Δημοσιεύτηκε: 06 Απρ 2010, 00:20
Πάντα θεωρούσα εκπληκτικό το χάρισμα των πνευματικών ανθρώπων να αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις, προτού ο πολύς κόσμος καν υποψιαστεί τι τρέχει... Υπάρχει κι ένα πανέμορφο ποίημα του Καβάφη πάνω σε αυτό.
Ασχετα από την άποψη του καθενός πάνω στα συγκεκριμένα βιβλία και την (διαφορετική ή όμοια αλλά με άλλη διαδρομή) προσέγγιση των ζητημάτων μέσα από αυτά, παραμένει αντικειμενικά αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι το ένα γράφτηκε το 1949 (Οργουελ) και το άλλο το 1932 (Χάξλευ) (!!!!). Για το λόγο αυτό, ας μην μας ξεγελάει η εικονογράφηση. Σκεφτείτε ότι όταν γράφτηκαν, ακόμα και τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα σήμερα δεν υπήρχαν ή δεν ήταν τόσο διαδεδομένα (τόσο σε επίπεδο ασχολιών ή κοινωνικών φαινομένων, όσο και σε επίπεδο τεχνολογίας και οικιακών συσκευών ακόμα).
Και η επόμενη σκέψη έρχεται αβίαστα : σκεφτείτε πόση μοναξιά θα ένιωθαν βλέποντας το μοιραίο να έρχεται, καθώς και το πως θα τους αντιμετώπιζε η σύγχρονη με αυτούς πλειοψηφία των ανθρώπων...
Αυτήν την περίοδο διαβάζω το βιβλίο του Jared Diamond «Κατάρρευση», όπου με ενδελεχή ανάλυση παρουσιάζονται οι παράγοντες που είναι κρίσιμοι για το αν μια κοινωνία (θα) είναι βιώσιμη ή τείνει να καταρρεύσει. Η σχέση με το θέμα βρίσκεται στο ότι πολλές φορές οι εξελίξεις δρομολογούνται και από κακές μεν αλλά αβίαστες και ηθελημένες αποφάσεις.
Οπως λέγανε και οι παλιοί καλοί Led Zeppelin «OOOh, it makes me wonder, oooh it really makes me wonder».
Ασχετα από την άποψη του καθενός πάνω στα συγκεκριμένα βιβλία και την (διαφορετική ή όμοια αλλά με άλλη διαδρομή) προσέγγιση των ζητημάτων μέσα από αυτά, παραμένει αντικειμενικά αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι το ένα γράφτηκε το 1949 (Οργουελ) και το άλλο το 1932 (Χάξλευ) (!!!!). Για το λόγο αυτό, ας μην μας ξεγελάει η εικονογράφηση. Σκεφτείτε ότι όταν γράφτηκαν, ακόμα και τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα σήμερα δεν υπήρχαν ή δεν ήταν τόσο διαδεδομένα (τόσο σε επίπεδο ασχολιών ή κοινωνικών φαινομένων, όσο και σε επίπεδο τεχνολογίας και οικιακών συσκευών ακόμα).
Και η επόμενη σκέψη έρχεται αβίαστα : σκεφτείτε πόση μοναξιά θα ένιωθαν βλέποντας το μοιραίο να έρχεται, καθώς και το πως θα τους αντιμετώπιζε η σύγχρονη με αυτούς πλειοψηφία των ανθρώπων...
Αυτήν την περίοδο διαβάζω το βιβλίο του Jared Diamond «Κατάρρευση», όπου με ενδελεχή ανάλυση παρουσιάζονται οι παράγοντες που είναι κρίσιμοι για το αν μια κοινωνία (θα) είναι βιώσιμη ή τείνει να καταρρεύσει. Η σχέση με το θέμα βρίσκεται στο ότι πολλές φορές οι εξελίξεις δρομολογούνται και από κακές μεν αλλά αβίαστες και ηθελημένες αποφάσεις.
Οπως λέγανε και οι παλιοί καλοί Led Zeppelin «OOOh, it makes me wonder, oooh it really makes me wonder».