Η γλώσσα του UNIX αποτελεί εμπόδιο για τους νέους χρήστες;

[jennie]

Πάντως, οι απόψεις μου για το πώς μπορεί να κυριαρχήσει το λίνουξ έχουν αλλάξει ριζικά τα τελευταία χρόνια.
Τι έμαθα από το Android:
Το λίνουξ θα κυριαρχήσει όταν πέσουν πολλά λεφτά, απλά δεν θα είναι το λίνουξ που θέλουμε. Με το android κερδίζει τη μάχη το λίνουξ, αλλά χάνει τον πόλεμο η ελευθερία, η ιδιωτικότητα, η συλλογική προσπάθεια. Οπότε το "λίνουξ της κοινότητας" δεν περιμένω να αυξήσει τα ποσοστά του τα επόμενα χρόνια. Εκτός κι αν γίνει κανένα θαύμα και επιβάλουν το ΕΛΛΑΚ δια νόμου οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Επίσης, το Android και το ios απέδειξαν ότι μπορούν να επικρατήσουν συσκευές με σοβαρές ελλείψεις λειτουργικότητας. Το πρώτο iPhone δεν είχε copy paste. Οι εφαρμογές γραφείου παραμένουν σε εμβρυϊκό στάδιο. Και λοιπόν; Αφού δουλεύει το ίντερνετ και υπάρχουν παιχνίδια, η πλειοψηφία καλύπτει τις ανάγκες της. Και μη μου πείτε ότι οι πρώτες εκδόσεις android ήταν πιο φιλικές προς το χρήστη από το ubuntu.

Τι έμαθα από τα 4 χρόνια που τρέχουν λίνουξ οι γονείς μου και η αδελφή μου:
Πάνω από 80% των χρηστών υπολογιστών παίρνουν ένα σύστημα στημένο, δεν αλλάζουν καμία ρύθμιση, δεν εγκαθιστούν κανένα πρόγραμμα. Για οποιαδήποτε απορία απευθύνονται στον φίλο/γείτονα/συγγενή γκουρού. Ένας λόγος που δεν εξαπλώνεται το λίνουξ, είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετοί "γκουρού της γειτονιάς". Ούτε κι εγώ προσφέρομαι πλέον να κάνω εγκατάσταση λίνουξ σε άτομα που δεν μπορώ να τους προσφέρω τέτοια υποστήριξη.
Από την άλλη, οι απλοί χρήστες που χρησιμοποιούν μια "φιλική" διανομή όπως ubuntu ή mint βρίσκουν πολύ πιο εύκολα τα κατατόπια από ότι νομίζουμε. Και στη μετάβαση από τα παράθυρα και γενικά. Το μόνο πράγμα που έδειξα στην οικογένειά μου για τη μετάβαση στο unity ήταν πού πήγε η μπάρα των μενού. Για δυο τρεις μήνες φοβόμουνα ότι θα με πλακώσουν στα παράπονα και τις απορίες, τελικά δεν έκαναν ούτε μισό σχόλιο.
Τις συζητήσεις για το πώς θα κάνουμε το λίνουξ να μοιάζει με windows για να είναι πιο εύκολο για τον απλό χρήστη τις βρίσκω εκτός τόπου και χρόνου. Το είδαμε και με το android.

Τι έμαθα από τη δική μου εμπειρία:
Οι περισσότεροι καινούριοι στο λίνουξ δεν είναι απλοί χρήστες. Είτε είναι προγραμματιστές είτε είναι "ψαγμένοι". Αυτός είναι ο "μέσος χρήστης" στον οποίο απευθυνόμαστε.
Ψαγμένους εννοώ όσους ξέρουν καθόλου ή λίγο προγραμματισμό, αλλά ενδιαφέρονται να μάθουν το σύστημά τους. Ξεκινούν εγκαθιστώντας προγράμματα και αλλάζοντας ρυθμίσεις, συνεχίζουν με αναφορές σφαλμάτων, σκριπτάκια, κτλ. Κάποιοι μένουν σε αυτό το επίπεδο, κάποιοι εξελίσσονται σε προγραμματιστές.
Αν οι ψαγμένοι και οι προγραμματιστές είναι η πλειοψηφία των χρηστών μας, δεν πρέπει να τους αποξενώσουμε κυνηγώντας νέους πελάτες. Άρα, προσθέτουμε "ευκολίες" τύπου Κέντρου λογισμικού, κρατάμε όμως εύκολα προσβάσιμα και τα "δύσκολα" εργαλεία. Λειτουργούμε πάντα σε δύο επίπεδα, "απλό" και "προχωρημένο". Και διευκολύνουμε την επικοινωνία μεταξύ τους. Οι απλοί χρήστες θα μείνουν στο "απλό", οι ψαγμένοι θα ξεκινήσουν από το "απλό" και θα αποφασίσουν σταδιακά τι τους ενδιαφέρει από το "προχωρημένο", οι προγραμματιστές θα βρουν κι αυτοί τον ιδανικό τους συνδυασμό.
Το ubuntu πέτυχε γιατί βελτίωσε το "απλό" χωρίς να χαλάσει το "προχωρημένο". Αυτή τη στιγμή, gnome 3.0 και ubuntu πειράζουν το "προχωρημένο" (αν θεωρείται προχωρημένο το να αλλάζεις θέμα και εικονίδια). Και θερίζουν θύελλες.

Οι μεγάλες προτεραιότητες για το λίνουξ είναι οι γνωστές: κάρτες γραφικών, ήχος, παιχνίδια, επεξεργασία βίντεο.
Αν θέλουμε έναν πιο εύκολο ενδιάμεσο στόχο, μπορούμε να εστιάσουμε στην κατηγορία των ψαγμένων και τη διευκόλυνση της μετάβασης από το "απλό" στο "προχωρημένο" επίπεδο. Είναι κατηγορία που αυξάνεται σε μέγεθος, και που έχει δυνατότητες να προσφέρει. Μιλάω για όσους δεν έμαθαν προγραμματισμό στα δώδεκα, αλλά στα τριάντα τους είπαν: "Είμαι επαγγελματίας γευσιγνώστης αλλά δεν ξέρω μαγειρική. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γιουρβαλάκια, ξέρω ακριβώς τι θέλω από το τέλειο γιουρβαλάκι, αλλά κανείς δεν το φτιάχνει τέλειο. Θα φάω μια βδομάδα στην κουζίνα, αλλά θα μάθω να μαγειρεύω γιουρβαλάκια." Στην περίπτωσή μου, ήμουν μεταφράστρια και χρειαζόμουν λεξικά. Έμαθα να τα φτιάχνω μόνη μου.

[eliasps]

Off topic:

Ή το κορυφαίο πρόσφατο παράδειγμα από το Ναυτίλο: "Θέλετε να ενεργοποιήσετε τη διαδραστική αναζήτηση όπως στο gnome 3.x"; Χάθηκε ο κόσμος να πει "όπως παλιότερα"; Οι μισοί χρήστες μπορεί να μην ξέρουν τι είναι το gnome.

Aν και δεν νομίζω να έχω μεταφράσει strings στον nautilus, ακούγεται σαν κάτι που θα έκανα εγώ.
Επίσης, οι μισοί χρήστες μπορεί να μην ξέρουν πως ήταν η αναζήτηση παλιότερα, οπότε ακόμα πιο σωστή απόδοση θα ήταν να φύγει η δευτερεύουσα πρόταση και να μείνει η ουσία: «Θέλετε να ενεργοποιήσετε τη διαδραστική αναζήτηση;».

Παρόμοιες εμπειρίες είχα και εγώ και συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις παραπάνω, εκτός από αυτό:

Με το android κερδίζει τη μάχη το λίνουξ, αλλά χάνει τον πόλεμο η ελευθερία, η ιδιωτικότητα, η συλλογική προσπάθεια.

Με το Android κερδίζει τη μάχη το Linux στο θέμα ποσοστού χρήσης, αλλά μηδενικό αντίκτυπο στην ενημέρωση των χρηστών.
Η συντριπτική πλειοψηφία των χρηστών Android δεν γνωρίζουν πως έχουν πυρήνα Linux στο κινητό τους, μπορεί επίσης να μην τον έχουν καν ακουστά. Σε αντίθεση με τους χρήστες διανομών Linux που όλοι το γνωρίζουν.

Επίσης, στο θέμα του κοινού του Linux δεν πιστεύω πως η πλειοψηφία είναι ψαγμένοι χρήστες. Αν και για να εξεταστεί αυτό, γίνεται δύσκολα μιλώντας γενικά για Linux, όμως εξετάζεται με μεγαλύτερη ακρίβεια αν δούμε το κοινό της κάθε διανομής.


Στο θέμα, απλοποίηση της γλώσσας του UNIX πιθανότατα να γίνεται σε βαθμό που δεν τον κατανοούμε επειδή μπορεί να κάνουμε υποσυνείδητα την απλοποίηση. Η γλώσσα του UNIX είναι αυστηρή όπως και η κάθε γλώσσα προγραμματισμού και τεχνολογίας γενικότερα. Ένας όρος έχει ακριβές νόημα χωρίς κενά. Το θέμα είναι που τραβάμε τη γραμμή για τον διαχωρισμό και πόσο ορθά έχει τοποθετηθεί αυτή η γραμμή.

Παράδειγμα, οι όροι "υπερχρήστης" και "διαχειριστής" αν και φαίνονται να αντιστοιχούν στον ίδιο χρήστη έχουν μεγάλη διαφορά μεταξύ τους και ουσιαστική. Πιστεύω είναι λάθος να τις συγχωνεύσουμε γιατί ακολουθεί αλυσίδα αλλαγών με μεγαλύτερα λάθη.
Οι όροι "φάκελος" και "κατάλογος" επίσης έχουν διαφορά, όχι όμως τόσο ουσιαστική. Αξίζει λοιπόν να τους διαχωρίσουμε αυστηρά όπως ορίζονται από την γλώσσα του UNIX; Ή μπορούμε να τις συγχωνεύσουμε χωρίς αρνητική συνέπεια και ταυτόχρονα να αποφύγουμε την σύγχυση ενός νέου χρήστη;

Spoiler: show

Όντως, ένας κατάλογος είναι ένα τμήμα χώρου σε ένα σύστημα αρχείων που χρησιμοποιείται για την οργάνωση αρχείων.
Σε CLI χρησιμοποιούμε:

• mkdir
• rmdir
• cd

Kαι άλλα, όπου το dir ή d σημαίνει directory (κατάλογος).
Ένας φάκελος είναι αυτό που βλέπουμε στο γραφικό περιβάλλον*, σε ένα διαχειριστή αρχείων, που μας δίνει πρόσβαση στον κατάλογο, δηλαδή σε τμήμα του χώρου του συστήματος αρχείων.
Ουσιαστικά ναι, η διαφορά είναι μικρή εώς ανύπαρκτη.

Το σημείο προσάρτησης είναι κάτι διαφορετικό. Σχεδόν το ίδιο με έναν φάκελο ή κατάλογο, αλλά τα διακρίνει μία λεπτομέρεια.
Το σημείο προσάρτησης είναι και αυτό ένας κατάλογος (τμήμα χώρου στο σύστημα αρχείων), όπου ένα άλλο σύστημα αρχείων προσαρτάται.

* Το λάθος με το γραφικό περιβάλλον δεν μπορώ να το καταλάβω.
Ο διαχειριστής αρχείων (Files ή Nautilus) δεν είναι γραφικό περιβάλλον (προφανώς, είναι διαχειριστής αρχείων), αλλά έρχεται με γραφικό περιβάλλον και είναι το παράθυρο που βλέπουμε όταν τον ανοίγουμε (Files). Μέσα σε αυτό το παράθυρο βλέπουμε τους φακέλους, όπου κάθε ένας από αυτούς μας δίνει πρόσβαση στα αρχεία του αντίστοιχου καταλόγου.

Προσωπικά, δεν θεωρώ σωστό να διακριθεί η διαφορά μεταξύ καταλόγου και φακέλου, διότι αυτό μόνο θα μπερδέψει τους χρήστες.
Ο κατάλογος είναι ένα τμήμα χώρου στο filesystem, ενώ ο φάκελος μας δίνει πρόσβαση σε αυτό το τμήμα, μέσω του γραφικού περιβάλλοντος. Είναι το ίδιο πράγμα.
Διαβάζοντας το παραπάνω μήνυμα (με τα μπλε), αυτό αντιλαμβάνομαι.

[apóstolos]

Δεν νομίζω πως υπάρχει θέμα ορολογίας. Έτσι κι αλλιώς ο χρήστης που ενδιαφέρεται για τα «βασικά» (περιήγηση στο διαδίκτυο, αναπαραγωγή μουσικής / βίντεο, επεξεργασία κειμένων) δεν χρειάζεται να έρθει σε επαφή με τη γλώσσα του UNIX και να χρησιμοποιήσει τερματικό. Ακόμα και οι λιγότερο user friendly διανομές linux μπορούν να ρυθμιστούν ώστε να εκτελούν αυτές τις εργασίες με απλό και γρήγορο τρόπο.

Πάντως το παράδειγμα με τα γιουβαρλάκια δεν είναι το καλύτερο γιατί -αν έχεις μια γενική ιδέα- μπορείς να τα φτιάξεις «στο περίπου» και το αποτέλεσμα να είναι «καλό». Η ζαχαροπλαστική απαιτεί ανάλογη (;) ακρίβεια στην εκτέλεση

[lucinos]

Off topic:
@lucinos χαχαχα, ε μα ναι! Το έκανα για να τονίσω πως ο ίδιος λόγος στη μία περίπτωση είναι σχετικά αδιάφορος για το αποτέλεσμα, ενώ στην άλλη είναι καθοριστικός.
Αμέσως με την εικόνα...

αυτό που δεν λαμβάνεις υπόψιν στην περίπτωσή μου είναι ότι εγώ ποτέ δεν έκανα (ή τουλάχιστον δεν το ένιωσα έτσι) μετάβαση από τα windows στο λίνουξ. Όταν πρωτάρχισα να χρησιμοποιώ λίνουξ δεν έμαθα πώς να κάνω τις δουλειές που έκανα στα windows να τις κάνω στο λίνουξ με άλλον τρόπο, αλλά έμαθα πώς να κάνω κάποια πράγματα στο λίνουξ χωρίς ποτέ να τα μάθω στα windows. Έτσι αν τώρα με βάλεις μπροστά σε windows θα αρχίσω να κάνω γελοιότητες όπως να εγκαθιστώ cygwin (true story).

Προσωπικά η μετάβαση που αισθάνομαι ότι είχα ήταν από την DOS στο λίνουξ με ένα ενδιάμεσο «κενό». Εκεί μόνο αισθάνθηκα λίγο ότι «ξαναέμαθα» κάποια πράγματα. Ενώ το να ανοίξει κανείς τον firefox ή τον vlc είναι απλά στοιχειώδες σε οποιοδήποτε λειτουργικό οπότε δεν βλέπω ότι μετράει σαν μετάβαση.

Αν πάρουμε την απλή περίπτωση τής ιεραρχίας θα δούμε ότι τον μεν άσχετο δεν τον απασχολεί καθόλου. Καρφί δεν τού καίγεται η ύπαρξη ακόμα και τού όρου "home". Αν συγκρίνεις όμως τα δύο συστήματα τότε είναι ξεκάθαρο ότι του λίνουξ είναι _πολύ_ απλούστερο. Αν δεν το είχατε σκεφτεί τότε μπείτε από το λίνουξ στον δίσκο τών windows και επιχειρήστε να βρείτε τα έγγραφα ενός χρήστη. Αυτό το παράδειγμα κάνει ξεκάθαρο τόσο γιατί το θέμα είναι αδιάφορο για τούς χρήστες που δεν τούς απασχολούν οι τεχνικές λεπτομέρειες όσο και ότι τα windows είναι πολύ πιο μπερδεμένο σύστημα. Οι δε συμβάσεις τών windows είναι απολιθώματα μιας άλλης εποχής ενώ οι συμβάσεις τού λίνουξ μια ζωντανή γλώσσα.

Όπως το βλέπω εγώ αυτό που θα ήθελα κατ' αρχήν σαν «προπαγάνδα» είναι ο κόσμος να μάθει να βλέπει σαν προστιθέμενη αξία ότι ένα λογισμικό παίζει σε πολλές πλατφόρμες και σαν ακόμα μεγαλύτερη αξία τον ανοικτό κώδικα. Δηλαδή θεωρώ λογικό ότι ένας επαγγελματίας πρέπει να χρησιμοποιεί μεν το καλύτερο λογισμικό για την δουλειά του, είτε είναι ανοικτού κώδικα είτε κλειστού, αλλά πρέπει να επενδύει αποκλειστικά στον ανοικτό. Δηλαδή πρέπει τουλάχιστον να μάθει να βλέπει τον κλειστό κώδικα ως ένα σπίτι που νοικιάζει και τον ανοικτό σαν σπίτι που τού ανήκει.

[eliasps]

Προσωπικά η μετάβαση που αισθάνομαι ότι είχα ήταν από την DOS στο λίνουξ με ένα ενδιάμεσο «κενό». Εκεί μόνο αισθάνθηκα λίγο ότι «ξαναέμαθα» κάποια πράγματ

Μόνο και μόνο το γεγονός ότι αναφέρεσαι στο DOS, αποδεικνύει πως δεν ήσουν μέσος χρήστης Windows ή τεχνολογίας γενικότερα, οπότε ξανά ο παράγοντας της συνήθειας δεν παίζει σημαντικό ρόλο.
Το γράφεις και ο ίδιος, πως η μετάβαση που έκανες ήταν διαφορετική από αυτή για την οποία μιλάμε.

Όσον αφορά την πολυπλοκότητα των Windows, το σύστημα ιεραρχίας που έχουν οι φάκελοι, το cmd κ.α. θα συμφωνήσω απόλυτα. Είναι όντως μπερδεμένο. Το γεγονός ότι αυτό δεν απασχολεί τους χρήστες του Windows δεν δείχνει συμπεράσματα για τους χρήστες όπως γράφεις, αλλά για τα ίδια τα λειτουργικά και τη φιλοσοφία τους.
Το σύστημα των Windows όντως δεν θα απασχολήσει ποτέ κανέναν, γιατί απλά δεν θα το ακούσουν ποτέ. Στο Windows δεν υπάρχει κάποια κοινή γλώσσα όπως στο UNIX και άμα υπάρχει δεν την έχει ακούσει και κανείς.
Το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει για τους χρήστες είναι ότι ίσως δεν θέλουν να ακούν τεχνικά πράγματα που δεν τους ενδιαφέρουν. Στο Windows δεν θα ακούσουν, αλλά στο Linux μάλλον θα τους τύχει αργά ή γρήγορα.
Υπάρχει και το μειονέκτημα πως το Windows υπήρχε από πριν εκεί, οπότε και να θέλει να βάλει κάποιος Linux, τα πρώτα πράγματα που θα συναντήσει θα είναι τα εξής:

• Το Linux είναι ο πυρήνας και είναι ένας, τα συστήματα που χρησιμοποιούν το Linux τα λένε διανομές.
• LiveUSB
• Boot από USB (πιθανότατα BIOS)
• Partition, swap, ext4...

Kαι τέλος, θα δουν ένα γραφικό περιβάλλον το οποίο δεν έχει καμία σχέση με αυτό που χρησιμοποιούσαν.
Yπάρχουν αρκετά θέματα στο forum που αφορούν απορίες για το πως να γίνει αλλαγή γλώσσας στο πληκτρολόγιο.
Επίσης υπάρχουν αρκετά θέματα στο forum που αφορούν απορίες γιατί δεν πληκτρολογείται ο κωδικός στο τερματικό.
Αρκετά άλλα για παρόμοιες απορίες των οποίων οι λύσεις είναι προφανείς ή εύκολες.

Όταν εγώ τελικά εγκατέστησα την πρώτη φορά Ubuntu αφού πρώτα είχα αποτύχει να εγκαταστήσω Debian και αφού είχα εκνευριστεί με το twm στο Cygwin υπό το Windows δεν κόλλησα σε τέτοια σημεία, αλλά και εγώ είχα μηδενική εμπειρία. Άμα ήθελα να κάνω αλλαγή στην διάταξη του πληκτρολογίου δεν ήξερα που να την κάνω, αλλά σκεφτόμουν «Κάπου στις ρυθμίσεις πρέπει να είναι», πήγαινα στις ρυθμίσεις και όντως εκεί ήταν. Πολλά μικροπράγματα που αναφέρονται, μπορείς να βρεις πως λύνονται αν κοιτάξεις τριγύρω. Ωστόσο αρκετοί δεν τα βρίσκουν.

Ενώ το να ανοίξει κανείς τον firefox ή τον vlc είναι απλά στοιχειώδες σε οποιοδήποτε λειτουργικό οπότε δεν βλέπω ότι μετράει σαν μετάβαση.

Από προσωπική εμπειρία, όταν αφήνω για τον Α,Β λόγο άλλους να χρησιμοποιούν τον υπολογιστή μου κολλάνε σε αρκετά εύκολα κομμάτια.

• Κάποιος ήθελε να γράψει ένα e-mail και καταλάθος μετακίνησε το ποντίκι στην πάνω αριστερή γωνία στο GNOME Shell, όπου εμφανίστηκε το Overview. Η αντίδρασή του ήταν να απομακρυνθεί 10 εκατοστά από την οθόνη του υπολογιστή. Ενώ ο browser όπου έγραφε το e-mail βρισκόταν μπροστά του σε μικρογραφία, δεν έκανε κλικ επάνω του για να τον επαναφέρει, αλλά περίμενε εμένα να του το πω.
• Κάποιος ήθελε να δει κάτι στο Facebook. Δεν είχα συντόμευση του browser στην επιφάνεια εργασίας ούτε είχα κάποιο dock, το μόνο που υπήρχε στην οθόνη ήταν το Panel του GNOME Shell με 3 κουμπιά όλα και όλα. Παρόλα αυτά αντί να πατήσει κάποιο και να βρει τον browser, με ρώτησε πως να το κάνει. Απάντησα "βρες το μόνος σου". Από τη στιγμή που απάντησα έστρεψε το βλέμμα του από εμένα προς την οθόνη και του πήρε 5 δευτερόλεπτα μέχρι να πατήσει κάποιο κουμπί, και το πρώτο που πάτησε δεν ήταν το σωστό (ενώ έγραφε Δραστηριότητες). Το βρήκε στο τέλος.
• Μία φίλη μου ήθελε να κοιτάξει κάποια πράγματα για μία εργασία της και την άφησα να χρησιμοποιήσει τον υπολογιστή μου, τότε είχα Unity. Βρήκε το Chrome εύκολα και γρήγορα αφού ήταν επάνω στον Launcher, ο οποίος ήταν ρυθμισμένος για intellihide. Άνοιξε το Chrome, κατέβασε ένα PDF, έκανε κλικ επάνω του όταν κατέβηκε (από το Chrome) και άνοιξε το Ocular. E μετά δεν ήξερε πως να ξαναβρεί Chrome και με ρώτησε. Της είπα "βρες το μόνη σου". Δεν πάτησε ελαχιστοποίηση στο Ocular, δεν πήγε καν το ποντίκι αριστερά να εμφανιστεί ο Launcher, αλλά πάταγε τα κουμπιά επάνω στο top panel δεξιά. Αφού τελικά βρήκε τον Launcher, ξανά με ρώτησε που είναι ο Chrome, γιατί νόμιζε πως αν πατήσει το ίδιο εικονίδιο θα ανοίξει καινούριο και δεν θα εμφανιστεί το παλιό.

Και αυτά τα τρία δεν έχουν μπει καν στο Top10 των αγαπημένων μου. Και στις τρεις περιπτώσεις μιλάμε για έξυπνα άτομα, οπότε γιατί κολλάνε;

Εγώ δεν έχω κάποια εξήγηση, είναι η δύναμη της συνήθειας μάλλον ή κάποιου είδους αβεβαιότητα για κάτι το οποίο δεν είναι οικείο, ακόμα και ως γραφικό περιβάλλον. Μπορεί να θεωρηθεί και αυτό ως μετάβαση. Kάπως έτσι είμαι και εγώ με το Android, κάθε φορά που το χρησιμοποιώ είναι σαν πρώτη φορά.
Αλλά όταν εγώ πρωτοέβαλα στον υπολογιστή μου Linux πατούσα ότι έβρισκα μπροστά μου. Όταν έμαθα τι είναι fork bomb σε ένα άρθρο που τόνιζε στην αρχή πως «οι εντολές που αναγράφονται είναι επικίνδυνες», αμέσως την έκανα αντιγραφή, επικόλληση και εκτέλεση στο τερματικό.

[jennie]

Aν και δεν νομίζω να έχω μεταφράσει strings στον nautilus, ακούγεται σαν κάτι που θα έκανα εγώ.

Το πρόβλημα δεν ήταν η μετάφραση, αλλά το Αγγλικό κείμενο. Τους αδικώ όμως λίγο, μπορεί να το αλλάξουν μέχρι να βγει η διανομή. Αν δεν το έχουν αλλάξει μέχρι το Μάρτη θα στείλω αναφορά.

Δηλαδή θεωρώ λογικό ότι ένας επαγγελματίας πρέπει να χρησιμοποιεί μεν το καλύτερο λογισμικό για την δουλειά του, είτε είναι ανοικτού κώδικα είτε κλειστού, αλλά πρέπει να επενδύει αποκλειστικά στον ανοικτό. Δηλαδή πρέπει τουλάχιστον να μάθει να βλέπει τον κλειστό κώδικα ως ένα σπίτι που νοικιάζει και τον ανοικτό σαν σπίτι που τού ανήκει.

Αυτό ακριβώς!

Εν τω μεταξύ δεν άντεξα, έστειλα ένα μέιλ στη φίλη μου που έλεγα παραπάνω ότι εγκατέστησε λίνουξ και κόλλησε μόνο στο ότι δε δούλεψε το ndiswrapper. Δυστυχώς, εν τω μεταξύ παράτησε το λίνουξ, αλλά για κανά χρόνο είχε έναν υπολογιστή που έτρεχε μόνο mint.
Τη ρωτάω λοιπόν: Ξέρεις τι κάνει το sudo στο λίνουξ;
Απάντηση: Eh??!!???
Οπότε επανέρχομαι: Ξέρετε έστω κι έναν απλό χρήστη που να ξέρει τι κάνει το sudo; Απλό χρήστη εννοούμε κάποιον που δεν ξέρει πόση RAM έχει ο υπολογιστής του και δεν ξημεροβραδιάζεται στα τορεντάδικα. Για να συζητήσουμε μετά για τον αν πρέπει ο απλός χρήστης να ξέρει τι διαφορά ανάμεσα στον υπερχρήστη και τον διαχειριστή. Χωρίς πλάκα τώρα, εννοούμε τη διαφορά sudo και su; Αν όχι, ούτε κι εγώ ξέρω τη διαφορά.

[lucinos]

Μόνο και μόνο το γεγονός ότι αναφέρεσαι στο DOS, αποδεικνύει πως δεν ήσουν μέσος χρήστης Windows ή τεχνολογίας γενικότερα, οπότε ξανά ο παράγοντας της συνήθειας δεν παίζει σημαντικό ρόλο.

Διαφωνώ! Αν ήταν έτσι (να μην παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο η συνήθεια στούς «ανώτερους» χρήστες), τότε η υιοθέτηση τού λίνουξ θα ήταν πολύ διαφορετικό ζήτημα. Αντιθέτως αυτό που βλέπω είναι ότι εξαρτάται από την διάθεση πειραματισμού (και όχι από τις γνώσεις) ή από το τι θα πάρουν έτοιμο. Για παράδειγμα ο ξάδερφός μου έχει εγκαταστήσει mint στον θείο μου, και ο θείος μου απλά το χρησιμοποιεί και δεν έχει ιδέα τι λειτουργικό είναι αυτό.

Επίσης θυμάμαι ότι με τσάντιζε το γεγονός ότι όλοι υπέθεταν ότι ήξερα καλύτερα windows από αυτούς σε μια εποχή που δεν τα είχα χρησιμοποιήσει ποτέ.

Όσον αφορά την πολυπλοκότητα των Windows, το σύστημα ιεραρχίας που έχουν οι φάκελοι, το cmd κ.α. θα συμφωνήσω απόλυτα. Είναι όντως μπερδεμένο. Το γεγονός ότι αυτό δεν απασχολεί τους χρήστες του Windows δεν δείχνει συμπεράσματα για τους χρήστες όπως γράφεις, αλλά για τα ίδια τα λειτουργικά και τη φιλοσοφία τους.

όχι. τα συμπεράσματα βγαίνουν γενικότερα για το πόσο μπορεί να είναι τελικά αδιάφορες οι τεχνικές λεπτομέρειες για τούς τελικούς χρήστες. Δεν είναι θέμα windows vs λίνουξ.

Και αυτά τα τρία δεν έχουν μπει καν στο Top10 των αγαπημένων μου. Και στις τρεις περιπτώσεις μιλάμε για έξυπνα άτομα, οπότε γιατί κολλάνε;

Εγώ δεν έχω κάποια εξήγηση, είναι η δύναμη της συνήθειας μάλλον ή κάποιου είδους αβεβαιότητα για κάτι το οποίο δεν είναι οικείο, ακόμα και ως γραφικό περιβάλλον.

πιστεύω ότι το σημαντικό είναι να έχει κάποιος την διάθεση εξερεύνησης. Πράγμα που δυστυχώς αποθαρρύνεται και παρεμποδίζεται στα σχολεία (τουλάχιστον αυτή ήταν η προσωπική μου εμπειρία)

[fkol k4]

πιστεύω ότι το σημαντικό είναι να έχει κάποιος την διάθεση εξερεύνησης. Πράγμα που δυστυχώς αποθαρρύνεται και παρεμποδίζεται στα σχολεία (τουλάχιστον αυτή ήταν η προσωπική μου εμπειρία)

Αυτό ισχύει (και μάλιστα παρουσιάζεται εντονότερα όσο ανεβαίνουμε βαθμίδες εκπαίδευσης) και είναι ένα τεράστιο θέμα από μόνο του.

Off topic:
Ν' αφήσετε ήσυχα τα γιουβαρλάκια μου ρε , μια χαρά παράδειγμα είναι. Είναι το αντίστοιχο μιας διαδικασίας μέτριας προς χαμηλής δυσκολίας (υπάρχουν και πολύ πιο δύσκολα φαγητά). Δεν είναι ούτε το «θέλω να αλλάξω wallpaper» (αυτό είναι η κονσέρβα), ούτε κάτι υπερβολικά δύσκολο.
Είναι το «πήγα να κάνω τις ενημερώσεις και είδα ένα μήνυμα σφάλματος, τι κάνουμε τώρα».

[eliasps]

Τη ρωτάω λοιπόν: Ξέρεις τι κάνει το sudo στο λίνουξ;
Απάντηση: Eh??!!???
Οπότε επανέρχομαι: Ξέρετε έστω κι έναν απλό χρήστη που να ξέρει τι κάνει το sudo; Απλό χρήστη εννοούμε κάποιον που δεν ξέρει πόση RAM έχει ο υπολογιστής του και δεν ξημεροβραδιάζεται στα τορεντάδικα. Για να συζητήσουμε μετά για τον αν πρέπει ο απλός χρήστης να ξέρει τι διαφορά ανάμεσα στον υπερχρήστη και τον διαχειριστή. Χωρίς πλάκα τώρα, εννοούμε τη διαφορά sudo και su; Αν όχι, ούτε κι εγώ ξέρω τη διαφορά.

Προσωπικά δεν ξέρω κάποιον χρήστη που δεν ασχολείται γενικά με αυτά, να έχει βρει μόνος του τι σημαίνει το sudo, είτε με ψάξιμο είτε από εμπειρία.
Και εννοείται πως δεν είναι κατακριτέο.

Spoiler: show

Η διαφορά του υπερχρήστη και του διαχειριστή είναι σημαντική, αν και ένας χρήστης δεν χρειάζεται να την γνωρίζει, όταν πας να του εξηγήσεις κάποια πράγματα θα πρέπει να τα διαχωρίσεις.

Το sudo και το su είναι προγράμματα που επιτρέπουν την αλλαγή δικαιωμάτων και χρηστών.
Ο υπερχρήστης και ο διαχειριστής είναι τύποι λογαριασμών με διαφορετικά δικαιώματα.

Ο υπερχρήστης υπάρχει σε όλα τα συστήματα Linux με το username root. Ο root έχει δικαιώματα ανάγνωσης και εγγραφής (read and write) σε όλα τα αρχεία του συστήματος, δεν περιορίζεται πουθενά. Τα δικαιώματά του τού επιτρέπουν να κάνει τα πάντα.
Ο διαχειριστής από την άλλη δεν έχει τέτοια δικαιώματα σε όλα τα αρχεία του συστήματος. Εκτός του /home/$USER δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Δεν μπορεί να κάνει αλλαγές στο σύστημα γιατί δεν επιτρέπεται από τα δικαιώματα που έχει. Έχει όμως την ιδιότητα να αναβαθμίζει προσωρινά τα δικαιώματά του σε αυτά του υπερχρήστη και αυτό το κάνει με την εντολή sudo, όπου του δίνει την δυνατότητα να εκτελέσει μία ενέργεια με τα δικαιώματα υπερχρήστη. Ο λογαριασμός που δημιουργούμε στο Ubuntu κατά την εγκατάσταση είναι στο επίπεδο του διαχειριστή και έχει το username που του έχουμε ορίσει. Ο διαχειριστής λοιπόν, με τη χρήση του sudo αποκτά προσωρινά τα δικαιώματα που έχει ο υπερχρήστης.

Aν εκτελέσεις:

Κώδικας: Επιλογή όλων

cat /etc/sudoers

Θα πάρεις μήνυμα ότι δεν έχεις το δικαίωμα να δεις αυτό το αρχείο. Με:

Κώδικας: Επιλογή όλων

sudo cat /etc/sudoers

Πραγματοποιείς την ίδια ενέργεια, με άλλα δικαιώματα (του υπερχρήστη).

Η διαφορά του sudo με το su μπορεί να εντοπιστεί και στο όνομα, όπου s-u-do = κάνε κάτι με δικαιώματα άλλου χρήστη / υπερχρήστη.
Το su από την άλλη δεν είναι για να κάνει έναν χρήστη να εκτελεί ενέργειες με δικαιώματα άλλου χρήστη όπως το sudo, αλλά ουσιαστικά αλλάζει τον ίδιο τον χρήστη (switch user, superuser). Aν στον υπολογιστή υπάρχουν περισσότεροι από ένας (χωρίς να υπολογίζουμε τον υπερχρήστη) χρήστες, o alpha και ο beta τότε με την εντολή:

Κώδικας: Επιλογή όλων

alpha@hostname:~$ su beta
Enter password for beta: ******
beta@hostname:/home/alpha$ _

Aλλάζουμε χρήστη από αυτόν που ήμασταν προηγουμένως δηλαδή τον alpha, στον beta. Αν εκτελεστεί σκέτο ως su τότε από τον alpha αλλάζει στον root (υπερχρήστη).

Συνοψίζοντας:

• Με το sudo ένας χρήστης δεν αλλάζει, αλλά εκτελεί ενέργεια έχοντας τα δικαιώματα άλλου χρήστη.
• Με το su αλλάζει ο χρήστης.

Τεχνικά, αυτό μεταφράζεται στο ότι ο διαχειριστής βρίσκεται στο group sudo (sudoers) και όσοι βρίσκονται σε αυτό το group έχουν το δικαίωμα να αναβαθμίσουν τα δικαιώματά τους σε αυτά του υπερχρήστη.

Αυτά είναι πράγματα που δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος όταν δεν τον ενδιαφέρουν.
Αλλά στην περίπτωση που ζητήσει βοήθεια για κάποιο λόγο και πάρει απάντηση:

-Κάν'το με δικαιώματα διαχειριστή.

Ενώ αντί για διαχειριστής, πρέπει να πεις "υπερχρήστης" ή root.
Μπορεί να δει στους λογαριασμούς χρηστών από τις ρυθμίσεις πως ο λογαριασμός του είναι ήδη διαχειριστής και να σου πει:

-Μα είμαι διαχειριστής.

Η διαφορά είναι ουσιαστική, σε αντίθεση με αυτή του καταλόγου/φακέλου που μόνο να σε μπερδέψει μπορεί.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος power user για να συναντήσει αυτούς τους όρους.
Μία από τις πιο απλές ερωτήσεις που μπορεί να κάνει κάποιος είναι:

-Γιατί το Linux δεν κολλάει ιούς;

Ε, αυτή η ιεραρχία των χρηστών και των δικαιωμάτων τους στο UNIX είναι ένας από τους βασικούς λόγους.

Και για να φέρω ξανά την αντίθεση μεταξύ των φιλοσοφιών Windows - Linux, όταν ένας χρήστης βάλει κάποιο από τα δύο, θα πρέπει να μάθει πως εγκαθιστά και πως αφαιρεί προγράμματα. Άμα ψάξει ή ρωτήσει, θα του απαντήσουν το εξής:

• Windows: Άνοιξε τον πίνακα ελέγχου, πάτα προσθαφαίρεση προγραμμάτων, βρες το πρόγραμμα και πάτα Κατάργηση.
• Ubuntu: Άνοιξε το Κέντρο Λογισμικού, βρες το πρόγραμμα και πάτα Αφαίρεση.
  Άνοιξε το τερματικό και εκτέλεσε:
  

  Κώδικας: Επιλογή όλων

  sudo apt-get remove package

  
  Πάτα Enter, δώσε τον κωδικό σου (δεν θα φαίνεται τίποτα όσο τον πληκτρολογείς) και πάτα Enter.

Spoiler: show

Ακόμα δεν ξεκινήσαμε και βλέπουμε τερματικά και εντολές.

πιστεύω ότι το σημαντικό είναι να έχει κάποιος την διάθεση εξερεύνησης. Πράγμα που δυστυχώς αποθαρρύνεται και παρεμποδίζεται στα σχολεία (τουλάχιστον αυτή ήταν η προσωπική μου εμπειρία)

[apóstolos]

[...] Αν πάρουμε την απλή περίπτωση τής ιεραρχίας θα δούμε ότι τον μεν άσχετο δεν τον απασχολεί καθόλου. Καρφί δεν τού καίγεται η ύπαρξη ακόμα και τού όρου "home". Αν συγκρίνεις όμως τα δύο συστήματα τότε είναι ξεκάθαρο ότι του λίνουξ είναι _πολύ_ απλούστερο. Αν δεν το είχατε σκεφτεί τότε μπείτε από το λίνουξ στον δίσκο τών windows και επιχειρήστε να βρείτε τα έγγραφα ενός χρήστη. Αυτό το παράδειγμα κάνει ξεκάθαρο τόσο γιατί το θέμα είναι αδιάφορο για τούς χρήστες που δεν τούς απασχολούν οι τεχνικές λεπτομέρειες όσο και ότι τα windows είναι πολύ πιο μπερδεμένο σύστημα. Οι δε συμβάσεις τών windows είναι απολιθώματα μιας άλλης εποχής ενώ οι συμβάσεις τού λίνουξ μια ζωντανή γλώσσα. [...]

Ε, το συγκεκριμένο δεν είναι και τόσο διαφορετικό C:\Users\username\Documents και /home/username/Documents
Το ποιο σύστημα εκ των δύο είναι πιο εύκολο αντικειμενικά μπορεί να μετρηθεί μόνο με έρευνα στην οποία θα συμμετέχουν άνθρωποι που δεν έχουν επαφή με κανένα από τα δύο. Το θέμα με τις συμβάσεις είναι αν είναι λειτουργικές. Και στις δύο περιπτώσεις λειτουργικές είναι για κάποιους.

Βλέπω τώρα ότι το trash:/// βρίσκεται εδώ /home/username/.local/share/Trash/files ενώ το αντίστοιχο στα Windows βρίσκεται στο C:\$Recycle.Bin
Γιατί η μία σύμβαση είναι καλύτερη από την άλλη [και στις δύο περιπτώσεις];