Δημοσιεύτηκε: 17 Φεβ 2011, 20:31
Ἀσκητική
Off topic:
Μεταγραφὴ ἀπὸ τὸ http://www.scribd.com - Ὁ πρόλογος στὸ βαθιὰ φιλοσοφικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Καζαντζάκη, στὸ ὁποῖο συμπυκνώνεται οὑσιαστικὰ ὅλο τὸ «Ἀναφορὰ στὸν Γκρέκο» μαζὶ μὲ μεγάλο μέρος τοῦ «Ζορμπᾶ». Δυστυχῶς, ὅπως καὶ τόσων ἄλλων συγγραφέων, ἡ μεταφορὰ στὸ διαδίκτυο ἀλλοιώνει τὴ μορφὴ τοῦ κειμένου - ἀπὸ πολυτονικὸ σὲ μονοτονικό. Καὶ πάλι καλά, δηλαδή. Ἐδῶ τὸν Ροΐδη καὶ τὸν Παπαδιαμάντη τοὺς... μεταφράσανε!
Ερχόµαστε από µια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουµε σε µια σκοτεινή άβυσσο το µεταξύ φωτεινό διάστηµα το λέµε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η επιστροφή ταυτόχρονα το ξεκίνηµα κι ο γυρισµός κάθε στιγµή πεθαίνουµε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Μα κι ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δηµιουργήσουµε, να συνθέσουµε, να
κάµουµε την ύλη ζωή κάθε στιγµή γεννιούµαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της
εφήµερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώµατα τα δυο τούτα ρέµατα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέµατα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει σαν παράνοµη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήµερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές µα βαθύτερα νιώθουµε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύµπαντου. Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναµη που µας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και µας γκαρδιώνει φυτά, ζώα, ανθρώπους στον αγώνα; Και τα δυο αντίδροµα ρέµατα είναι άγια. Χρέος µας λοιπόν να συλλάβουµε τ΄ όραµα που χωράει κι εναρµονίζει τις δυο τεράστιες τούτες
άναρχες, ακατάλυτες Ορµές και µε τ΄ όραµα τούτο να ρυθµίσουµε το στοχασµό µας και την
πράξη.
Off topic:
Μεταγραφὴ ἀπὸ τὸ http://www.scribd.com - Ὁ πρόλογος στὸ βαθιὰ φιλοσοφικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Καζαντζάκη, στὸ ὁποῖο συμπυκνώνεται οὑσιαστικὰ ὅλο τὸ «Ἀναφορὰ στὸν Γκρέκο» μαζὶ μὲ μεγάλο μέρος τοῦ «Ζορμπᾶ». Δυστυχῶς, ὅπως καὶ τόσων ἄλλων συγγραφέων, ἡ μεταφορὰ στὸ διαδίκτυο ἀλλοιώνει τὴ μορφὴ τοῦ κειμένου - ἀπὸ πολυτονικὸ σὲ μονοτονικό. Καὶ πάλι καλά, δηλαδή. Ἐδῶ τὸν Ροΐδη καὶ τὸν Παπαδιαμάντη τοὺς... μεταφράσανε!
Ερχόµαστε από µια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουµε σε µια σκοτεινή άβυσσο το µεταξύ φωτεινό διάστηµα το λέµε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η επιστροφή ταυτόχρονα το ξεκίνηµα κι ο γυρισµός κάθε στιγµή πεθαίνουµε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Μα κι ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δηµιουργήσουµε, να συνθέσουµε, να
κάµουµε την ύλη ζωή κάθε στιγµή γεννιούµαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της
εφήµερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώµατα τα δυο τούτα ρέµατα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέµατα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει σαν παράνοµη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήµερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές µα βαθύτερα νιώθουµε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύµπαντου. Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναµη που µας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και µας γκαρδιώνει φυτά, ζώα, ανθρώπους στον αγώνα; Και τα δυο αντίδροµα ρέµατα είναι άγια. Χρέος µας λοιπόν να συλλάβουµε τ΄ όραµα που χωράει κι εναρµονίζει τις δυο τεράστιες τούτες
άναρχες, ακατάλυτες Ορµές και µε τ΄ όραµα τούτο να ρυθµίσουµε το στοχασµό µας και την
πράξη.