαμό. Όμως αυτό είναι τελείως διαφορετικό από το άλλο άκρο.
Σε μία ταμπλέτα (για τις οποίες επίσης προορίζεται το Gnome-shell) είναι υποθέτω λογικό να μην έχεις καθόλου εικονίδια πάνω στην επιφάνεια εργασίας αλλά σε έναν υπολογιστή που τον έχω στο γραφείο μου και δουλεύω σε αυτόν θέλω να μπορώ να συμπεριφερθώ όπως στην επιφάνεια τού γραφείου μου. Θέλω δηλαδή να μπορώ απλά να ρίξω πράγματα πάνω στην επιφάνεια εργασίας και να τα βλέπω. Είναι ενοχλητικά για μένα αλλά ακριβώς αυτό θέλω, θέλω να είναι εκεί και να με ενοχλούν μέχρι να τα καθαρίσω, θέλω να τα βλέπω! Βεβαίως όταν πια δεν θα χρειάζομαι να τα βλέπω θα τα τακτοποιήσω με την ησυχία μου. Είναι παράλογο να μού στερούν την δυνατότητα να χρησιμοποιήσω την επιφάνεια εργασίας ως επιφάνεια εργασίας.
Εκτός από αντικείμενα που απλά τα πετάω και θέλω να τα βλέπω και να με "ενοχλούν". Υπάρχουν τρεις περιπτώσεις που τις θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμες.
α) ο κάδος ανακύκλωσης. Θέλω να τον βλέπω έτσι με τα χαρτάκια που τον γεμίζουν για να θυμηθώ να τον αδειάσω. Επίσης μού παρέχει και έναν εναλλακτικό τρόπο διαγραφής αρχείων ιδιαίτερα αντικειμένων που έχω ρίξει στην επιφάνεια εργασίας με τον γνωστό όμορφο τρόπο. Οκ μπορώ να κάνω δεξί κλικ και να διαλέξω διαγραφή αλλά γιατί να μην μπορώ να το κάνω και χωρίς μενού απλά συνδυάζοντας εικονίδια;
β) οι προσαρτημένοι δίσκοι. Πάντα έβρισκα εκπληκτική την ιδέα στο λίνουξ να βλέπω αυτόματα στην επιφάνεια εργασίας τούς δίσκους πού προσαρτώ. Είναι εξαιρετικά βολικό.
γ) το γνωστό σπιτάκι (που δείχνει στον προσωπικό μου φάκελο). Είναι χρήσιμο για να ανοίγεις έναν νέο φάκελο τού διαχειριστή αρχείων (ναυτίλου) ιδιαιτέρως όταν είσαι σε νέα επιφάνεια εργασίας.
Το συνηθισμένο "My Computer" είναι χρήσιμο στα windows αλλά όχι στο λίνουξ που η ίδια δουλειά γίνεται πολύ καλύτερα χάρις στο (β).
Αυτά για όσους λένε ότι μάς κάνει καλό που το gnome-shell ουσιαστικά καταργεί την επιφάνεια εργασίας. Σε όποιον τού αρέσει με γεια του, για τούς υπόλοιπους να μην τούς λένε "αυτό είναι τού σατανά" αλλά να τούς λένε αμέσως υπάρχει λύση: χρησιμοποιήστε το gnome-tweak-tool. τόσο απλό.
Τώρα σχετικά με το παράδειγμα τού Λίνους (που σε γενικές γραμμές συμφωνώ, απλά δεν το βλέπω τώρα τόσο καταστροφικό) να πω ότι η "λύση" που αναφέρει (για να δείξει πόσο κακό είναι το gnome-shell) στην περίπτωση που θέλεις να ανοίξεις νέο τερματικό είναι προφανώς απαράδεκτη γιατί το να πας στο προηγούμενο τερματικό είναι αυτό ακριβώς που θέλεις να αποφύγεις (και πολύ σωστά κάποιος που κάνει κάτι τέτοιο βλαστημά). Στα γρήγορα όμως βρήκα δύο καλύτερες λύσεις. Η μια είναι αντί για αριστερό (οπότε σε επαναφέρει στο παλιό τερματικό) κλικ να κάνεις δεξί και να επιλέξεις "νέο παράθυρο". Είναι λίγο μόνο ποιο αργό από το gnome 2 που απλά πατούσες το εικονίδιο τού τερματικού στο πάνελ. Η δεύτερη λύση είναι να δημιουργήσεις μια συντόμευση που να ανοίγει το τερματικό από το πληκτρολόγιο (λογικά με ctrl+alt+T) Στο ubuntu που κάτι τέτοια προβλήματα τα αντιλαμβάνονται λίγο καλύτερα την έχουν σαν προεπιλογή. Στο Fedora 15 απλά την δημιούργησα.
Τώρα για να κάνω μια σύγκριση τού unity με το gnome-shell, η αρχική μου εντύπωση όταν πρωτοείδα το gnome-shell είναι ότι είναι πολύ πιο παρανοϊκό από το unity. Τώρα βλέπω ότι με λίγο τουηκάρισμα μπορώ να μειώσω την παράνοια σε ένα ανεκτό επίπεδο, αντίστοιχο με αυτό τού unity. Κατά τα άλλα το unity έχει ορισμένες καλές ιδέες (που δεν μπορεί να ακολουθήσει το gnome-shell γιατί έχει τραβήξει άλλο δρόμο) που θυμίζουν Mac (κάποιες από αυτές ίσως αμφιλεγόμενες όπως το να έχεις τα μενού τών εφαρμογών ακόμα και για μικρά παράθυρα πάνω πάνω στο πάνελ και να κάνεις έτσι ατελείωτες διαδρομές με το ποντίκι), αλλά το gnome-shell συνολικά είναι πολύ πιο μπροστά από το unity και προς το παρών τεχνολογικά ανώτερο και έχει ακόμα περισσότερες καλές ιδέες. Επιφυλάσσομαι να έχω άλλη γνώμη όταν δω το ubuntu 11.10 το οποίο βασίζεται στο Gnome 3 οπότε ίσως φτάσει το gnome-shell.