Δημοσιεύτηκε: 11 Οκτ 2009, 19:00
Τα ηρωικά χρόνια.
ZX Spectrum
Αλλά το ωραίο είναι ότι η πρώτη μου επαφή (;) με υπολογιστή ήταν στο πανεπιστήμιο Αθηνών το 1982 στο σχετικό μάθημα. Υπήρχε λοιπόν μια αίθουσα που είχε δύο τεράστια μηχανήματα με ένα πληκτρολόγιο. Τα μηχανήματα αυτά δεν ήταν υπολογιστές, ήταν διατριτικές συσκευές. Έγραφες μια γραμμή από το πρόγραμμά σου σε Fortran και η συσκευή με απίθανο θόρυβο έκανε τρύπες σε μια καρτέλλα από χαρτόνι. Μάζευες τις καρτέλλες που αποτελούσαν το πρόγραμμά σου ( η πρώτη και η τελευταία έπρεπε να είναι πράσινες ) και τις τοποθετούσες σε ένα ειδικό ράφι. Την επόμενη μέρα περνούσες και έπαιρνες σε χαρτί εκτυπωτή το αποτέλεσμα. Αν υπήρχε συντακτικό λάθος έπρεπε να βρείς την καρτέλλα που είχε το λάθος, να γράψεις καινούργια και να αφήσεις πάλι το πρόγραμμά σου στο ράφι. Δεν θα ξεχάσω έναν του μαθηματικού που του έπεσε η στίβα ( πάνω από 200 καρτέλλες ) και σκόρπισαν οι καρτέλλες και έπρεπε να τις βάλει στη σωστή σειρά. Στο βάθος της αίθουσας ήταν μια πόρτα πάντα κλειστή, που οδηγούσε σε μια αίθουσα με τερματικά προορισμένα αποκλειστικά για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές. Μια φορά μπόρεσα από μια χαραμάδα να δω τα τερματικά και μακάρισα τους ευτυχείς θνητούς που μπορούσαν να έχουν άμεση επαφή με το τέρας (τον υπολογιστή). Έτσι έβαλα στόχο στη ζωή μου να μάθω την απόκρυφη αυτή τέχνη του προγραμματισμού και μετά από τρομακτικές οικονομίες ( έβαζα στην άκρη το μισό μηνιάτικο και περνούσα όπως όπως με το υπόλοιπο ) απέκτησα τον Spectrum. Τον χρησιμοποιούσα όμως μόνο στις διακοπές γιατί σαν φοιτητής δεν είχα τηλεόραση ( όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των συμφοιτητών μου ). Τα παιγνίδια δεν με τράβηξαν και ασχολήθηκα με την Basic που είχε το μηχάνημα. Δεν θα ξεχάσω την ικανοποίηση που πήρα όταν έγραψα ένα προγραμματάκι που με γραφικό τρόπο υπολόγιζε την τιμή του π στατιστικά.
ZX Spectrum
Αλλά το ωραίο είναι ότι η πρώτη μου επαφή (;) με υπολογιστή ήταν στο πανεπιστήμιο Αθηνών το 1982 στο σχετικό μάθημα. Υπήρχε λοιπόν μια αίθουσα που είχε δύο τεράστια μηχανήματα με ένα πληκτρολόγιο. Τα μηχανήματα αυτά δεν ήταν υπολογιστές, ήταν διατριτικές συσκευές. Έγραφες μια γραμμή από το πρόγραμμά σου σε Fortran και η συσκευή με απίθανο θόρυβο έκανε τρύπες σε μια καρτέλλα από χαρτόνι. Μάζευες τις καρτέλλες που αποτελούσαν το πρόγραμμά σου ( η πρώτη και η τελευταία έπρεπε να είναι πράσινες ) και τις τοποθετούσες σε ένα ειδικό ράφι. Την επόμενη μέρα περνούσες και έπαιρνες σε χαρτί εκτυπωτή το αποτέλεσμα. Αν υπήρχε συντακτικό λάθος έπρεπε να βρείς την καρτέλλα που είχε το λάθος, να γράψεις καινούργια και να αφήσεις πάλι το πρόγραμμά σου στο ράφι. Δεν θα ξεχάσω έναν του μαθηματικού που του έπεσε η στίβα ( πάνω από 200 καρτέλλες ) και σκόρπισαν οι καρτέλλες και έπρεπε να τις βάλει στη σωστή σειρά. Στο βάθος της αίθουσας ήταν μια πόρτα πάντα κλειστή, που οδηγούσε σε μια αίθουσα με τερματικά προορισμένα αποκλειστικά για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές. Μια φορά μπόρεσα από μια χαραμάδα να δω τα τερματικά και μακάρισα τους ευτυχείς θνητούς που μπορούσαν να έχουν άμεση επαφή με το τέρας (τον υπολογιστή). Έτσι έβαλα στόχο στη ζωή μου να μάθω την απόκρυφη αυτή τέχνη του προγραμματισμού και μετά από τρομακτικές οικονομίες ( έβαζα στην άκρη το μισό μηνιάτικο και περνούσα όπως όπως με το υπόλοιπο ) απέκτησα τον Spectrum. Τον χρησιμοποιούσα όμως μόνο στις διακοπές γιατί σαν φοιτητής δεν είχα τηλεόραση ( όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των συμφοιτητών μου ). Τα παιγνίδια δεν με τράβηξαν και ασχολήθηκα με την Basic που είχε το μηχάνημα. Δεν θα ξεχάσω την ικανοποίηση που πήρα όταν έγραψα ένα προγραμματάκι που με γραφικό τρόπο υπολόγιζε την τιμή του π στατιστικά.