Δημοσιεύτηκε: 30 Ιούλ 2011, 00:40
Ψυγείο πάγου είχε η προγιαγιά μου, η οποία επέμενε να το χρησιμοποιεί παρότι είχε και ψυγείο ρεύματος σε λειτουργία, διότι κατά τον ισχυρισμό της <<το άλλο δεν τα πάγωνε καλά>>. Οφείλω να ομολογήσω ότι οι πορτοκαλάδες που έβγαζε από μέσα ήταν <<κρύσταλλο>>.
Ταβέρνες με τζουκ-μποξ τις πρόλαβα και σε σχετικά μεγάλη ηλικία (10-12 χρονών), αλλά δε θυμάμαι ποτέ κάποιον να έβαλε κάποιο τραγούδι, παράξενο.
Τις ΕΨΑ τις είχα ταράξει, καθότι λόγω μετάθεσης της μάνας μου έβγαλα την πρώτη δημοτικού στο Βόλο, ομολογώ ότι είναι ασύγκριτες (τα μπουκάλια, όχι τα κουτάκια που τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνισή τους και στην Αθήνα).
Στις αναμνήσεις να προσθέσω τα περίφημα <<μουσικά διαλείμματα>> στην τηλεόραση, όπου διάφοροι γνωστοί τραγουδιστές τραγουδούσαν ΠΑΝΤΑ μπροστά στον ανεμόμυλο που υπήρχε δίπλα στην τεχνητή λιμνούλα του άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας.
Στις τηλεοπτικές σειρές να προσθέσω τον <<Άγιο>> και το The Persuaders με τους Τόνι Κέρτις και Ρότζερ Μουρ (νομίζω ελληνικός τίτλος ήταν <<Οι Αντίζηλοι>>, χωρίς να επιμένω) και το Χαβάη 5-0.
Και βεβαίως την πανελλήνια κινηματογραφική σταθερά των θερινών σινεμά <<Εμμανουέλα>> που παιζόταν αδιαλείπτως κάθε χρόνο και παρότι ακατάλληλο, με κάποιον τρόπο πάντα ήμασταν μέσα.
Ταβέρνες με τζουκ-μποξ τις πρόλαβα και σε σχετικά μεγάλη ηλικία (10-12 χρονών), αλλά δε θυμάμαι ποτέ κάποιον να έβαλε κάποιο τραγούδι, παράξενο.
Τις ΕΨΑ τις είχα ταράξει, καθότι λόγω μετάθεσης της μάνας μου έβγαλα την πρώτη δημοτικού στο Βόλο, ομολογώ ότι είναι ασύγκριτες (τα μπουκάλια, όχι τα κουτάκια που τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνισή τους και στην Αθήνα).
Στις αναμνήσεις να προσθέσω τα περίφημα <<μουσικά διαλείμματα>> στην τηλεόραση, όπου διάφοροι γνωστοί τραγουδιστές τραγουδούσαν ΠΑΝΤΑ μπροστά στον ανεμόμυλο που υπήρχε δίπλα στην τεχνητή λιμνούλα του άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας.
Στις τηλεοπτικές σειρές να προσθέσω τον <<Άγιο>> και το The Persuaders με τους Τόνι Κέρτις και Ρότζερ Μουρ (νομίζω ελληνικός τίτλος ήταν <<Οι Αντίζηλοι>>, χωρίς να επιμένω) και το Χαβάη 5-0.
Και βεβαίως την πανελλήνια κινηματογραφική σταθερά των θερινών σινεμά <<Εμμανουέλα>> που παιζόταν αδιαλείπτως κάθε χρόνο και παρότι ακατάλληλο, με κάποιον τρόπο πάντα ήμασταν μέσα.