Δημοσιεύτηκε: 09 Ιουν 2010, 23:54
Αναρωτιέμαι μήπως το δόγμα είναι εγγενές στοιχείο του διαλεκτικού υλισμού. 
Δηλαδή, απλουστευμένα ο διαλεκτικός υλισμός είναι: θέση-αντίθεση-σύνθεση και φτου κι απ' την αρχή καθώς η σύνθεση θέσης-αντίθεσης γίνεται η ίδια θέση και ξεκινάει έτσι ο "φαύλος" (; ) κύκλος από την αρχή. Όταν μια θέση παγιώνεται -προτείνω εγώ- γίνεται δογματική κι άρα δόγμα. Το ίδιο θεωρώ ότι συμβαίνει και στ' άλλα δύο στάδια, δηλ. και η αντίθεση γίνεται -κι ίσως πρέπει να είναι - δογματική για να επιτύχει την ανατροπή της θέσης. Θέση σήμερα είναι η παρούσα παγιωμένη κατάσταση της κοινωνίας που ζούμε. Αντίθεση είναι όποια κοσμοθεωρία ή πολιτική ιδεολογία πρεσβεύει το ακριβώς αντίθετο της σημερινής κατάστασης (π.χ. ο κομμουνισμός ή η αναρχία). Από την αναπόφευκτη σύγκρουση αυτών των δύο εν καιρώ θα δημιουργηθεί μια σύνθεση, η οποία ίσως καταφέρει να συγκεράσει και να ενσωματώσει τα καλύτερα στοιχεία των δύο προηγούμενων φάσεων. Όσο για την γνώση και τι μπορούμε να γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας, μάλλον ο Σωκράτης είχε δίκιο, όταν είπε το περίφημο "Εν οίδα ότι ουδέν οίδα" (εκτός κι αν ήταν λιώμα πάνω σε συμπόσιο όταν το αμόλησε κι ξενέρωτος Πλάτωνας το σημείωσε κι αυτό μην τυχόν και χάσει τίποτα 
).
Δηλαδή, απλουστευμένα ο διαλεκτικός υλισμός είναι: θέση-αντίθεση-σύνθεση και φτου κι απ' την αρχή καθώς η σύνθεση θέσης-αντίθεσης γίνεται η ίδια θέση και ξεκινάει έτσι ο "φαύλος" (; ) κύκλος από την αρχή. Όταν μια θέση παγιώνεται -προτείνω εγώ- γίνεται δογματική κι άρα δόγμα. Το ίδιο θεωρώ ότι συμβαίνει και στ' άλλα δύο στάδια, δηλ. και η αντίθεση γίνεται -κι ίσως πρέπει να είναι - δογματική για να επιτύχει την ανατροπή της θέσης. Θέση σήμερα είναι η παρούσα παγιωμένη κατάσταση της κοινωνίας που ζούμε. Αντίθεση είναι όποια κοσμοθεωρία ή πολιτική ιδεολογία πρεσβεύει το ακριβώς αντίθετο της σημερινής κατάστασης (π.χ. ο κομμουνισμός ή η αναρχία). Από την αναπόφευκτη σύγκρουση αυτών των δύο εν καιρώ θα δημιουργηθεί μια σύνθεση, η οποία ίσως καταφέρει να συγκεράσει και να ενσωματώσει τα καλύτερα στοιχεία των δύο προηγούμενων φάσεων. Όσο για την γνώση και τι μπορούμε να γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας, μάλλον ο Σωκράτης είχε δίκιο, όταν είπε το περίφημο "Εν οίδα ότι ουδέν οίδα" (εκτός κι αν ήταν λιώμα πάνω σε συμπόσιο όταν το αμόλησε κι ξενέρωτος Πλάτωνας το σημείωσε κι αυτό μην τυχόν και χάσει τίποτα ).