Δημοσιεύτηκε: 18 Αύγ 2013, 10:13
Καλημέρα Πάνο.
Επειδή την φράση αυτή εν μέρει τη συμμερίζομαι κι εγώ, ας τη δούμε λιγάκι καλύτερα.
Ας υποθέσουμε πως περπατάμε στο δρόμο μέσα στο πλήθος (ή καθόμαστε σε ένα παγκάκι) και συζητούμε. Με έναν γνωστό, συγγενή, φίλο, είτε από κοντά είτε από το τηλέφωνο. Σίγουρα τότε, υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν μας ενδιαφέρει αν κάποιος θα τα ακούσει.
Από την άλλη, θα μας ενοχλήσει αν κάποιος κάθεται δίπλα μας μόνο και μόνο για να ακούει τη συζήτηση, σωστά;
Ας το προβάλλουμε λοιπόν στον ψηφιακό κόσμο. Ας υποθέσουμε πως υπάρχει κάποια απλή και σύντομη διαδικασία (έστω και ένα τικ σε ένα πλαίσιο) που μπορούμε να εφαρμόσουμε που θα μας εξασφαλίσει την απόλυτη ιδιωτικότητα των ψηφιακών επικοινωνιών μας.
Θα την εφαρμόζαμε παντού και πάντα; Προσωπικά πιστεύω πως όχι. Εγώ τουλάχιστον δεν θα το έκανα. Η Google παρομοιάζει για παράδειγμα το email σαν ευχετήρια κάρτα που μπορούν να τη διαβάσουν όλοι, παρά σαν γράμμα σε φάκελο.
Οκ, προσωπικά δεν με πειράζει κάποια πράγματα να τα γράφω σε κάρτες και να τα στέλνω και ας ξέρω πως θα περάσουν από 7 δισεκατομμύρια ζευγάρια μάτια.
Καταλαβαίνω την άποψη «δεν μου αρέσει να με παρακολουθούν», σε κανέναν δεν αρέσει. Αν αναλογιστούμε όμως πόσο πιο εύκολο ή και απαραίτητο είναι διαρρέουν στοιχεία μας στην πραγματική ζωή, καταλαβαίνουμε πως αυτά που βρίσκει κάποιος στο διαδίκτυο ουσιαστικά είναι λιγότερα.
Για παράδειγμα, αν εγώ δώσω μια απόδειξη σε κάποιον, πρέπει να την σφραγίζω. Η σφραγίδα, αναγράφει υποχρεωτικά το ΑΦΜ μου, τη ΔΟΥ στην οποία ανήκω, το όνομά μου, τη διεύθυνση εργασίας μου. Αν δώσω και καρτούλες, έχουν πάνω και το τηλέφωνό μου.
Αντίστοιχα ισχύουν αν θέλεις αγοράσεις κάτι με δόσεις χωρίς πιστωτική κάρτα (αντίγραφο εκκαθαριστικού), ή αν θέλεις να εκδοθεί μια πιστωτική κάρτα στο όνομά σου.
Επειδή την φράση αυτή εν μέρει τη συμμερίζομαι κι εγώ, ας τη δούμε λιγάκι καλύτερα.
Ας υποθέσουμε πως περπατάμε στο δρόμο μέσα στο πλήθος (ή καθόμαστε σε ένα παγκάκι) και συζητούμε. Με έναν γνωστό, συγγενή, φίλο, είτε από κοντά είτε από το τηλέφωνο. Σίγουρα τότε, υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν μας ενδιαφέρει αν κάποιος θα τα ακούσει.
Από την άλλη, θα μας ενοχλήσει αν κάποιος κάθεται δίπλα μας μόνο και μόνο για να ακούει τη συζήτηση, σωστά;
Ας το προβάλλουμε λοιπόν στον ψηφιακό κόσμο. Ας υποθέσουμε πως υπάρχει κάποια απλή και σύντομη διαδικασία (έστω και ένα τικ σε ένα πλαίσιο) που μπορούμε να εφαρμόσουμε που θα μας εξασφαλίσει την απόλυτη ιδιωτικότητα των ψηφιακών επικοινωνιών μας.
Θα την εφαρμόζαμε παντού και πάντα; Προσωπικά πιστεύω πως όχι. Εγώ τουλάχιστον δεν θα το έκανα. Η Google παρομοιάζει για παράδειγμα το email σαν ευχετήρια κάρτα που μπορούν να τη διαβάσουν όλοι, παρά σαν γράμμα σε φάκελο.
Οκ, προσωπικά δεν με πειράζει κάποια πράγματα να τα γράφω σε κάρτες και να τα στέλνω και ας ξέρω πως θα περάσουν από 7 δισεκατομμύρια ζευγάρια μάτια.
Καταλαβαίνω την άποψη «δεν μου αρέσει να με παρακολουθούν», σε κανέναν δεν αρέσει. Αν αναλογιστούμε όμως πόσο πιο εύκολο ή και απαραίτητο είναι διαρρέουν στοιχεία μας στην πραγματική ζωή, καταλαβαίνουμε πως αυτά που βρίσκει κάποιος στο διαδίκτυο ουσιαστικά είναι λιγότερα.
Για παράδειγμα, αν εγώ δώσω μια απόδειξη σε κάποιον, πρέπει να την σφραγίζω. Η σφραγίδα, αναγράφει υποχρεωτικά το ΑΦΜ μου, τη ΔΟΥ στην οποία ανήκω, το όνομά μου, τη διεύθυνση εργασίας μου. Αν δώσω και καρτούλες, έχουν πάνω και το τηλέφωνό μου.
Αντίστοιχα ισχύουν αν θέλεις αγοράσεις κάτι με δόσεις χωρίς πιστωτική κάρτα (αντίγραφο εκκαθαριστικού), ή αν θέλεις να εκδοθεί μια πιστωτική κάρτα στο όνομά σου.