Τα πάντα για την C

[migf1]

Οκ, έκανα μια μικρή διόρθωση:

Spoiler: show

Κώδικας: Επιλογή όλων

char *s_copy( char *dst, const char *src )
{
if(!(dst) || !(src)) return NULL;
char *save = dst;
while ( (*dst++=*src++) )
;
return save;
}

Είσαι ωραίος !!!!!

[stamatiou]

Το δοκίμασα και έτσι αλλά μου βγάζει το ίδιο νούμερο......

[migf1]

Πώς έτσι; Τι εννοείς; Για ποιο πράγμα μιλάς;

[Star_Light]

Οταν ομως εγω δηλωσα το i στον προηγουμενο κωδικα που μου ειπες οτι δεν εβαλα σωστα ονοματα μεταβλητων κτλπ
και το αρχικοποιησα με την διευθυνση του πινακα... δεν τον ειχα κανει calloc αυτον τον δεικτη... αρα πως ημουν σιγουρος
οτι ειχε δεσμευσει οντως θέσεις για τα 10 στοιχεια του πινακα μου ας πουμε.... μηπως υπάρχει εδω κανα λάθος που δεν το πηρα πρεφα? θυμασαι που σου λεω????

[migf1]

Οταν ομως εγω δηλωσα το i στον προηγουμενο κωδικα που μου ειπες οτι δεν εβαλα σωστα ονοματα μεταβλητων κτλπ
και το αρχικοποιησα με την διευθυνση του πινακα... δεν τον ειχα κανει calloc αυτον τον δεικτη... αρα πως ημουν σιγουρος
οτι ειχε δεσμευσει οντως θέσεις για τα 10 στοιχεια του πινακα μου ας πουμε.... μηπως υπάρχει εδω κανα λάθος που δεν το πηρα πρεφα? θυμασαι που σου λεω????

Όχι, δεν θυμάμαι καθόλου, για πες (ούτε για το i κατάλαβα τι εννοείς).

[Star_Light]

για εδω λεω...

Spoiler: show

Κώδικας: Επιλογή όλων


#include<stdio.h>
#define INVALID -1
#define N 10

int main(void)
{
int x[N]={1,2,3,4,5,6,7,8,9,-1};
int *i;
i=x;

while(*i!=-1)
{
if(i==NULL)
printf("End");
else if(*i%2==0)
{
printf("\n ... ");
printf("\n%d",*i);
}
else if(*i%2==1)
{
printf("\n ... ");
printf("\n %d", *i);
}
i++;
}


return 0;
}



αν σε κουρασει επειδη πρεπει να φυγω τωρα αστον και μολις θα ερθω του βαζω σχολια.... και αντιπροσωπευτικα ονοματα μεταβλητων... αλλιως οκ.
Βεβαια η απορια μου μπορει να λυνεται και απο το γεγονος οτι εφοσον χρησιμοποιω πινακες εδω και οχι strings η εκχωρηση και η απελευθερωση γινεται αυτοματα οπως εχουμε πει.

[migf1]

Λοιπόν, ο i (που καλύτερα να τον μετονομάσεις σε p) είναι δηλωμένος σαν απλός δείκτης τον οποίον τον βάζεις να δείχνει στον πίνακά σου. Με το που κάνεις αυτή την ανάθεση ο i δείχνει σε έγκυρα περιεχόμενα μνήμης (δηλωμένα μέσω του x, που καλύτερα να το μετονομάσεις σε table).

Δες και τι εννοώ όταν μιλάω για λιτό, αραιωμένο κι ευανάγνωστο κώδικα...

Κώδικας: Επιλογή όλων


#include <stdio.h>

#define EMPTY_ELEMENT -1
#define MAX_ELEMENTS 10

// ----------------------------------------------
int main( void )
{
int table[ MAX_ELEMENTS ] = {1,2,3,4,5,6,7,8,9, EMPTY_ELEMENT};
int *p = table;

if ( !p ) {
puts("*** nothing to do, p is NULL");
return 0;
}

while ( *p != EMPTY_ELEMENT )
{
if ( *p % 2 == 0 ) // εξήγησε γιατί εξετάζεις για υπόλοιπο ίσο με 0 εδώ
printf("\n ...\n %d", *p);

else if ( *p % 2 == 1 ) // εξήγησε γιατί εξετάζεις για υπόλοιπο ίσο με 1 εδώ
printf("\n ...\n %d", *p);

p++;
}

return 0;
}


Είναι ακριβώς ο ίδιος κώδικας με αυτόν που έχεις γράψει στο spoiler του προηγούμενου post ... με διορθωμένο τον έλεγχο για NULL. Πιστεύω η διαφορά σε readability είναι πολύ μεγάλη.

[stamatiou]

Εγώ εννούσα για τον κώδικα που έλεγες πριν, τον μισό προχωρημένο και το άλλο μισό στο επίπεδό μας (μάλλον χαμηλό )....

[migf1]

Εγώ εννούσα για τον κώδικα που έλεγες πριν, τον μισό προχωρημένο και το άλλο μισό στο επίπεδό μας (μάλλον χαμηλό )....

Ωραία, οπότε τι εννοείς βγάζει το ίδιο νούμερο... αυτό υποτίθεται πως πρέπει να κάνει. Να δείχνει α) τη διεύθυνση του p, β) τη διεύθυνση στην οποία δείχνει ο p και γ) το περιεχόμενο της διεύθυνσης στην οποία δείχνει ο p. Την 1η φορά το κάνει με εύκολο αλλά μη συμβατό τρόπο και την 2η με προχωρημένο αλλά συμβατό τρόπο.

Αυτό που ζήτησα μετά είναι άλλο, να βάζει δηλαδή τη διεύθυνση του p σε ξεχωριστή μεταβλητή, την οποία θα χρησιμοποιεί κατόπιν στο printf για να τυπώσει τη διεύθυνση του p.

[stamatiou]

Εγώ εννούσα για τον κώδικα που έλεγες πριν, τον μισό προχωρημένο και το άλλο μισό στο επίπεδό μας (μάλλον χαμηλό )....

Ωραία, οπότε τι εννοείς βγάζει το ίδιο νούμερο... αυτό υποτίθεται πως πρέπει να κάνει. Να δείχνει α) τη διεύθυνση του p, β) τη διεύθυνση στην οποία δείχνει ο p και γ) το περιεχόμενο της διεύθυνσης στην οποία δείχνει ο p. Την 1η φορά το κάνει με εύκολο αλλά μη συμβατό τρόπο και την 2η με προχωρημένο αλλά συμβατό τρόπο.

Αυτό που ζήτησα μετά είναι άλλο, να βάζει δηλαδή τη διεύθυνση του p σε ξεχωριστή μεταβλητή, την οποία θα χρησιμοποιεί κατόπιν στο printf για να τυπώσει τη διεύθυνση του p.

Αααααααααα, δλδ να το κρατήσω κάπου αλλού τη διεύθυνση, αυτό μόνο;