Δημοσιεύτηκε: 17 Μάιος 2010, 17:00
Γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθῶ, νὰ διευκρινίσω ὅτι δὲν λέω νὰ ἀποποιηθοῦμε τὶς δικές μας εὐθύνες, τὶς ὁποῖες φυσικὰ καὶ βλέπω. Ἴσως μάλιστα περισσότερο ἀπὸ κάποιες τηλεοπτικῶς περιφερόμενες μετανοοῦσες Μαγδαληνές. Αὐτὸ ποὺ λέω εἶναι ὅτι τὸ παιχνίδι ὅλων αὐτῶν εἶναι ἡ μετάθεση εὐθυνῶν στὶς δικές μας πλάτες (ποὺ σαφῶς κουβαλᾶνε κι αὐτὲς κάτι), γιὰ νὰ καταπιοῦμε πιὸ εὔκολα τὸ φόρτωμα τοῦ ἀντίτιμου ποὺ - ἂν μή τι ἄλλο - θὰ ἔπρεπε νὰ μοιραστεῖ ἀναλογικὰ καὶ ὄχι ἐξ ὀλοκλήρου ἀπὸ μᾶς. Γιατὶ τώρα ἡ φάση θυμίζει τὸ ἐξῆς σκηνικό: Ὁ βιαστής, ἔχοντας βιάσει ὅλη τήν οἰκογένεια, νὰ γυρνάει καὶ νὰ λέει στὸ (ἐπίσης βιασμένο) πεντάχρονο πιτσιρίκι, "ἐσύ φταῖς, ποὺ μοῦ ἄνοιξες τὴν πόρτα".