Τα πάντα για την C

[migf1]

Κάνει define ένα preprocessor macro, ονόματι VALID_COLOR(), το οποίο ελέγχει αν το όρισμά του (το clr) βρίσκεται ανάμεσα στους ακέραιους INVCOLOR και MAXCOLORS (exclusive). Είναι σαν να έγραφες απευθείας...

Μορφοποιημένος Κώδικας: Επιλογή όλων

( color > INVCOLOR && color < MAXCOLORS )

σε διάφορα σημεία του κώδικά σου, μόνο που με το macro μπορείς να το χρησιμοποιήσεις και με οποιαδήποτε άλλη μεταβλητή εκτός της color (περίπου όπως κάνες δηλαδή και με τα ορίσματα των συναρτήσεων... λέω περίπου, γιατί τα ορίσματα των macros δεν ελέγχονται από τον compiler για το αν έχουν τον αναμενόμενο τύπο-δεδομένων... no data-type checking ).

[stamatiou]

Αχά! Επίσης αυτός ο κώδικας από πού προέκυψε;

Κώδικας: Επιλογή όλων

...
enum ColorCode { INVCOLOR = -1, BLACK, RED, GREEN, BLUE, YELLOW, BROWN, MAXCOLORS }; /* INV means invalid */
#define VALID_COLOR(clr) ( (clr) > INVCOLOR && (clr) < MAXCOLORS )
...
int main( void )
{
enum ColorCode color = INVCOLOR;

printf( "Give color-code (%d - %d): ", INVCOLOR+1, MAXCOLORS-1 );
do
mySCANF( "%d", &color );
while ( !VALID_COLOR(color) );
...
return 0;
}



[migf1]

Τώρα τον έγραψα, για να σας δείξω το τρικάκι

Επίσης, αν το εύρος τιμών είναι πολύ μεγάλο, τότε τα όρια μπορούν να οριστούν σε ξεχωριστά define...

Μορφοποιημένος Κώδικας: Επιλογή όλων

...
#define LOLIM  -10001
#define HILIM  10001
#define IN_RANGE(n)    ( (n) > LOLIM && (n) < HILIM )
...
int main( void )
{
    int n = LOLIM;

    printf( "Enter an integer from %d to %d: ", LOLIM+1, HILIM-1 );
    do
        mySCANF( "%d", &n );
    while ( !INRANGE(n) );
    ...
    return 0;
}

Κι αν θέλετε να το κάνετε πολύ strict, για να είναι πιο εμφανές πως π.χ. κάποιες μεταβλητές του προγράμματός σας προορίζονται αποκλειστικά για το συγκεκριμένο εύρος τιμών, μπορείτε να κάνετε κάτι σαν το παρακάτω...

Μορφοποιημένος Κώδικας: Επιλογή όλων

#include <stdio.h>
#include <stdlib.h>
...
#define MYINT_ISVALID(n)    ( (n) > MYINT_LOLIM && (n) < MYINT_HILIM )

enum {
    MYINT_LOLIM = -10001,
    MYINT_HILIM = 10001
};

typedef int MyInt;
...
int main( void )
{
    MyInt n1, n2;

    printf( "Give 2 integers, in the range %d to %d: ", MYINT_LOLIM+1, MYINT_HILIM-1 );
    mySCANF( "%d %d", &n1, &n2);

    if ( !MYINT_ISVALID(n1) || !MYINT_ISVALID(n2) ) {
        printf( "out of range error" );
        exit( EXIT_FAILURE );
    }

    exit( EXIT_SUCCESS );
}

[migf1]

A, btw, σύμφωνα με το προτεινόμενο στυλ γραφής από τον οργανισμό ANSI, τα pre-preprocessor macros & defines γράφονται με κεφαλαία γράμματα, οι πρόσθετοι τύποι ( typedef ) καθώς και τα struct/union/enum γράφονται με κεφαλαίο το 1ο γράμμα (και όποιων 2ων ή 3ων λέξεων περιέχει η ονομασία τους, π.χ.: MyInt).

Τέλος, οι στάνταρ τύποι, οι μεταβλητές και οι συναρτήσεις γράφονται με πεζά γράμματα. Κατά προτίμηση, οι μεταβλητές χωρίς τον χαρακτήρα _ στα ονόματά τους, ενώ οι συναρτήσεις με τον χαρακτήρα _ ως διαχωριστικό αν αποτελούνται από πολλές λέξεις.

Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ξεχωρίζουμε αμέσως αν αυτό που διαβάζουμε είναι macro/define, αν είναι συνάρτηση, αν είναι μεταβλητή ή αν είναι στάνταρ ή πρόσθετος τύπος.

Μπορείτε να διαβάσετε την ANSI πρόταση εδώ: Standards and Style for Coding in ANSI C

ΥΓ. Υπάρχουν διάφορες προτάσεις για το στυλ γραφής κώδικα σε C.

[Ilias95]

Κατά προτίμηση, οι μεταβλητές χωρίς τον χαρακτήρα _ στα ονόματά τους

Δηλαδή τι θα γράψουμε αντί για: ;

Κώδικας: Επιλογή όλων

int this_is_a_variable = 5;

[stamatiou]

Κατά προτίμηση, οι μεταβλητές χωρίς τον χαρακτήρα _ στα ονόματά τους

Δηλαδή τι θα γράψουμε αντί για: ;

Κώδικας: Επιλογή όλων

int this_is_a_variable = 5;

Τα μόνα που μπορώ να φανταστώ είναι thisisavariable και σκέτο variable :/

[Star_Light]

Οι μεταβλητές ειναι ουσιαστικα τοποθεσίες στην μνήμη που κρατάνε τις τιμές που δίνουμε...

πχ

Κώδικας: Επιλογή όλων

int x=1;

Αυτες οι τοποθεσιες σε ποια μνημη ακριβως βρισκονται ομως?

[Ilias95]

Κατά προτίμηση, οι μεταβλητές χωρίς τον χαρακτήρα _ στα ονόματά τους

Δηλαδή τι θα γράψουμε αντί για: ;

Κώδικας: Επιλογή όλων

int this_is_a_variable = 5;

Τα μόνα που μπορώ να φανταστώ είναι thisisavariable και σκέτο variable :/

Εντελώς δυσανάγνωστο το thisisavariable.

[migf1]

Κατά προτίμηση, οι μεταβλητές χωρίς τον χαρακτήρα _ στα ονόματά τους

Δηλαδή τι θα γράψουμε αντί για: ;

Κώδικας: Επιλογή όλων

int this_is_a_variable = 5;

Κάτι μικρότερο, όπως π.χ.: var

Βασικά πρόκειται για προτάσεις, χωρίς να είναι υποχρεωτική η πιστή εμμονή σε αυτές... ή μπορεί να γίνουν κάποιες εξαιρέσεις αν δεν γίνεται αλλιώς. Είναι προτιμότερο όμως τα ονόματα των μεταβλητών να είναι σύντομα κι εύστοχα.

Π.χ. ...

Μορφοποιημένος Κώδικας: Επιλογή όλων

arrlen /* ή lenarr */
arrsize /* ή szarr */

αντί για...

Μορφοποιημένος Κώδικας: Επιλογή όλων

array_length // ή lenght_of_array
array_size /* ή size_of_array*/

Πάντως δεν κάνουν όλα τα στυλ γραφής για όλα τα projects. Π.χ. όταν δουλεύεις με GUI είναι εξαιρετικά δύσκολο να κρατήσεις μικρά τα ονόματα των συναρτήσεων, ενίοτε και των μεταβλητών. Εκεί συνηθίζεται πολύ το CamelCase convention και στα δυο, , όπου το σύνηθες είναι οι μεταβλητές να ξεκινάνε με πεζό γράμμα που προσδιορίζει τον τύπο τους, ενώ οι συναρτήσεις ξεκινάνε με κεφαλαίο.

Π.χ...

Μορφοποιημένος Κώδικας: Επιλογή όλων

/* μεταβλητές */
size_t szArray;
bool    bEnabled;

/* συναρτήσεις */
size_t ArraySize();
bool    IsEnabled();

Επίσης, σε ANSI στυλ είναι βολικό το tab-size ίσο με 8, αλλά για GUI είναι πολύ μεγάλο, συνηθίζεται 4 (το GTK+ προτείνει 2).

Γενικώς υπάρχουν διάφορα στυλ, π.χ...

Linux Kernel Style: http://www.mjmwired.net/kernel/Document ... odingStyle
GTK+ Coding Style: http://git.gnome.org/browse/gtk+/plain/ ... DING-STYLE
Windows Coding Style: http://msdn.microsoft.com/en-us/library ... 85%29.aspx
GNU style: http://www.gnu.org/prep/standards/stand ... #Writing-C

[stamatiou]

Σε αυτό το πρόγραμμα:

Κώδικας: Επιλογή όλων

#include <stdio.h>

char *s_get2( char *s, int n )
{
register int i=0;

*s = fgetc( stdin );
while ( *s != '\n' && i < n-1 )
{
i++;
s++;
*s = fgetc( stdin );
}
*s = '\0';

return s;
}

int main(void) {
char s[100+1],*p;
p = s_get2(s,100+1);
printf("%s",p);
return 0;
}


Το p δεν θα πρέπει να δείχνει στο τέλος του s;