sokoban4ever έγραψε:Alekoman
Από τα πνευματικά δικαιώματα βγαίνουν πολλά φράγκα ,από αέρα κοπανιστό δηλαδή.
Είναι και αυτό μια αδικία πώς να το κάνουμε.
Εμπεριέχεται στην τιμή ,επίσης και αυτό το πληρώνεις ... για να μην έχεις ... κανένα δικαίωμα .
..7-8 ευρό είναι σχετικό ... πολύ σχετικό .
Το φτηνό τελείωσε εξάλλου τώρα ... τώρα έχει ανεργία , πείνα και ένα σωρό άλλα "καλούδια"...
Ο φτωχός έχει το όριο της πείνας και μετά ... θάνατος... ο πλούσιος το πολύ πολύ να χάσει κάποιες από τις ανέσεις του.
Έτσι είναι αυτά τα πράματα ... άμα μας "κάτσει" τα αλλάζουμε αν όχι ....έχετε γεια βρυσούλες ,λόφοι, βουνά ,ραχούλες .... κλπ
αλλά τουλάχιστον υπάρχει ....ελπίδα (και internet )ακόμα ...
Ως -και- καλλιτέχνης-δημιουργός διαφωνώ ριζικά. Τα πνευματικά δικαιώματα δεν είναι αέρας κοπανιστός. Είναι απόρροια σκληρής δουλειάς και καλώς υπάρχουν και καλώς αποδίδονται, όταν αποδίδονται στους καλλιτέχνες. Γιατί εκτός από τους λίγους εκατομυριούχους καλλιτέχνες, υπάρχουν και άπειροι καλλιτέχνες που έστω κι αυτά τα λίγα λεφτά από πνευματικά δικαιώματα δημιουργιών τους είναι καλοδεχούμενο συμπλήρωμα του (συνήθως) προβληματικού μεροκάματου. Και όχι δεν είναι αδικία καθόλου, πίστεψέ με. Έφτυσα αίμα για να γράψω ένα τραγούδι και θα επιτρέψω στον κάθε πειρατή της Καραϊβικής να εκμεταλευτεί την δουλειά μου, όπως αυτός γουστάρει; Δεν νομίζω ... προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν πουλάω (στην προσωπική μου ιστοσελίδα, κάθε δική μου πνευματική δημιουργία είτε αυτή είναι τραγούδι, είτε βίντεο, είτε φωτογραφία διατίθεται ελεύθερα (δίχως χρέωση) στο κοινό με διατήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων, φυσικά), ούτε αυτοδιαφημίζομαι. Στο μόνο που συμφωνώ είναι ότι όντως CD μουσικής θα μπορούσαν (και για μένα θα έπρεπε) να διατίθονται πολύ φτηνότερα απ' ότι πωλούνται σήμερα. Κι όσο περί φτωχών και πλουσίων: μόνο όταν θα έχουμε εξαφανίσει όλα τα δάση, θα έχουμε ψαρέψει το τελευταίο μας ψάρι και πάει λέγοντας θα καταλάβουμε ότι τα λεφτά δεν τρώγονται (παραφρασμένη Ινδιάνικη παροιμοία). Κι όχι, μετά το όριο της πείνας δεν ακολουθεί νομοτελιακά ο θάνατος (αυτό ισχύει μόνο για τους παραδωμένους που έχουν χάσει κάθε ελπίδα). Συνήθως, επικρατεί το ένστικτο αυτοσυντήρησης και ο άνθρωπος γίνεται πολύ εφευρετικός όταν πεινάει (από ζητιανιά μέχρι κλεψιά μέχρι ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς). Και ο φτωχός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και δεν έχει να χάσει τίποτα. Ο πλούσιος αντιθέτως ζει μόνιμα σε μια ανασφάλεια κι έχει να χάσει τα πάντα, δηλ. την περιουσία του.







