Δημοσιεύτηκε: 23 Απρ 2010, 00:03
Η βασική ιδέα ειναι η εξής. Οι ανθρωποι για να ζήσουμε χρειαζόμαστε κάποια υλικά και πνευματικά αγαθά. Εχουμε δηλαδη καποιες αναγκες. Για να καλυφθουν όλες αυτες οι αναγκες ειναι απαραίτητες κάποιες (λίγες) εργατοώρες. Το ολο πρόβλημα μαθηματικα διατυπωμένο ορίζεται ως η δίκαια κατανομή τόσο των αγαθών όσο και της εργασιας. Η δίκαια κατανομή της εργασίας ειναι εξίσου σημαντική με την δικαια κατανομή των αγαθών.
Οποιοδήποτε πολιτικό/κοινωνικό/οικονομικο σύστημα δεν προσφέρει λυσεις ευθέως σε αυτα τα ερωτήματα χωρίς να καταπιέζει τους πολίτες του δεν θα πρέπει να θεωρειται αποδεκτή λύση. Τεχνικα/μαθηματικά το πρόβλημα αυτό εχει πολλές λύσεις με τα πλεονεκτήματα/μειονεκτήματα τους. Η παρουσα νεοφιλελεύθερη κατασταση όπως εχει αποδειχθει στην πράξη δεν λυνει ούτε στον ελάχιστο βαθμό το προβλημα της δικαιης κατανομής των αγαθών και της εργασίας (κλασσικοτερο παραδειγμα οτι οι ώρες εργασιας μας αυξανουν ενώ παραλληλα η ανεργία αυξάνεται ενώ παράλληλα η τεχνολογική προοδος μειώνει τις συνολικές αναγκες για εργατοώρες => άτοπο).
Όσο οι άνθρωποι θα ειναι εγκλωβισμενοι στις συνήθειές τους, στους φόβους τους, στους εθνικισμούς τους, στην οπαδοποιησή τους, στην προσωπική τους αντίληψη της τελειας κοινωνίας, νομίζω δεν προκειται να δωθει ποτε η ευκαιρια να δοκιμασθουν καποιες απο τις πολλες υπάρχουσες πρακτικές λύσεις στο πρόβλημα της οργανωσης της κοινωνίας.
Για τις περιπτωσεις των φοβιών, εθνικισμών, θρησκοπολιτικής και λοιπων εκφρασεων υπεραπλούστευσης της πραγματικότητας δεν υπάρχουν πολλες ελπίδες διόρθωσης καθότι έχουν να κάνουν με συναισθήματα που έχουν καλιεργηθει. Η περίπτωση εκείνων που έχουν καποια προσωπική αντίληψη μιας ιδεατης κοινωνίας έχει πολλές ελπίδες αρκει να ξεπεραστει η πεποίθηση της μιας και μοναδικης ιδεατής κοινωνίας. Αυτή η πεποίθεση συνήθως μπουρδουκλώνει τα πράγματα με αποτέλεσμα ο καθένας να εχει και μια ατομική θεωρια αλλα καμία να μην φτανει να εφαρμοστει. Για να ειναι παραγωγικές αυτες οι ιδέες θα πρέπει να ξεκαθαρισουμε κατι. Η ιδεατη κοινωνία ειναι κατι πολύ σχετικό. Εξαρταται από το σε ποιον ανθρωπο αναφερόμαστε και σε ποια χρονολογία.
Πιο χρήσιμο ειναι να ξεκαθαρίσουμε τι δεν ειναι ιδεατή κοινωνία. Π.χ. το να στελνονται άτομα σε υποχρεωτικές διακοπές σε νησιά, το να κρινονται ανθρωποι βαση του χρωματος του δερματός τους, η των γεωγραφικών συντεταγμένων του τόπου γέννησης τους δεν ειναι αποδεκτα στοιχεία. Υπάρχουν πολλα τέτοια στοιχεια προς αποκλεισμο στα οποία ενα μεγαλο ποσοστο των ανθρωπων μπορουμε να συμφωνήσουμε. Από εκει και περα ο στοχος θα ήταν να δημιουργήσουμε ενα πλαισιο στο οποιο οι διαφορετικες (αποδεκτές) θεωριες θα μπορουν να δοκιμαστουν στην πράξη χωρις να αναλώνονται σε συγκρούσεις μεταξύ τους. Καπως έτσι λειτουργει σε γενικές γραμμες και το ΕΛΛΑΚ.
Αυτα τα λίγα.
Οποιοδήποτε πολιτικό/κοινωνικό/οικονομικο σύστημα δεν προσφέρει λυσεις ευθέως σε αυτα τα ερωτήματα χωρίς να καταπιέζει τους πολίτες του δεν θα πρέπει να θεωρειται αποδεκτή λύση. Τεχνικα/μαθηματικά το πρόβλημα αυτό εχει πολλές λύσεις με τα πλεονεκτήματα/μειονεκτήματα τους. Η παρουσα νεοφιλελεύθερη κατασταση όπως εχει αποδειχθει στην πράξη δεν λυνει ούτε στον ελάχιστο βαθμό το προβλημα της δικαιης κατανομής των αγαθών και της εργασίας (κλασσικοτερο παραδειγμα οτι οι ώρες εργασιας μας αυξανουν ενώ παραλληλα η ανεργία αυξάνεται ενώ παράλληλα η τεχνολογική προοδος μειώνει τις συνολικές αναγκες για εργατοώρες => άτοπο).
Όσο οι άνθρωποι θα ειναι εγκλωβισμενοι στις συνήθειές τους, στους φόβους τους, στους εθνικισμούς τους, στην οπαδοποιησή τους, στην προσωπική τους αντίληψη της τελειας κοινωνίας, νομίζω δεν προκειται να δωθει ποτε η ευκαιρια να δοκιμασθουν καποιες απο τις πολλες υπάρχουσες πρακτικές λύσεις στο πρόβλημα της οργανωσης της κοινωνίας.
Για τις περιπτωσεις των φοβιών, εθνικισμών, θρησκοπολιτικής και λοιπων εκφρασεων υπεραπλούστευσης της πραγματικότητας δεν υπάρχουν πολλες ελπίδες διόρθωσης καθότι έχουν να κάνουν με συναισθήματα που έχουν καλιεργηθει. Η περίπτωση εκείνων που έχουν καποια προσωπική αντίληψη μιας ιδεατης κοινωνίας έχει πολλές ελπίδες αρκει να ξεπεραστει η πεποίθηση της μιας και μοναδικης ιδεατής κοινωνίας. Αυτή η πεποίθεση συνήθως μπουρδουκλώνει τα πράγματα με αποτέλεσμα ο καθένας να εχει και μια ατομική θεωρια αλλα καμία να μην φτανει να εφαρμοστει. Για να ειναι παραγωγικές αυτες οι ιδέες θα πρέπει να ξεκαθαρισουμε κατι. Η ιδεατη κοινωνία ειναι κατι πολύ σχετικό. Εξαρταται από το σε ποιον ανθρωπο αναφερόμαστε και σε ποια χρονολογία.
Πιο χρήσιμο ειναι να ξεκαθαρίσουμε τι δεν ειναι ιδεατή κοινωνία. Π.χ. το να στελνονται άτομα σε υποχρεωτικές διακοπές σε νησιά, το να κρινονται ανθρωποι βαση του χρωματος του δερματός τους, η των γεωγραφικών συντεταγμένων του τόπου γέννησης τους δεν ειναι αποδεκτα στοιχεία. Υπάρχουν πολλα τέτοια στοιχεια προς αποκλεισμο στα οποία ενα μεγαλο ποσοστο των ανθρωπων μπορουμε να συμφωνήσουμε. Από εκει και περα ο στοχος θα ήταν να δημιουργήσουμε ενα πλαισιο στο οποιο οι διαφορετικες (αποδεκτές) θεωριες θα μπορουν να δοκιμαστουν στην πράξη χωρις να αναλώνονται σε συγκρούσεις μεταξύ τους. Καπως έτσι λειτουργει σε γενικές γραμμες και το ΕΛΛΑΚ.
Αυτα τα λίγα.