Δημοσιεύτηκε: 17 Μαρ 2010, 22:17
Η κατάσταση είναι όντως τραγική. Όντας πατέρας δύο μαθητριών παρακολουθώ γενικώς το τι μαθαίνουν και το πως το μαθαίνουν. Η διαπίστωσή μου είναι ότι τα νέα παιδιά όχι μόνο κάνουν τραγικά λάθη στη γραμματική και στη σύνταξη, αλλά εμφανίζουν και δυσκολία έως αδυναμία να συντάξουν ένα απλό κείμενο, βάζοντας πέντε σκέψεις τους σε μια λογική σειρά.
Αυτή μου η διαπίστωση αφορά παιδιά που διδάσκονται τόσο σε δημόσια σχολεία, όσο και σε κάποια από τα <<καλά>> (=πανάκριβα) ιδιωτικά.
Έχοντας μια ευαισθησία στο συγκεκριμένο θέμα, προκειμένου να είμαι ικανοποιημένος αναφορικά με το πως γράφουν και εκφράζονται τα παιδιά μου, δυστυχώς είμαι υποχρεωμένος να καταβάλλω τεράστια προσωπική προσπάθεια τόσο στην εποπτεία τους, όσο και στην επιπλέον διαδαχή τους, ήτοι πέραν των όσων τους μαθαίνουν στο σχολείο.
Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο, διότι δεν είναι αυτονόητο πως κάποιος διαθέτει το χρόνο, τη διάθεση ή και τις γνώσεις για να κάνει κάτι τέτοιο.
Δεν ισχυρίζομαι ότι στα χρόνια μας τα πάντα στο σχολείο ήταν ρόδινα. Εν πάσει περιπτώσει όμως, όποιος είχε τη διάθεση να ξεστραβωθεί όντως μπορούσε να πάρει από το σχολείο του τα απαραίτητα στοιχεία. Και μας μας ήλεγχαν οι γονείς μας, πλην όμως δε θυμάμαι να ήταν απαραίτητο να κάτσουν να χτυπηθούν κάτω προκειμένου να μας μάθουν δυο-τρία πράγματα. Μας τα είχαν ήδη μάθει στο σχολείο και αυτοί απλώς επιβεβαίωναν το αν τα είχαμε εμπεδώσει και αν τα είχαμε διαβάσει.
Ούτε βεβαίως και θυμάμαι σε ηλικία 9-10 ετών να δυσκολεύομαι τόσο πολύ να γράψω ένα απλό κείμενο είτε υπό τη μορφή μικρής έκθεσης είτε εργασίας είτε διαγωνίσματος.
Δυστυχώς κύριοι τις ανωτέρω δεξιότητες τις παρέχω εγώ στα παιδιά μου και δεν ελέγχω απλώς αν εμπέδωσαν όσες γνώσεις κάποιοι άλλοι θα έπρεπε ήδη να τους έχουν δώσει.
Αυτή μου η διαπίστωση αφορά παιδιά που διδάσκονται τόσο σε δημόσια σχολεία, όσο και σε κάποια από τα <<καλά>> (=πανάκριβα) ιδιωτικά.
Έχοντας μια ευαισθησία στο συγκεκριμένο θέμα, προκειμένου να είμαι ικανοποιημένος αναφορικά με το πως γράφουν και εκφράζονται τα παιδιά μου, δυστυχώς είμαι υποχρεωμένος να καταβάλλω τεράστια προσωπική προσπάθεια τόσο στην εποπτεία τους, όσο και στην επιπλέον διαδαχή τους, ήτοι πέραν των όσων τους μαθαίνουν στο σχολείο.
Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο, διότι δεν είναι αυτονόητο πως κάποιος διαθέτει το χρόνο, τη διάθεση ή και τις γνώσεις για να κάνει κάτι τέτοιο.
Δεν ισχυρίζομαι ότι στα χρόνια μας τα πάντα στο σχολείο ήταν ρόδινα. Εν πάσει περιπτώσει όμως, όποιος είχε τη διάθεση να ξεστραβωθεί όντως μπορούσε να πάρει από το σχολείο του τα απαραίτητα στοιχεία. Και μας μας ήλεγχαν οι γονείς μας, πλην όμως δε θυμάμαι να ήταν απαραίτητο να κάτσουν να χτυπηθούν κάτω προκειμένου να μας μάθουν δυο-τρία πράγματα. Μας τα είχαν ήδη μάθει στο σχολείο και αυτοί απλώς επιβεβαίωναν το αν τα είχαμε εμπεδώσει και αν τα είχαμε διαβάσει.
Ούτε βεβαίως και θυμάμαι σε ηλικία 9-10 ετών να δυσκολεύομαι τόσο πολύ να γράψω ένα απλό κείμενο είτε υπό τη μορφή μικρής έκθεσης είτε εργασίας είτε διαγωνίσματος.
Δυστυχώς κύριοι τις ανωτέρω δεξιότητες τις παρέχω εγώ στα παιδιά μου και δεν ελέγχω απλώς αν εμπέδωσαν όσες γνώσεις κάποιοι άλλοι θα έπρεπε ήδη να τους έχουν δώσει.