Ubuntu-gr Forum

έγραψε:Κατά τακτές περιόδους δε , να αξιολογούνται από τον τομέα εργασίας τους και ανάλογα με αυτή την αξιολόγηση , να αμοίβονται με αύξηση ή προαγωγή , να μένουν στάσιμοι , να υποβιβάζονται ή και στην ανάγκη να αποδεσμεύουν την υπηρεσία από την περιττή παρουσία τους ( έστω από ένα όριο ηλικίας και κάτω ).

Δε συμφωνώ, η εργασία είναι δικαίωμα και υποχρέωση κάθε ευνομούμενης χώρας με στοιχειώδη κοινωνική πολιτική να την παρέχει ως δυνατότητα σε όλους τους πολίτες της. Δε διαφωνώ ότι πρέπει να προωθηθεί και ανελιχθεί ο <<γάτος>>, αλλά τι να κάνουμε τώρα, δεν είναι όλοι <<γάτοι>> και η υιοθέτηση απόψεων <<ανταγωνισμού>> και <<ελεύθερης αγοράς>> είναι τουλάχιστον επικίνδυνη και ανεπιεικής, λαμβανομένου μάλιστα υπ' όψιν ότι δε μεγαλώσαμε μέσα σε ένα σύστημα που έδινε σε όλους τις ίδιες ευκαιρίες να γίνουν <<γάτοι>>.
Ας δώσω ένα παράδειγμα.
Οι γονείς μου ήταν υψηλόβαθμοι υπάλληλοι, ο ένας στο δημόσιο και ο άλλος στον ιδιωτικό τομέα και υψηλά αμοιβόμενοι, αμφότεροι απόφοιτοι πανεπιστημίου και εν γένει ιδιαιτέρως καλλιεργημένοι.
Εκτός λοιπόν του ότι μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον με αντίστοιχα ερεθίσματα, είχαν επιπλέον τη δυνατότητα να σκάνε ένα σκασμό λεφτά για σχολεία, ιδιαίτερα και διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, παράγοντες οι οποίοι μπορεί να μην είναι οι μοναδικοί, αλλά συντελούν αποφασιστικά στη διαμόρφωση ενός <<γάτου>>.
Πόσες πιθανότητες μπορεί να είχε να με ανταγωνιστεί (όπου θες στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, στην εύρεση εργασίας, στις γκόμενες -μπορεί να ήταν σωματαράς και εμφανίσιμος, αλλά είχε παπί κι εγώ BMW, άσε που κάθε βράδυ χάλαγα στο μπαρ είκοσι χιλιάρικα-, που θες ; ) ο γιός ενός εργάτη από τα Καμίνια στον Πειραιά, που δούλευε μόνο ο πατέρας του στο εργοστάσιο και η μάνα του μεγάλωνε τρία παιδιά με τρεις κι εξήντα ; Απειροελάχιστες (μιας και επιτυχημένος που διάβαζε στη σκαλωσιά της οικοδομής απαντάται με συχνότητα μόνο στις ελληνικές ταινίες).
Αν λοιπόν αναγάγουμε σε κριτήριο πρόσληψης, απασχόλησης και ανέλιξης μόνο τη δική μου αναμενόμενη υπεροχή στον εργασιακό τομέα (και κυρίως όταν μιλάμε για το δημόσιο τομέα, όπου τα κοινωνικά κριτήρια πρέπει να υφίστανται), τότε καθίσταται σαφές πως πάντα θα κινούμστε προς την κατεύθυνση να διαιωνίζουμε ένα κοινωνικό χάσμα, μιας και σε γενικές γραμμές οι όμοιοί μου θα είναι προνομιούχοι και οι άλλοι από τα Καμίνια επίσης σε γενικές γραμμές θα είναι πάντα για τα σκατά.
Ίσως τα επόμενα να ακουστούν σα θεωρητικούρες, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη ισχύουν.
Σκοπός ενός κοινωνικού κράτους πρέπει να είναι η διαρκής βελτίωση και η διαρκής άνοδος του επιπέδου των πολιτών του.
Για το λόγο αυτό δεν είναι ούτε σωστό ούτε πρέπον να εφαρμόζονται κριτήρια ελεύθερης αγοράς, ειδικά στο δημόσιο τομέα.
Αφού δεν του προσέφερες ίσες ευκαιρείες όταν έπρεπε, θα τον ανεχθεις κι ας υστερεί, μήπως και οι επόμενες γενιές απογόνων του υστερούν όλο και λιγότερο.
Στο κάτω κάτω της γραφής δικό σου δημιούργημα είναι...