Δημοσιεύτηκε: 05 Ιουν 2010, 23:46
@prov83
Η ερώτηση είναι καλή.
Το κακό είναι πως η απάντηση αν και μπορεί να ανοίξει εκπληκτική και ενδιαφέρουσα συζήτηση είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και εκτεταμένη.
Επιγραμματικά θα απαντήσω πως και τα δύο ήταν κατακριτέα.
Θα πρέπει να ληφθεί όμως υπ' όψιν ότι έχουν σημαντικές διαφορές.
Στο Βυζάντιο η εξουσία παρέμενε βασικώς πολιτική. Ο εκάστοτε αυτοκράτορας μπορεί να αντιλαμβανόταν την επίδραση της θρησκείας στα ευρύτερα στρώματα και γι αυτό και να διατηρούσε για τον εαυτό του την ιδιότητα του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη (φρονίμως ποιών), πλην όμως όλα αυτά ήταν στα πλαίσια της άσκησης της εξουσίας του και των παραμέτρων που διαμόρφωναν την πολιτική του. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι εάν στα πρώιμα χρόνια του Βυζαντίου επιλέχθηκε ο διωγμός των ειδωλολατρών αυτό ήταν μια επιλογή πολιτική, αφού για τον α' ή β' λόγο κρίθηκε ότι έτσι θα εξυπηρετείτο και θα επιτυγχανόταν η σκοπούμενη κρατική υπόσταση. Το πλήγμα στις ιδέες, τις γνώσεις και τον πολιτισμό που αυτοί πρέσβευαν ήταν μια παράπλευρη απώλεια και όχι ο σκοπός.
Αντιθέτως στη δύση ειδικά στην περίοδο της Ιεράς Εξέτασης η εκκλησία ασκούσε εξουσία. Και όχι απλώς εξουσία, αλλά έφτανε να έχει υποχείριο τους ηγέτες των δυτικών κρατών, οι οποίοι τις περισσότερες φορές ήταν αδιανόητο να εναντιωθούν στην παπική βούληση.
Την εποχή λοιπόν που η δυτική εκκλησία έκαιγε τον κόσμο στην πυρά είχε παγιωμένη την εξουσία της και στρεφόταν ξεκάθαρα κατά των ιδεών και των θεωριών (οι οποίες μόνο σε βάθος χρόνου και υπό αμφίβολες προϋποθέσεις μπορούσε να πιθανολογηθεί ότι θα αμφισβητούσαν ουσιαστικά τη δεσπόζουσα θέση της).
Πιστεύω λοιπόν πως πρόκειται για δύο διωγμούς που διέφεραν τόσο ως προς την προέλευσή τους όσο και ως προ το σκοπό τους.
Η ερώτηση είναι καλή.
Το κακό είναι πως η απάντηση αν και μπορεί να ανοίξει εκπληκτική και ενδιαφέρουσα συζήτηση είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και εκτεταμένη.
Επιγραμματικά θα απαντήσω πως και τα δύο ήταν κατακριτέα.
Θα πρέπει να ληφθεί όμως υπ' όψιν ότι έχουν σημαντικές διαφορές.
Στο Βυζάντιο η εξουσία παρέμενε βασικώς πολιτική. Ο εκάστοτε αυτοκράτορας μπορεί να αντιλαμβανόταν την επίδραση της θρησκείας στα ευρύτερα στρώματα και γι αυτό και να διατηρούσε για τον εαυτό του την ιδιότητα του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη (φρονίμως ποιών), πλην όμως όλα αυτά ήταν στα πλαίσια της άσκησης της εξουσίας του και των παραμέτρων που διαμόρφωναν την πολιτική του. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι εάν στα πρώιμα χρόνια του Βυζαντίου επιλέχθηκε ο διωγμός των ειδωλολατρών αυτό ήταν μια επιλογή πολιτική, αφού για τον α' ή β' λόγο κρίθηκε ότι έτσι θα εξυπηρετείτο και θα επιτυγχανόταν η σκοπούμενη κρατική υπόσταση. Το πλήγμα στις ιδέες, τις γνώσεις και τον πολιτισμό που αυτοί πρέσβευαν ήταν μια παράπλευρη απώλεια και όχι ο σκοπός.
Αντιθέτως στη δύση ειδικά στην περίοδο της Ιεράς Εξέτασης η εκκλησία ασκούσε εξουσία. Και όχι απλώς εξουσία, αλλά έφτανε να έχει υποχείριο τους ηγέτες των δυτικών κρατών, οι οποίοι τις περισσότερες φορές ήταν αδιανόητο να εναντιωθούν στην παπική βούληση.
Την εποχή λοιπόν που η δυτική εκκλησία έκαιγε τον κόσμο στην πυρά είχε παγιωμένη την εξουσία της και στρεφόταν ξεκάθαρα κατά των ιδεών και των θεωριών (οι οποίες μόνο σε βάθος χρόνου και υπό αμφίβολες προϋποθέσεις μπορούσε να πιθανολογηθεί ότι θα αμφισβητούσαν ουσιαστικά τη δεσπόζουσα θέση της).
Πιστεύω λοιπόν πως πρόκειται για δύο διωγμούς που διέφεραν τόσο ως προς την προέλευσή τους όσο και ως προ το σκοπό τους.