Δημοσιεύτηκε: 18 Μαρ 2010, 16:45
Η άποψή μου στο θέμα της χρήσης πολυτονικού για τη δημοτική γλώσσα είναι μάλλον αρνητική. Δεν διδάχτηκα το πολυτονικό, αλλά ξέρω αρχαία ελληνικά (ήμουν Γ Δέσμη) και άρα θεωρητικά να τονίζω "πολυτονικά". Η γλωσσική εξέλιξη είναι κάτι πολύ φυσιολογικό και με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να την εμποδίζουμε. Κάτι τέτοιο έγινε με την εφαρμογή στα νέα ελληνικά κανόνων των αρχαίων, με αποτέλεσμα τη λεγόμενη καθαρεύουσα (σε μια προσπάθεια να "καθαρίσουν" τη γλώσσα από τις επιδράσεις άλλων γλωσσών). Η καθαρεύουσα, λοιπόν, δεν είναι φυσική γλώσσα, όπως είναι τα νέα ελληνικά στη μορφή που έχουν τώρα και αυτός είναι ο λόγος που πολλοί άνθρωποι (φυσικοί ομιλητές της ελληνικής ωστόσο) δεν μπορούσαν να την κατανοήσουν, πόσω μάλλον να τη γράψουν (σα να μου ζητήσει κάποιος να γράψω έκθεση στα αρχαία ελληνικά). Επιπλέον δεν είχε μια ενιαία μορφή και συνεπώς δομή, με αποτέλεσμα ο καθένας (πάντα μορφωμένος) να μιλάει τη δική του καθαρεύουσα.
Παραθέτω λόγια του Γ. Χατζηδάκη: "Μη νομίζετε, ότι οι τόνοι και τα πνεύματα είναι αρχαία κληρονομία μας. Οι αρχαίοι δεν μετεχειρίζοντο ούτε τόνους ούτε πνεύματα. Τα πνεύματα και οι τόνοι επενοήθησαν όταν εχάθη το αίσθημα του μακρού και του βραχέος. Σήμερον επομένως εγώ, που δεν έχω την αίσθησιν αυτήν, δεν ενδιαφέρομαι να μάθω, αν ένα φωνήεν είναι μακρόν. Το μόνον που ενδιαφέρομαι να μάθω, είναι να γνωρίζω, ποιον είναι το τονιζόμενον γράμμα. Ένας τόνος επομένως ή ένα στίγμα επί του τονιζόμενου γράμματος μου αρκεί. Σήμερον, εις την εποχήν του τηλεγράφου, του αυτοκινήτου και του αεροπλάνου, ο καιρός μας είναι τόσο πολύτιμος, ώστε να μη μας περισσεύει για παρόμοια μπιχλιμπίδια." (Βλ. πραχ. εφ. «Εστία», 24 Φλεβάρη 1929).
Ελπίζω να μη σας κούρασα
Παραθέτω λόγια του Γ. Χατζηδάκη: "Μη νομίζετε, ότι οι τόνοι και τα πνεύματα είναι αρχαία κληρονομία μας. Οι αρχαίοι δεν μετεχειρίζοντο ούτε τόνους ούτε πνεύματα. Τα πνεύματα και οι τόνοι επενοήθησαν όταν εχάθη το αίσθημα του μακρού και του βραχέος. Σήμερον επομένως εγώ, που δεν έχω την αίσθησιν αυτήν, δεν ενδιαφέρομαι να μάθω, αν ένα φωνήεν είναι μακρόν. Το μόνον που ενδιαφέρομαι να μάθω, είναι να γνωρίζω, ποιον είναι το τονιζόμενον γράμμα. Ένας τόνος επομένως ή ένα στίγμα επί του τονιζόμενου γράμματος μου αρκεί. Σήμερον, εις την εποχήν του τηλεγράφου, του αυτοκινήτου και του αεροπλάνου, ο καιρός μας είναι τόσο πολύτιμος, ώστε να μη μας περισσεύει για παρόμοια μπιχλιμπίδια." (Βλ. πραχ. εφ. «Εστία», 24 Φλεβάρη 1929).
Ελπίζω να μη σας κούρασα