6 (προς 7 ξημερώματα) Μαρτίου 2007
Γύρω στις 9 το βράδυ γεννήθηκε ο γιός μου. Η νοσόκομα με έδιωξε από το μαιευτήριο κατά τις 11. Γύρισα σπίτι εξαντλημένος. Κι όμως, είχα υπερένταση για να κοιμηθώ. Τηλεόραση δεν ήθελα να δω. Ήμουν μόνος. Κοίταξα το laptop 5ετίας που είχα. Σερνότανε με windows. Σκέφτομαι "δεν δοκιμάζω linux?" ... ήταν η τελευταία του ελπίδα. Μάλιστα αποφάσισα να κάνω την δουλειά "καθαρά". Εγκατέστησα debian-testing. Κατά τις 2 τα ξημερώματα κατάφερα με τη βοήθεια του Σίμου (simosx), μέσω της λίστας του ubuntu, να διορθώσω το ασύρματο. Φυσικά έπαθα πλάκα από τα παιδιά. Αμεσότητα και σούπερ υποστήριξη! Νυχτιάτικα! Τις επόμενες ημέρες κατάφερα να λύσω και τα υπόλοιπα προβληματάκια με την βοήθεια του Σίμου, του Καγιά, του Δήμου και των άλλων παιδιών (να με συγχωράτε αν μου διαφέυγουν ονόματα), από τις λίστες ubuntu-gr και lgu. Κάποια στιγμη επισκέφτηκα και το εργαστήρι του Hellug, μια γκαρσονιέρα στην Καλλιθέα κοντά στο πατρικό μου, και ακόμα θυμάμαι τη "σοφή-ήρεμη" στάση του ασπρομάλλη Ρίτσαρντ Κουέσκιν. Μήνες μετά διαπίστωσα ότι έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ με το σύστημα μου γιατί απλά έπαιζε τέλεια. Το laptop βάστηξε 12 μήνες απροβλημάτιστους, μετά με εγκατέλειψε λόγω μητρικής. Ubuntu έβαλα όταν αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ στην κοινότητα γιατί απλά το θεώρησα ποιο τίμιο από το να έχω debian-testing, παρότι επί της ουσίας τα θεωρούσα σχεδόν ταυτόσημα για τον απλό χρήστη. Από τότε απλά προσέχω να αγοράζω Η/Υ και περιφερειακά που είναι ΟΚ με linux.
... τώρα ο γιός μου μπορεί να απορεί γιατί η γενέθλια τούρτα του θα έχει πιγκουίνο, αλλά εσείς θα ξέρετε