Δημοσιεύτηκε: 06 Ιαν 2010, 23:46
@sokoban4ever
Και σε pda μπορεί κανείς να διαβάσει ένα κείμενο αλλά όπως και να το κάνουμε ό,τι έχει backlight ή έχει τόσο μικρή οθόνη σαν το κινητό, κάνει το διάβασμα μεγάλων κειμένων σωστό μαρτύριο. Η τεχνολογία e-ink πλησιάζει αρκετά την ευκρίνεια του τυπωμένου χαρτιού.
@nikosal
Το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων είναι πολύ μεγάλο και σοβαρό. Όχι τόσο εξαιτίας της "πειρατείας" που ανέφερες αλλά κυρίως λόγω της εισόδου οικονομικών κολοσσών στον χώρο. Παράδειγμα η Google και η τακτική της να αποκτά τo copyright έργων των οποίων τα πνευματικά δικαιώματα έχουν λήξει. Με άλλα λόγια, κλασικά βιβλία που μπορούμε να βρούμε στο διαδίκτυο νόμιμα, σε λίγα χρόνια θα πρέπει να τα αγοράζουμε επειδή η Google φρόντισε να πάρει το copyright τους. Και μιλάμε για χιλιάδες τόμους.
Από την άλλη υπάρχει και το ζήτημα που θίγεις. Προφανώς και οι συγγραφείς βιοπορίζονται από τις πωλήσεις των βιβλίων τους. Όμως μη ξεχνάμε μπάλα παίζουν σε αυτό το γήπεδο οι εκδοτικοί οίκοι και οι εταιρείες που εκμεταλλευονται τα πνευμαιτκά δικαιώματα. Αν δεν προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και δε μειώσουν το κόστος των ηλεκτρονικών βιβλίων (και έχουν μεγάλα περιθώρια να το κάνουν) τότε ο καταναλωτής θα συνεχίσει να προτιμά τα πειρατικά αντίτυπα. Θα συμβεί φαντάζομαι αυτό που συμβαίνει και με τη μουσική και τις ταινίες. Τα δεδομένα αλλάζουν όσο περνάνε τα χρόνια. Παλαιότερα, ο εκδοτικός οίκος ήταν ο μοναδικός τροφοδότης της αγοράς των βιβλίων. Αυτός αποφάσιζε τι θα εκδοθεί και πότε. Αν κάποιος συγγραφέας ήθελε να εκδόσει το έργο του θα έπρεπε ή να πείσει έναν εκδοτικό οίκο ή να αναλάβει μόνος του το δυσβάσταχτο κόστος της εκτύπωσης. Οι εποχές αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτί (και ευτυχώς). Το μονοπώλιο που χάνουν οι εκδοτικοί οίκοι προσπαθούν να το προστατεύσουν είτε με πολιτικές καρτέλ, είτε με νομοθεσίες που υποτίθεται προστατεύουν τα πνευμαιτκά δικαιώματα αλλά στην ουσία δεσμεύουν με λεόντιους όρους συγγραφείς και δημιουργούς. Αν κάποιος βλάπτει τους συγγραφείς, αυτός είναι οι πολυεθνικοί κολλοσσοι και όχι ο τυπάς που σκανάρει ένα βιβλίο που του άρεσε και το ανεβάζει στο διαδίκτυο. Αντιθέτως, η ταπεινή μου άποψη είναι ότι αυτός συμβάλλει στην διάδοση της ανάγνωσης και της βιβλιοφιλίας. Μου έχει τύχει να γνωρίσω έναν συγγραφέα μέσα από ένα πειραιτκό αντίγραφο του βιβλίου του και μετά να πάω στο βιβλιοπωλείο και να αγοράσω και άλλα δικά του έργα. Αυτός που διαβάζει δεν θα αρκεστεί ποτέ στο πειρατικό pdf του άλφα βήτα σαιτ. Οι συγγραφείς έχουν να κερδίσουν πολύ περισσότερο από την "πειρατεία" παρά από τους κέρβερους της Google, Amazon και λοιπούς. Και νομίζω ότι κάποιοι το έχουν καταλάβει αυτό και διαθέτουν πια κάποια από τα βιβλία τους δωρεάν και νόμιμα στο διαδίκτυο.
Και σε pda μπορεί κανείς να διαβάσει ένα κείμενο αλλά όπως και να το κάνουμε ό,τι έχει backlight ή έχει τόσο μικρή οθόνη σαν το κινητό, κάνει το διάβασμα μεγάλων κειμένων σωστό μαρτύριο. Η τεχνολογία e-ink πλησιάζει αρκετά την ευκρίνεια του τυπωμένου χαρτιού.
@nikosal
Το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων είναι πολύ μεγάλο και σοβαρό. Όχι τόσο εξαιτίας της "πειρατείας" που ανέφερες αλλά κυρίως λόγω της εισόδου οικονομικών κολοσσών στον χώρο. Παράδειγμα η Google και η τακτική της να αποκτά τo copyright έργων των οποίων τα πνευματικά δικαιώματα έχουν λήξει. Με άλλα λόγια, κλασικά βιβλία που μπορούμε να βρούμε στο διαδίκτυο νόμιμα, σε λίγα χρόνια θα πρέπει να τα αγοράζουμε επειδή η Google φρόντισε να πάρει το copyright τους. Και μιλάμε για χιλιάδες τόμους.
Από την άλλη υπάρχει και το ζήτημα που θίγεις. Προφανώς και οι συγγραφείς βιοπορίζονται από τις πωλήσεις των βιβλίων τους. Όμως μη ξεχνάμε μπάλα παίζουν σε αυτό το γήπεδο οι εκδοτικοί οίκοι και οι εταιρείες που εκμεταλλευονται τα πνευμαιτκά δικαιώματα. Αν δεν προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και δε μειώσουν το κόστος των ηλεκτρονικών βιβλίων (και έχουν μεγάλα περιθώρια να το κάνουν) τότε ο καταναλωτής θα συνεχίσει να προτιμά τα πειρατικά αντίτυπα. Θα συμβεί φαντάζομαι αυτό που συμβαίνει και με τη μουσική και τις ταινίες. Τα δεδομένα αλλάζουν όσο περνάνε τα χρόνια. Παλαιότερα, ο εκδοτικός οίκος ήταν ο μοναδικός τροφοδότης της αγοράς των βιβλίων. Αυτός αποφάσιζε τι θα εκδοθεί και πότε. Αν κάποιος συγγραφέας ήθελε να εκδόσει το έργο του θα έπρεπε ή να πείσει έναν εκδοτικό οίκο ή να αναλάβει μόνος του το δυσβάσταχτο κόστος της εκτύπωσης. Οι εποχές αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτί (και ευτυχώς). Το μονοπώλιο που χάνουν οι εκδοτικοί οίκοι προσπαθούν να το προστατεύσουν είτε με πολιτικές καρτέλ, είτε με νομοθεσίες που υποτίθεται προστατεύουν τα πνευμαιτκά δικαιώματα αλλά στην ουσία δεσμεύουν με λεόντιους όρους συγγραφείς και δημιουργούς. Αν κάποιος βλάπτει τους συγγραφείς, αυτός είναι οι πολυεθνικοί κολλοσσοι και όχι ο τυπάς που σκανάρει ένα βιβλίο που του άρεσε και το ανεβάζει στο διαδίκτυο. Αντιθέτως, η ταπεινή μου άποψη είναι ότι αυτός συμβάλλει στην διάδοση της ανάγνωσης και της βιβλιοφιλίας. Μου έχει τύχει να γνωρίσω έναν συγγραφέα μέσα από ένα πειραιτκό αντίγραφο του βιβλίου του και μετά να πάω στο βιβλιοπωλείο και να αγοράσω και άλλα δικά του έργα. Αυτός που διαβάζει δεν θα αρκεστεί ποτέ στο πειρατικό pdf του άλφα βήτα σαιτ. Οι συγγραφείς έχουν να κερδίσουν πολύ περισσότερο από την "πειρατεία" παρά από τους κέρβερους της Google, Amazon και λοιπούς. Και νομίζω ότι κάποιοι το έχουν καταλάβει αυτό και διαθέτουν πια κάποια από τα βιβλία τους δωρεάν και νόμιμα στο διαδίκτυο.