Παρουσιάσεις-κριτικές μουσικών albums

...χαλαρή κουβεντούλα, γενικός σχολιασμός, φιλοσοφικές συζητήσεις, meeting point / γνωριμία

Συντονιστής: konnn

Παρουσιάσεις-κριτικές μουσικών albums

Δημοσίευσηαπό dim459 » 28 Ιαν 2019, 02:29

Σκέφτηκα να ανοίξω ένα καινούριο thread, στο οποίο όσοι θέλουν θα κάνουν μια σύντομη παρουσίαση ή και κριτική ενός μουσικού album.
Αν δω ότι "τραβάει" θα συνεισφέρω περαιτέρω, μιας και μ' ενδιαφέρει να ακούω τις απόψεις φίλων γύρω από το θέμα και πιθανώς να πληροφορούμαι για κάτι που δεν είχα ακούσει.
Αν όχι, μετά από λίγο θα το εγκαταλείψω, μιας και δεν είμαι αρκετά ψώνιο για να το παίζω μόνος μου κριτικός.
Βρίσκω εξυπηρετικό (αν και δεν το θέτω ως προϋπόθεση) να ξέρουμε μερικά στοιχεία για τον γράφοντα, έτσι ώστε να μπορούμε να αντιληφθούμε την οπτική του γωνία.
Λοιπόν, σε κανένα χρόνο κλείνω τα 50, ακούω από μικρός μανιωδώς μουσική, θα έλεγα ένα αρκετά ευρύ φάσμα, το οποίο περιλαμβάνει rock, hard rock, heavy metal, jazz, acid jazz, trip-hop, κλασσική μουσική (ιδίως έργα για πιάνο) και σχεδόν καθόλου ελληνική μουσική. Αν έπρεπε να προσδιορισθώ πιο συγκεκριμένα θα έλεγα ότι ακούω κυρίως heavy metal (όλα τα είδη), ανά περιόδους κολλάω με κάποιο είδος περισσότερο, τον τελευταίο καιρό με doom. Δεν αντέχω καθόλου αυτήν την μόδα με τους βρυχηχθμούς στα φωνητικά (roaring ή growling), αν και ενίοτε ακούω κάποια κομμάτια, διότι, παρά τα εν λόγω φωνητικά, οι συνθέσεις είναι απίστευτες.
Πρώτο album που διαλέγω να παρουσιάσω είναι το Monster των Kiss (2012), όχι γιατί πρόκειται για κάποιο masterpiece, απλά έτυχε να το ακούω τώρα και μου προκάλεσε μερικές σκέψεις. Άλλωστε για τους κάποιας ηλικίας, οι Kiss, ασχέτως προτίμησης, αντανακλούν μια εποχή που την έζησαν, δεν είναι ακριβώς vintage....
Γνώσεις ⇛ Linux: Αν μου δώσεις οδηγίες σε τερματικό δεν τρομάζω ┃ Προγραμματισμός: Καθόλου┃ Αγγλικά: Εξαιρετικά
Λειτουργικό : Kubuntu 18.04 64bit.
Συσκευές-> Πάρα πολλές, θα στο γράψω ανά περίπτωση.
Άβαταρ μέλους
dim459
antiwinTUX
antiwinTUX
 
Δημοσιεύσεις: 3710
Εγγραφή: 15 Φεβ 2009, 19:28
Τοποθεσία: Bόρεια Αττική
Εκτύπωση

Re: Παρουσιάσεις-κριτικές μουσικών albums

Δημοσίευσηαπό dim459 » 28 Ιαν 2019, 03:02

KISS-MONSTER-2012
Υπάρχει ένα είδος μουσικής που ακροβατεί μεταξύ hard rock και heavy metal και ασχολείται με πολύ απλά πράγματα : γυναίκες, ποτό, αυτοκίνητα, πάρτυ και ξενύχτια.
Αν και υπάρχουν αρκετά γκρουπ που το ακολουθούν, στο μυαλό μου έρχονται οι εξής κύριοι εκπρόσωποι:
Οι ACDC, οι οποίοι παρουσιάζουν την πιο βαριά-βρώμικη εκδοχή του και προφανώς είναι μακράν καλύτεροι μουσικοί από τους άλλους.
Οι Kiss οι οποίοι παρουσιάζουν την πιο glam και care-free εκδοχή του.
Οι Van Halen οι οποίοι αποτελούν την πιο "χλεχλέδικη" και χαζοχαρούμενη εκδοχή (φαντάζομαι ότι έγινε κατανοητό ότι δεν μου αρέσουν, ασχέτως αν ο Eddie είναι ένας εξαιρετικός και εμβληματικός κιθαρίστας).
Το Monster είναι ένα άλμπουμ που οι Kiss κυκλοφόρησαν το 2012 και θα έλεγα ότι μετά από κάποιους μάλλον ατυχείς πειραματισμούς, επιστρέφουν στο στυλ που τους καθιέρωσε και τους οδήγησε στην επιτυχία την δεκαετία του 70.
Από την αρχική σύνθεση εδώ εμφανίζονται μόνο οι Gene Simmons και Paul Stanley, πλαισιωμένοι από αρκετά ταλαντούχους, πλην διεκπεραιωτικού χαρακτήρα μουσικούς.
Είναι προφανές ότι αυτό το είδος μουσικής αφενός μεν τους αρέσει, αφετέρου δε το κατέχουν και είναι σε θέση να το εκφράσουν και υπηρετήσουν σωστά.
Επιπλέον είναι αρκετά προσεγμένη δουλειά και όλα τα κομμάτια είναι από ένα επίπεδο και πάνω, δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν απλά fillers σε αυτό το άλμπουμ.
Είναι σίγουρα πιο βαρύ από το Sonic-boom του 2009 και θα έλεγα ευτυχώς. Ως προς αυτόν τον τομέα δεν φτάνει παλιότερες δουλειές τους (πχ το Creatures of the night του 1982, που ήταν πιο πολύ metal παρά hard rock), θα έλεγα ότι ισορροπεί με επιτυχία κάπου ανάμεσα, μια ισορροπία που ήταν πάντα το χαρακτηριστικό όσων άλμπουμς τους μπορούν να χαρακτηριστούν αξιόλογα.
Μπορεί να ακουστεί ευχάριστα και ως μουσική background, πχ στο αυτοκίνητο ή όταν ασχολούμαστε με κάτι άλλο, αλλά και επικεντρώνοντας την προσοχή σε αυτό. Στη δεύτερη περίπτωση, θα διαπιστώσει κανείς ότι είναι αρκετά εθιστικό, αφού ακούγοντάς το αρχίζει κανείς να αντιλαμβάνεται όσα έγραψα παραπάνω περί προσεγμένων συνθέσεων.
Αν προτείνεται ως αγορά ;
Θα έλεγα όχι, εκτός αν πρόκειται για fans των Kiss, στις μέρες μας μπορεί κανείς να διαθέσει τα πολύτιμα χρήματά του σε πιο αξιόλογες δουλειές, και υπάρχουν πολλές.
Προτείνεται όμως σίγουρα να το ακούσει κανείς στο YouTube (δεν θέλω άλλες εναλλακτικές προτάσεις, οκ, τις ξέρουμε όλοι).
Σίγουρα θα περάσει μια ευχάριστη ώρα, με μια δημιουργία που στους μεγαλύτερους θα θυμίσει άλλες εποχές, στους νεώτερους θα δώσει ένα δείγμα ενός μουσικού είδους που παρότι δεν είναι και το πιο "πιασάρικο" στις μέρες μας, αποτελεί σίγουρα ένα από τα αρχέτυπα της hard-rock και heavy metal μουσικής.
Γνώσεις ⇛ Linux: Αν μου δώσεις οδηγίες σε τερματικό δεν τρομάζω ┃ Προγραμματισμός: Καθόλου┃ Αγγλικά: Εξαιρετικά
Λειτουργικό : Kubuntu 18.04 64bit.
Συσκευές-> Πάρα πολλές, θα στο γράψω ανά περίπτωση.
Άβαταρ μέλους
dim459
antiwinTUX
antiwinTUX
 
Δημοσιεύσεις: 3710
Εγγραφή: 15 Φεβ 2009, 19:28
Τοποθεσία: Bόρεια Αττική
Εκτύπωση

Re: Παρουσιάσεις-κριτικές μουσικών albums

Δημοσίευσηαπό dim459 » 10 Φεβ 2019, 18:49

FU MANCHU - NO ONE RIDES FOR FREE - 1994
Υπάρχουν αρκετές εκδοχές stoner metal.
Αστειευόμενος θα μπορούσα να τις κατηγοριοποιήσω ως εξής : Η πρώτη είναι αυτή που όντας stoned έρχεσαι έρχεσαι στο κέφι και παίζεις ανάλογη μουσική (όπως εν προκειμένω οι Fu Manchu) και η δεύτερη αυτή που έχεις πάρει τα "βαριά" και αρχίζεις να βλέπεις οράματα και πράσινους δράκους, οπότε το ρίχνεις στην ψυχεδέλεια, παίζοντας βαριά κι ασήκωτα, όπως ας πούμε οι Saturnalia Temple.
Το No One Rides For Free είναι το πρώτο άλμπουμ των Fu Manchu και περιέχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους καθιέρωσαν και ευτυχώς διατήρησαν και στα μεταγενέστερα άλμπουμ τους.
Πρώτον διατηρούν μια ρετρό αίσθηση που θυμίζει heavy metal της δεκαετίας του 70, θα έλεγα πως στα πιο αργά κομμάτια τους κάποιες στιγμές σου έρχονται στο μυαλό συνθέσεις των Black Sabbath.
Δεύτερον ξέρουν να διαχειριστούν ακριβώς όπως πρέπει το distortion στην κιθάρα, με αποτέλεσμα να βγαίνει ένας τραχύς και παλιομοδίτικος ήχος, χωρίς όμως να γίνεται ενοχλητικός, αντιθέτως είναι ευχάριστος και συμβάλλει στο κλίμα. Αυτό με το distortion είναι και το βασικότερο πρόβλημά μου με τις περισσότερες stoner μπάντες, το παρακάνουν με αποτέλεσμα να χάνεται η ποιότητα της σύνθεσης πίσω από μια αχρείαστη και αδικαιολόγητη βαβούρα-μουντάδα. Πιθανώς φταίω κι εγώ που δεν είμαι αρκετά stoned, όταν τις ακούω, αν δοκιμάσω θα σας πω τις εντυπώσεις μου.
Τρίτον διαθέτουν και διατηρούν σε όλες τους τις δουλειές αυτό το αμερικάνικο "χύμα" στυλ, το οποίο όταν δεν γίνεται "αμερικανιά" είναι καλοδεχούμενο.
Τέταρτον, και δεν ξέρω αν είναι επιλογή τους ή έχουν πάντα καλούς παραγωγούς, στο τελικό μιξάρισμα έχουν πάντα στα σωστά επίπεδα όλα τα όργανα και τα φωνητικά, με αποτέλεσμα να μην χάνεται τίποτα.
Το είδος δεν ενδείκνυται για να κρίνει κανείς τις ικανότητές τους ως μουσικών-εκτελεστών (με εξαίρεση τον προφανώς εξαιρετικό drummer) σίγουρα όμως γι αυτό που θέλουν να παίξουν είναι παραπάνω από επαρκείς.
Δεν νομίζω ότι χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις, παίζουν καλή μουσική και όταν ακούς το άλμπουμ διασκεδάζεις, με το τέλος του έχεις αυτήν την ικανοποίηση ότι άκουσες κάτι καλό, οπότε εύκολα βάζεις στο καπάκι το δεύτερο (Daredevil) και το πάρτυ συνεχίζεται.
Πιστεύω πως είναι εύκολο να γίνει αποδεκτό και από ανθρώπους που δεν ακούν metal, αλλά κλίνουν προς την alternative-indie μουσική, νομίζω ότι εύκολα θα το άκουγε κάποιος που ασχολείται είτε με την αμερικάνικη εκδοχή της, πχ Dandy Warhols, είτε με την ευρωπαϊκή, πχ Kasabian. Τα πιο βαριά κομμάτια των παραπάνω, νομίζω ότι προσεγγίζουν αρκετά το ύφος των Fu Manchu.
Αν προτείνεται ως αγορά ; Εξυπακούεται ! !
Γνώσεις ⇛ Linux: Αν μου δώσεις οδηγίες σε τερματικό δεν τρομάζω ┃ Προγραμματισμός: Καθόλου┃ Αγγλικά: Εξαιρετικά
Λειτουργικό : Kubuntu 18.04 64bit.
Συσκευές-> Πάρα πολλές, θα στο γράψω ανά περίπτωση.
Άβαταρ μέλους
dim459
antiwinTUX
antiwinTUX
 
Δημοσιεύσεις: 3710
Εγγραφή: 15 Φεβ 2009, 19:28
Τοποθεσία: Bόρεια Αττική
Εκτύπωση

Re: Παρουσιάσεις-κριτικές μουσικών albums

Δημοσίευσηαπό dim459 » 23 Ιουν 2019, 23:33

ATTIC - THE INVOCATION - 2012
Φοβάμαι ότι αυτή είναι μια παρουσίαση που θα λέει περισσότερα για άλλους, παρά για τους παρουσιαζόμενους.
Είναι γνωστοί οι όροι tribute band ή ακόμα χειρότερα copycat.
Είμαι βέβαιος ότι όταν ξεκίνησαν να παίζουν πιτσιρικάδες, ήταν μία tribute band των Mercyful Fate.
Το ευτύχημα είναι ότι στην πορεία δεν έγιναν απλά copycats. Προσπαθούν ξεκάθαρα να ακολουθήσουν ακριβώς το ίδιο μουσικό ύφος και οφείλω να ομολογήσω ότι το κάνουν τουλάχιστον αξιοπρεπώς.
Το πρόβλημα είναι ότι όταν πας να κάνεις ακριβώς το ίδιο, αυτομάτως έρχεται στο μυαλό το πρωτότυπο και εκεί αρχίζουν τα ελαφρώς δύσκολα.
Οι Mercyful Fate ήταν μια μπάντα με τρία εμβληματικά μέλη, King Diamond στα φωνητικά, Schermann και Denner στις κιθάρες και δύο πολύ καλούς μουσικούς, Hansen στο μπάσο και Ruzz στα drums.
Ας αρχίσουμε από τα εύκολα. Τα drums και το μπάσο κάνουν τη δουλειά τους καλά.
Στα δύσκολα τώρα. Οι κιθαρίστες είναι πολύ καλοί, αλλά ΔΕΝ είναι Schermann και Denner ! Αναμενόμενο, εμβληματικοί δεν βγαίνουν κάθε μέρα.
Εκεί που θα περίμενε κανείς την πανωλεθρία είναι στα φωνητικά, αλλά παραδόξως αυτό δεν συμβαίνει !
Ο τυπάκος με το μυστήριο ψευδώνυμο Meister Cagliostro έχει φωνάρα ! ! Ο Diamond έγινε γνωστός για τις ψηλές του νότες και το απίστευτο φαλσέτο του και ο τραγουδιστής των Attic τα έχει και τα δύο. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν ξέρεις απ' έξω τα τραγούδια των Fate, είναι εύκολο να την πατήσεις αν ακούσεις ένα απόσπασμα με ψηλές νότες, παίρνεις όρκο ότι ακούς Diamond. Η διαφορά τους είναι στις χαμηλές. Ο Cagliostro έχει ελαφρώς πιο βαριά-επιθετική φωνή και σίγουρα όχι το γνωστό "κλαψούρισμα" του Diamond, που σου δίνει την αίσθηση ότι καίγεται στα καζάνια της κόλασης. Μην παρεξηγηθώ, είναι εξαιρετικός, απλά κάπως διαφορετικός στις χαμηλές του.
Στις συνθέσεις τώρα, ομολογώ ότι έχουν κάνει καλή δουλειά, όλο το άλμπουμ είναι προσεγμένο και σίγουρα δεν έχει fillers. με τα Join The Coven και Edlyn να ξεχωρίζουν.
Αν δεν έχεις ακούσεις Fate, μάλλον το βρίσκεις εξαιρετικό.
Αν έχεις ακούσει όμως, ασυναίσθητα αρχίζεις τις συγκρίσεις.
Αν αφήσουμε κατά μέρος τις τεχνικές συγκρίσεις, αυτό που πραγματικά μου λείπει είναι το ύφος, η αίσθηση του "κακού" που βγάζουν οι Fate.
Όταν ο Diamond τραγουδάει "I was born in a cemetery", δεν σου αφήνει αμφιβολία, πιστεύεις ακράδαντα ότι γεννήθηκε σε νεκροταφείο και αυτό είναι μάλλον σημαντικό αν θες να παίξεις black metal ή κάτι σχετικό με το black/death κλπ.
Εκεί είναι και η διαφορά, οι Fate σε πείθουν ότι είναι παρόντες σε μια "μαύρη" τελετή, οι Attic μοιάζουν με πιτσιρικάδες που πήραν το Νεκρονομικό και μαζεύτηκαν να καλέσουν πνεύματα στην σοφίτα.
Εν πάση περιπτώσει, η διαρκής σύγκριση τους αδικεί, αν και είναι αναμενόμενη.
Αν το δεις αυτοτελώς πρόκειται για μια πολύ καλή προσπάθεια και συστήνεται σίγουρα....
Γνώσεις ⇛ Linux: Αν μου δώσεις οδηγίες σε τερματικό δεν τρομάζω ┃ Προγραμματισμός: Καθόλου┃ Αγγλικά: Εξαιρετικά
Λειτουργικό : Kubuntu 18.04 64bit.
Συσκευές-> Πάρα πολλές, θα στο γράψω ανά περίπτωση.
Άβαταρ μέλους
dim459
antiwinTUX
antiwinTUX
 
Δημοσιεύσεις: 3710
Εγγραφή: 15 Φεβ 2009, 19:28
Τοποθεσία: Bόρεια Αττική
Εκτύπωση


Επιστροφή στο Περί ανέμων