Πολυτονικό ε;
Οπως έλεγε και ένας παλιός καθηγητής «νταμάρι άνοιξες» (=συζήτηση με πολύ πράγμα που έχει να ειπωθεί). Δασυνόμενες; «Αίμα, άμα, αμαρτία, άλμα, Αλικαρνασσός, απλός, άμιλλα, αφή, αλμυρίζω και αρμόζω, αλωνίζω και αρπάζω» και συναφή ποιήματα με άλλα αρχικά φωνήεντα. Και μαθήματα το Σάββατο. Και το γιώτα του Κωνσταντίνος. Και ο εφιάλτης με τα δίχρονα (πότε είναι μακρά και πότε βραχέα; με δεσμευτικούς κανόνες παρακαλώ, ας έχουν και εξαιρέσεις, και για το σύνολο των περιπτώσεων). Οι δίφθογγοι;. Γιατί άραγε;
Δεν απέχω πολύ από το να συμφωνήσω με το γεγονός ότι πολλά παιδιά δεν μπορούν να βάλουν τρεις ολόκληρες σκέψεις σε σειρά, αλλά μετά θυμάμαι ότι τα δικά μου γραπτά παρουσίασαν σοβαρή δομή μόλις στην τρίτη λυκείου, ίσα ίσα πριν πάω στις πανελλήνιες (ή μήπως πανελλαδικές; Αλλο debate αυτό, μαζί με της αρωγής και της ευδοκίμησης...). Μήπως ερμηνεύουμε με τωρινή γνώση φαινόμενα που έχουν την εξήγησή τους και στην ηλικία, έχοντας ξεχάσει πως ήμαστε κάποτε;
Και φυσικά στην αλυσίδα της εξέλιξης, όλοι θα έχουμε τις αναμνήσεις των γονιών μας να παραπονιούνται ότι στο σχολείο δε μαθαίνουμε πια τίποτα. Και ότι ήταν και αυτοί άτακτοι αλλά η «σημερινή» αλητεία είναι άνευ προηγουμένου. Που μάλλον θα το είχαν ακούσει κι αυτοί, και ούτω καθεξής ad nauseam ή έστω ως το κρυφό σχολιό ή τον κατακλυσμό. Και κάπου εκεί μπαίνουμε κι εμείς στο προσκήνιο παλαιοί μαθητές και ήδη γονείς ή «μεγάλοι» (μην πω μεσήλικες και στεναχωρηθούμε) και έχουμε το εξής δίλημμα : θα αναπαράξουμε το φαινόμενο ή θα παρακολουθήσουμε την εξέλιξη;
Τα σημερινά greeklish είναι το χτεσινό μονοτονικό και η προχτεσινή διαμάχη των «μαλλιαρών» με τους καθαρευουσιάνους (που κράτησε δεκαετίες παρεμπιπτόντως). Κάθε φορά η πράγματι ωραιότατη ελληνική γλώσσα που έζησε αιώνες κι επιβίωσε της Τουρκοκρατίας, βρισκόταν στο χείλος του αφανισμού και μετρούσε ώρες ζωής στα χέρια των βάνδαλων εφήβων/αριστερών/νεωτεριστών κλπ. Ξεχάσατε το ομιλείτε ελληνικά με την Κανέλλη που ρωτούσε τους μεσήλικες στο δρόμο τι σημαίνει η φράση «στο φαστφουντάδικο είναι όλα κουλ» και εισέπραττε το βλέμμα της αγελάδας; Δεν θυμίζει τη σημερινή διαφήμιση με το «έφαγα χι»; Ακόμα και ο μέγας Τσιφόρος, στην εποχή του έφαγε πολλή λάσπη γιατί έγραψε τη γλώσσα της πιάτσας και έπαιξε με τη μυθολογία. Αλλά πάντα, όσοι αγαπούν τη γλώσσα και το διάβασμα βρίσκουν το δρόμο, ακόμα και χωρίς «υι» στη «μυίγα». Και η αλληλένδετη σχέση σκέψης και γλώσσας βρίσκει εργαλεία και στην καθαρεύουσα και στη δημοτική (μήπως και στα greeklish;) για όσους έχουν την ανήσυχη θέληση να πουν κάτι.
Πάντα μου άρεσαν τα βιβλία (έχω τέτοια αγάπη που έμαθα και βιβλιοδεσία) και τα αρχαία, αλλά πάντα έγραφα στη δημοτική και από το χρόνο εκείνο (1981 ήταν; δε θυμάμαι καλά) πάντα στο μονοτονικό. Εμένα δε μου λείπει κάτι από το πολυτονικό. Και πιστεύω ότι όσοι ψάχνουν βρίσκουν. Και ο συντακτικός, γραμματικός και γενικά γλωσσικός πλούτος, με καλό ψάξιμο, βρίσκεται ακόμα και στο ρεμπέτικο των εκδοροσφαγέων περιθωριακών, γιατί έχει αυθεντικότητα. Και η παντοτινή ελληνική γραμματεία είναι εκεί για όσους ψάχνουν υποτυπωδώς.








