Δημοσιεύτηκε: 31 Μάιος 2011, 10:36
Ὑπάρχουν δύο ἀντιφατικὲς μεταξύ τους προσεγγίσεις, ποὺ ὅμως τὶς βρίσκω καὶ τὶς δύο σωστές, μὲ τὸν τρόπο τους:
Ἡ μία εἶναι ἡ γενικὴ καὶ πάγια οὐμανιστικὴ καὶ οἰκολογική (ἴσως καὶ ἀριστερή;) θέση ὅτι ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ ὅλα. Θέση ποὺ «πατάει» πάνω στὴν ἀλληλεγγύη, τὴν κοινωνικότητα, τὴ συντροφικότητα. Θέση τελικὰ ποὺ δίνει βάση στὸ γνωστὸ σύνθημα τῶν οἰκολόγων «Think globally - act locally».
Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ προσέγγιση τῶν (δικαιολογημένα) «ἀγανακτισμένων» ποὺ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βγῆκαν σὲ δρόμους καὶ πλατεῖες διεκδικῶντας τὸ αὐτονόητο: νὰ πληρώσουν γιὰ τὴν κρίση αὐτοὶ ποὺ τὴ δημιούργησαν ἤ, ἔστω, αὐτοὶ ποὺ τὴ γιγάντωσαν.
Ναί, ἔχουμε ὅλοι μας τὸ μερίδιο εὐθύνης, γιατὶ ξεχάσαμε νὰ λειτουργοῦμε μὲ τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴν ὁμαδικότητα ποὺ εἶχαν κάποτε οἱ κοινότητες, ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ παντοῦ. Ναί, ἔχουμε ὅλοι μας τὸ μερίδιο εὐθύνης, γιατὶ λειτουργήσαμε ἀτομιστικά, ἐπιτρέποντας στὸν ἑαυτό μας νὰ σαγηνευτεῖ ἀπὸ τὸ τραγούδι τῶν σειρήνων τοῦ συστήματος γιὰ εὔκολο καὶ γρήγορο πλουτισμό, κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ american dream, ὄπου «ὅλοι μποροῦν νὰ φτάσουν στὴν κορυφή, ἀρκεῖ νὰ προσπαθήσουν», ἔστω καὶ πατῶντας ἐπὶ πτωμάτων...
Ὄχι, ὅμως, νὰ φορτωθοῦμε καὶ τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν πτώχευση τῆς χώρας, λὲς καὶ εἴχαμε ἐμεῖς τὴν οἰκονομικὴ διαχείριση καὶ τοὺς χειρισμοὺς προμηθειῶν, δημοσίων ἔργων καὶ ἄλλων πηγῶν πλουτισμοῦ γιὰ ἐπιτήδειους κατοίκους τῆς κορυφῆς τῆς πυραμίδας.
Ἡ μόνη μας εὐθύνη ὡς πρὸς αὐτὸ εἶναι ὅτι ἔβγαιναν μὲ ἐκλογές, δηλαδὴ «ἐμεῖς τοὺς βγάζαμε».
Ἀλλὰ κατὰ πόσον αὑτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ «τὸ βουλώσουμε» καὶ νὰ ἀφήσουμε τὴν ἐν λευκῷ διαχείριση τῆς κρίσης σὲ αὐτοὺς ποὺ τσαλαπατήσανε σύνταγμα, νόμους, «λαϊκὴ ἐντολή» (ὡραῖο παραμύθι κι αὐτό) καί, ἐν ὀνόματι τῆς κρίσης ποὺ δημιούργησε τὸ σύστημα (τραπεζικό) ποὺ τοὺς στηρίζει καὶ τὸ στηρίζουν, ξεπουλᾶνε τὴ χώρα καὶ τὸ μέλλον της;
Ἄλλωστε ἴσως νὰ μᾶς ἔπειθαν νὰ συνεισφέρουμε κι ἐμεῖς (γιὰ τὴν κρίση τους), ἂν βλέπαμε νὰ πληρώνουν κι ἐκεῖνοι, ὄχι ἀναλογικὰ μὲ τὸ μερίδιο εὐθύνης ποὺ ἔχουν, ἀλλὰ ἔστω καὶ κατ` ἐλάχιστον. Ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι ἴσως οἱ μόνοι Ἕλληνες, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ δὲν ἄλλαξε οὔτε κεραία!
Ἡ ἀναγνώριση τῆς εὐθύνης μας, ποὺ ἀνέφερα παραπάνω, εἶναι ἡ μόνη αὐτοκριτικὴ ποὺ δέχομαι ὅτι - αὐτὲς τὶς ὧρες - δικαιοῦνται νὰ ζητοῦν ἀπό ἐμᾶς.
Ἡ μία εἶναι ἡ γενικὴ καὶ πάγια οὐμανιστικὴ καὶ οἰκολογική (ἴσως καὶ ἀριστερή;) θέση ὅτι ὅλοι εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ ὅλα. Θέση ποὺ «πατάει» πάνω στὴν ἀλληλεγγύη, τὴν κοινωνικότητα, τὴ συντροφικότητα. Θέση τελικὰ ποὺ δίνει βάση στὸ γνωστὸ σύνθημα τῶν οἰκολόγων «Think globally - act locally».
Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ προσέγγιση τῶν (δικαιολογημένα) «ἀγανακτισμένων» ποὺ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βγῆκαν σὲ δρόμους καὶ πλατεῖες διεκδικῶντας τὸ αὐτονόητο: νὰ πληρώσουν γιὰ τὴν κρίση αὐτοὶ ποὺ τὴ δημιούργησαν ἤ, ἔστω, αὐτοὶ ποὺ τὴ γιγάντωσαν.
Ναί, ἔχουμε ὅλοι μας τὸ μερίδιο εὐθύνης, γιατὶ ξεχάσαμε νὰ λειτουργοῦμε μὲ τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴν ὁμαδικότητα ποὺ εἶχαν κάποτε οἱ κοινότητες, ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ παντοῦ. Ναί, ἔχουμε ὅλοι μας τὸ μερίδιο εὐθύνης, γιατὶ λειτουργήσαμε ἀτομιστικά, ἐπιτρέποντας στὸν ἑαυτό μας νὰ σαγηνευτεῖ ἀπὸ τὸ τραγούδι τῶν σειρήνων τοῦ συστήματος γιὰ εὔκολο καὶ γρήγορο πλουτισμό, κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ american dream, ὄπου «ὅλοι μποροῦν νὰ φτάσουν στὴν κορυφή, ἀρκεῖ νὰ προσπαθήσουν», ἔστω καὶ πατῶντας ἐπὶ πτωμάτων...
Ὄχι, ὅμως, νὰ φορτωθοῦμε καὶ τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν πτώχευση τῆς χώρας, λὲς καὶ εἴχαμε ἐμεῖς τὴν οἰκονομικὴ διαχείριση καὶ τοὺς χειρισμοὺς προμηθειῶν, δημοσίων ἔργων καὶ ἄλλων πηγῶν πλουτισμοῦ γιὰ ἐπιτήδειους κατοίκους τῆς κορυφῆς τῆς πυραμίδας.
Ἡ μόνη μας εὐθύνη ὡς πρὸς αὐτὸ εἶναι ὅτι ἔβγαιναν μὲ ἐκλογές, δηλαδὴ «ἐμεῖς τοὺς βγάζαμε».
Ἀλλὰ κατὰ πόσον αὑτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ «τὸ βουλώσουμε» καὶ νὰ ἀφήσουμε τὴν ἐν λευκῷ διαχείριση τῆς κρίσης σὲ αὐτοὺς ποὺ τσαλαπατήσανε σύνταγμα, νόμους, «λαϊκὴ ἐντολή» (ὡραῖο παραμύθι κι αὐτό) καί, ἐν ὀνόματι τῆς κρίσης ποὺ δημιούργησε τὸ σύστημα (τραπεζικό) ποὺ τοὺς στηρίζει καὶ τὸ στηρίζουν, ξεπουλᾶνε τὴ χώρα καὶ τὸ μέλλον της;
Ἄλλωστε ἴσως νὰ μᾶς ἔπειθαν νὰ συνεισφέρουμε κι ἐμεῖς (γιὰ τὴν κρίση τους), ἂν βλέπαμε νὰ πληρώνουν κι ἐκεῖνοι, ὄχι ἀναλογικὰ μὲ τὸ μερίδιο εὐθύνης ποὺ ἔχουν, ἀλλὰ ἔστω καὶ κατ` ἐλάχιστον. Ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι ἴσως οἱ μόνοι Ἕλληνες, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ δὲν ἄλλαξε οὔτε κεραία!
Ἡ ἀναγνώριση τῆς εὐθύνης μας, ποὺ ἀνέφερα παραπάνω, εἶναι ἡ μόνη αὐτοκριτικὴ ποὺ δέχομαι ὅτι - αὐτὲς τὶς ὧρες - δικαιοῦνται νὰ ζητοῦν ἀπό ἐμᾶς.