Ubuntu-gr Forum

fkol k4 έγραψε:Το θέμα είναι ότι πρέπει να ξεφύγουμε από την νοοτροπία που μας λέει ότι πάντα φταίει κάποιος άλλος . Σκοντάφτει το πιτσιρίκι , πέφτει και για να σταματήσει να κλαίει του λέμε “να , ντα το κακό το πάτωμα”.
Έτσι καλλιεργούμε ανεύθυνους πολίτες από τα μικράτα τους . Ένα παιδί που ρίχνει το φταίξιμο στο πάτωμα για τον πόνο του , γιατί να μην ρίξει οπουδήποτε αλλού εκτός από τον εαυτό του τις ευθύνες της ζωής ;

Και μην μου πει κανένας ότι κατηγορώ τους Έλληνες . Αρκετά με αυτή την καραμέλα . Και εγώ Έλληνας είμαι , και μάλιστα γεννημένος στο εξωτερικό από γονείς Έλληνες μετανάστες . Επίσης , έχω δουλέψει στο εξωτερικό και ξέρω πως είναι να νοιώθεις μακριά απ' τον τόπο σου .

Η αλήθεια είναι ότι με έχει προβληματίσει κι εμένα αυτό, και μάλιστα εδώ μέσα (βλ viewtopic.php?f=7&t=18753 ). Εχουμε πάντα την τάση να βλέπουμε -ως καμήλες- την καμπούρα από τις άλλες καμήλες και όχι τη δική μας. Επίσης έχουμε μια αίσθηση ότι είμαστε το αλάτι της γης, οι πιο πολύτιμοι, ότι το σύμπαν στροβιλίζεται γύρω μας, και ό,τι κακό συμβαίνει αποσκοπεί στην εξόντωσή μας, όχι όπως συμβαίνει σε οποιαδήποτε περίπτωση, αλλά γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε. Για παράδειγμα, αν κάποιοι δεν μπορούν να βάλουν μία λέξη δίπλα στην άλλη, δεν φταίει ο τρόπος ζωής και τα ερεθίσματα του σήμερα (που μπορεί να είναι κοινά σε όλους τους λαούς) και η κάκιστη παιδεία μας, αλλά ότι οι κακοί ξένοι θέλουν να μας σβήσουν από το χάρτη, λόγω του ότι η υψηλή καταγωγή μας τους έχει δημιουργήσει απωθημένο... Ή για να το φέρω στο θέμα, οι κερδοσκόποι δε μας χτυπούν αλύπητα για να βγάλουν λεφτά όπως σε κάθε περίπτωση, ή επειδή είμαστε ανίκανοι να προστατευτούμε από αυτό (μάλιστα έχουμε καλλιεργήσει την ανικανότητά μας τις τελευταίες δεκαετίες...) αλλά γιατί θέλουν οι αγορές να μας κάμψουν/βάλουν στο χέρι/αγοράσουν κοψοχρονιά κλπ γιατί είμαστε το μπον φιλέ της υφηλίου.

dim459 έγραψε:η εργασία είναι δικαίωμα και υποχρέωση κάθε ευνομούμενης χώρας με στοιχειώδη κοινωνική πολιτική να την παρέχει ως δυνατότητα σε όλους τους πολίτες της. Δε διαφωνώ ότι πρέπει να προωθηθεί και ανελιχθεί ο <<γάτος>>, αλλά τι να κάνουμε τώρα, δεν είναι όλοι <<γάτοι>> και η υιοθέτηση απόψεων <<ανταγωνισμού>> και <<ελεύθερης αγοράς>> είναι τουλάχιστον επικίνδυνη και ανεπιεικής, λαμβανομένου μάλιστα υπ' όψιν ότι δε μεγαλώσαμε μέσα σε ένα σύστημα που έδινε σε όλους τις ίδιες ευκαιρίες να γίνουν <<γάτοι>>.

Συμφωνώ με όλο το post αλλά παραπέμπω μόνο αυτό για οικονομία χώρου. Το πιο ουσιώδες στην προβληματική των υπεραπασχολούμενων και της ανάγκης συρρίκνωσης του Δημοσίου (και απολύσεων δηλαδή), αλλά και στην ταχύτητα εξέλιξης / επιβράβευση των καλών υπαλλήλων είναι το εξής : ενώ φαντάζει απόλυτα λογική είναι υπεραπλουστευμένη και στο ελληνικό συμφραζόμενο ακόμα και επικίνδυνη.

Εξηγούμαι : ως προς το υπεραπλουστευμένη. Ξέρουμε όλοι ότι σε κάποιες προνομιούχες υπηρεσίες στοιβάζονται αχρείαστοι (ή ότι υπάρχουν και άχρηστες υπηρεσίες) αλλά αυτό είναι το εύκολο μέρος του προβλήματος. Όταν φτάσεις να καθαρίσεις αυτό το μέρος και πρέπει να κάνεις επιλογές για γενικώς χρήσιμους υπαλλήλους και υπηρεσίες, πως ιεραρχείς τις λειτουργικότητες ; Δηλαδή από ανόμοιες υπηρεσίες και ανόμοια καθήκοντα πως καθορίζεις ποιό είναι το «αναλώσιμο»; Μήπως τιμωρείς τον κόσμο για επιλογές που έκανε πριν χρόνια (και ενώ, πάντα είναι χρήσιμος και δουλεύει τα λεφτά που παίρνει...). Και πως αξιολογείς την απόδοση -μέσα στον ίδιο οργανισμό- του τεχνικού, του διοικητικού, του υπαλλήλου καθαριότητας κλπ όταν δεν κάνουν τα ίδια πράγματα, ώστε να διώξεις ένα από αυτούς; Δηλαδή αυτός που καθαρίζει μόνος του καλά ένα κτίριο, είναι πιο πολύτιμος από αυτόν που οργανώνει τη δουλειά καλά ή από αυτόν που κρατά καλά το νομικό τμήμα ή το οικονομικό;

Ως προς το επικίνδυνο είναι πιο απλό : Στην Ελλάδα, όλη η ιστορία βρίθει από καλές προθέσεις που στράβωσαν στο δρόμο... Ας μην ξεχνάμε ότι η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων -ως θεσμός και ιδέα- ήταν η σωτηρία της σταθερότητας της διοίκησης από το σύστημα των «λαφύρων» της περιόδου που εναλλάσσονταν στην εξουσία Δεληγιάννης και Τρικούπης (1870 και μετά). Ο νικητής των εκλογών έπαιρνε λάφυρο τη διοίκηση απέλυε όλους τους υπαλλήλους και έβαζε όλους τους δικούς του (βλ πλατεία «Κλαυθμώνος» κλπ) με αποτέλεσμα κανείς να μη δουλεύει γιατί τίποτα δεν ήταν μακροπρόθεσμο και ο ένας έραβε ο άλλος ξήλωνε. Την απλή και καλή -τότε- αυτή ιδέα τη φέραμε στα... μέτρα μας. Όσο για το «ο καλός να πάει μπροστά» έχουμε όλοι δει που πάει ο συνήθως χαμηλών τόνων καλός και που ο μεγαλόφωνος «Γκρούεζας» (βλ Μαυρογιαλούρος). Το έχουμε δει στη Διοίκηση, στο στρατό, στην αστυνομία, στη ΓΣΕΕ και οπουδήποτε αλλού. Η καλή εφαρμογή της ιδέας απαιτεί τόσο σφαιρική θεώρηση της λειτουργίας του δημοσίου και τόση οργάνωση που είμαι σίγουρος ότι είναι δύσκολο εγχείρημα ακόμα και υπό κανονικές συνθήκες, πολύ περισσότερο σε συνθήκες αφόρητης πίεσης που είμαστε τώρα.

Συγγνώμη για το μεγάλο ποστ, αλλά καμία φορά τα πράγματα παραφαίνονται απλά αλλά δεν είναι καθόλου μα καθόλου. Η απλότητα είναι πηγή μεγαλείου, αλλά η απλοϊκότητα και η υπεραπλούστευση όχι τόσο... Συνήθως -σε τέτοιο θεμελιώδες επίπεδο- δημιουργεί χαοτικά προβλήματα που για να λυθούν απαιτείται μια... απλή λύση (και η ζωή μας κύκλους κάνει...).