Ubuntu-gr Forum

Φίλε Θανάση,
η άποψη μου είναι πως δε πληγώνουν οι λέξεις, αλλά τα κόμμι-(α;).
Τα "καραβόσκοινα" λοιπόν φτάνουν τους απονήρευτους, όλους μας δηλαδή, σε διέγερση. Πνευματική φυσικά, και φτάνουμε στο σημείο να τραγουδάμε στιχάκια σα το παρακάτω.
Αγάπησα μια γυναίκα ευνούχο,
με ψηλό τακούνι και πέτσινο ρούχο.
Με τρύπια μυαλά γεμάτα φουρκέτες,
κολλημένη χρόνια
στις ίδιες κασέτες.
Αγάπησα μια γυναίκα τανάλια,
με καρφιά στα χέρια,
σκισμένη βεντάλια,
που κάνει λαβές με κόλπα καράτε,
σπάει φαρμακεία
και στα πάρκα κοιμάται.

Αλλά ρε γ*****, είμαστε και εμείς ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ.....