Ubuntu-gr Forum

Ήμουν 15 ετών όταν σκοτώθηκε. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα είχαμε τον τελικό μπάσκετ του σχολείου. Είχαμε κρεμάσει ένα μεγάλο πανό με τον Ντράζεν που είναι σε φάση στροφής μετωπιαίας. Πιτσιρίκια... νομίζαμε πως ήμασταν ο Μεγάλος Ντράζεν. Αφού χάσαμε το παιχνίδι, καθηγητής μας ενημέρωσε για τον χαμό του...

Edit: Το πάθος του και η επιμονή του για την νίκη πολλές φορές με εκνεύριζε. Ήταν σαν να μην θέλει όχι να μην χάνει ποτέ αλλά σου έδινε το συναίσθημα ότι... "ούτε στον Θεό δεν το επιτρέψω να χάσω..." αλλά πάντα στο τέλος σε κέρδιζε, στη ζωή και στο παρκέ...