Πόσοι γράφετε ακόμα με πολυτονικό σύστημα ;

[dim459]

Αφορμή για το παρόν αποτέλεσε ένα post του φίλου monkgr, το οποίο ήταν γραμμένο σε πολυτονικό.
Δε σας κρύβω ότι ένοιωσα μια μικρή συγκίνηση, γιατί ήταν το πρώτο κείμενο μετά από χρόνια που είδα γραμμένο σε πολυτονικό και ήταν φρεσκογραμμένο, ήτοι όχι πριν την εισαγωγή του μονοτονικού συστήματος.
Δεν έχω πρόθεση να προκαλέσω ένα flame (αν και δεν το αποκλείω), αλλά έχω πραγματικά την περιέργεια να δω πόσοι εδώ μέσα εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το πολυτονικό, ειδικά από αυτούς που το διδάχθηκαν στα νέα ελληνικά και όχι από αυτούς που το πρωτοείδαν όταν έκαναν αρχαία.
Εγώ πλέον δεν το χρησιμοποιώ. Ανήκω στη γενιά που το διδάχθηκε και το χρησιμοποίησε, μιας και όταν έγινε η εισαγωγή του μονοτονικού βρισκόμουν κάπου στα μέσα της β' γυμνασίου, στη γ' γυμνασίου δεν ξαναείδαμε τόνους και πνεύματα, αλλά αμέσως μετά στις τρεις τάξεις του λυκείου κάνοντας αρχαία, εξακολουθήσαμε να έχουμε επαφή με ότι είχαμε μάθει τόσα χρόνια.
Δε σας κρύβω ότι η μετάβαση ήταν δύσκολη, μιας και από τη μια μέρα στην άλλη έπρεπε να πάψουμε να κάνουμε κάτι που γινόταν πλέον εντελώς μηχανικά, αλλά όπως γίνεται συνήθως η διαδικασία ήταν "δημοκρατικότατη". Θυμάμαι ακόμα τη φιλόλογό μας κάποιο χειμωνιάτικο απόγευμα (ναι, τότε κάναμε μάθημα και απόγευμα) να μας ανακοινώνει πως από 'κει και πέρα όσα γραπτά είχαν πολυτονικό θα μηδενίζονταν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο τραγικά βλάχος και αμόρφωτος αισθανόμουν τον πρώτο καιρό, ειδικά όταν έβαζα οξεία εκεί όπου πριν έβαζα περισπωμένη.
Έτσι λοιπόν κουτσά στραβά το κόψαμε και τώρα πλέον μας έγινε συνήθεια το μονοτονικό.
Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να εξακολουθώ να γράφω σε πολυτονικό, μιας και έχω το γνωστικό υπόβαθρο και φαντάζομαι ότι θα μου έπαιρνε μόνο μερικές ημέρες να το συνηθίσω εκ νέου.
Από την άλλη δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι είμαι διατεθειμένος να υποβάλλω τον εαυτό μου σε ένα νέο καταναγκασμό

[pros]

Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ την μετάβαση, ούτε να υποστηρίξω ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω ξανά πολυτονικό.
Επεξεργασία: Διαβάζοντας το ιστορικό της μεταρρύθμισης αντιλαμβάνομαι ότι τελείωσα το σχολείο με πολυτονικό
και γι' αυτόν τον λόγο δεν θυμάμαι την μετάβαση (σπούδαζα στο εξωτερικό όταν έγινε)
Από την άλλη συμβιβάζομαι να βλέπω κείμενα με σωστή ορθογραφία, συντακτικό και ας είναι σε μονοτονικό.

Για την ιστορία
http://www.sarantakos.com/language/bouli76.html
http://www.polytoniko.org/histo.php?new ... e&right=no
http://www.polytoniko.org/histo.php?new ... ht=no#sec2
Για τους αθεράπευτα ρομαντικούς
http://www.polytoniko.org/mathi1.php?ne ... e&right=no

[Babis]

Αν και το διδάχθηκα σήμερα δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα.

[headless]

Παρότι το διδάχθηκα κι εγώ στις πρώτες τάξεις του δημοτικού,δεν θυμάμαι πλέον πως να το χρησιμοποιήσω σωστά.
Επιπλέον δεν βρίσκω άμεσο - ούτε και έμμεσο εδώ που τα λέμε- λόγο να το κάνω.

[monkgr]

Πράγματι, ἀντικειμενικοὶ λόγοι δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχουν, ἀγαπητὲ (ἢ μήπως ἀγαπητή;) headless. Εἰκοσιοκτώ χρόνια εἶναι πάρα πολλὰ γιὰ νὰ γυρίσει πίσω τὸ ποτάμι: Γενιὲς ὁλόκληρες δὲν ἔχουν διδαχθεῖ, ὄχι μόνο τόνους καὶ πνεύματα, ἀλλὰ οὔτε κὰν γραμματικὴ ἐμπεριστατωμένα καὶ δομημένα. Οἱ ἀνορθογραφίες - ποὺ δὲν εἶναι μόνο τωρινὸ φαινόμενο, ἀφοῦ ποτὲ δὲν ὑπῆρξε στὸ ἑλληνικό σχολεῖο σωστὴ γλωσσικὴ παιδεία, εἴτε μὲ καθαρεύουσα, εἴτε μὲ πολυτονισμένη δημοτικὴ εἴτε μὲ τὴ μονοτονισμένη ἐκδοχή της - ἔχουν αὐξηθεῖ δραματικά: Ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὸ πλῆθος τους, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴ χοντράδα τους, οὔτως εἰπεῖν. Γιατὶ τὰ μαργαριτάρια ποὺ βλέπουμε σήμερα σὲ ἀφθονία εἶναι πολὺ πιὸ ἐξώφθαλμα - γιὰ νὰ μὴ μιλήσουμε γιὰ τὶς ἀσυνταξίες καὶ τὶς ἀκυρολεξίες, ποὺ δείχνουν ὅτι πλέον τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μόνο σὲ ἐπίπεδο γλώσσας, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο σκέψης.
Δὲν ἔχει γίνει καμμία ἔρευνα, ἀσφαλῶς, ὥστε νὰ τεκμηριωθεῖ αὐτὸ ποὺ ὑποψιάζονται ὅσοι ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ θέμα - ὅτι, δηλαδή, ἡ καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ ἐπέδρασε καθοριστικὰ στὴ γλωσσικὴ ὑποβάθμιση τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐπιβεβαιώνονται ἐμμέσως τὰ λόγια ἑνὸς καθηγητῆ ποὺ εἶχα στὸ γυμνάσιο - μαθηματικὸς ἦταν καὶ ὄχι φιλόλογος - ὅτι ἡ μαθηματικὴ σκέψη καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ γενικότερα σκέψη προϋποθέτει πολὺ καλὴ γνώση καὶ πολὺ καλὸ χειρισμὸ τῆς γλώσσας.
Τὴν ἐμμονή κάποιων ἀπὸ μᾶς στοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα μόνο σὲ ρομαντισμό μπορῶ νὰ τὴν ἀποδώσω - καὶ σὲ μιὰ κάποια αἰσθητικὴ ἄποψη. Ἡ ἐρασιτεχνικὴ ἐνασχόλησή μου μὲ τὸ θέατρο, ἐπίσης, μὲ ἔπεισε ὅτι ἐν πολλοῖς διατηροῦνται πολλὰ στοιχεῖα τῆς προσωδίας στὸν προφορικὸ λόγο μας, ποὺ ἔρχονται σὲ ἄμεση ἀντιστοιχία μὲ τὸν παλιότερο τονισμὸ τῶν λέξεων, μηδὲ τῆς βαρείας ἐξαιρουμένης.

[MakisM1]

Η προσωπικη μου διαδρομη, με εφερε απο το πολυτονικο στο ατονικο...Τελειωσα Γυμνασιο (και οχι Λυκειο) το 71 με καθαρευουσα και πολυτονικο. Εφυγα στο εξωτερικο, οπου φυσικα, τα Αγγλικα ειναι ατονικα.

Στην πορεια, κρατωντας τεραστιο ογκο σημειωσεων, κατεληξα σε ενα τροπο γραφης που στα Αγγλικα λεγεται printing, δηλαδη, γραφεις με ΚΕΦΑΛΑΙΑ και το πραγματικο κεφαλαιο γραμμα στη λεξη ειναι 50% μεγαλυτερο. Αυτο εγινε για λογους ταχυτητος, γραφω πανω απο 50% πιο γρηγορα printing απ'οτι longhand.

Αυτο το περασα και στα Ελληνικα μου και φυσικα, κατηργησα τους τονους.

Οι γραμματεις στην εταιρεια, δεν γουσταραν καθολου το printing γιατι τους εκανε να σκεφτουν ποτε πρεπει να βαλουν κεφαλαιο. Ετσι κατηργησα την γραμματειακη υποστηριξη και εγραφα κατ'ευθειαν τα κειμενα στο word processor (πριν το Office) και απλα εδινα το αρχειο στις γραμματεις για το τελικο formatting. Αυτο τους αρεσε, γιατι ειχαν λιγοτερη δουλεια. Οταν ομως ολοι οι μηχανικοι ακολουθησαν το παραδειγμα μου, επιπροσθετως βγηκε και το office που ηταν WISYWIG, οι περισσοτερες απο δαυτες εχασαν τη δουλεια τους...

Με την επιστροφη στην Ελλαδα, αρχισα να πληκτρολογω Ελληνικα, αλλα πλεον ειναι πολυ αργα για τονους! Τους χρησιμοποιω καμμια φορα, οταν η εννοια ειναι διφορουμενη (για να ξερει ο αναγνωστης ποια χαλιά ειναι χάλια και ποια καλα).

Ειναι θεμα efficiency στην πληκτρολογηση. Το ιδιο κανω και με λεξεις που κολλαω στη μεταφραση και τις πεταω στα Αγγλικα. Οι περισσοτεροι βγαζουν ακρη...

Φιλικα

ΜακηςΜ

[pros]

Πολύ ενδιαφέρον για όποιον θα ήθελε να εμβαθύνει...
http://www.abnet.agrino.org/htmls/H000.htm

[headless]

Πράγματι, ἀντικειμενικοὶ λόγοι δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχουν, ἀγαπητὲ (ἢ μήπως ἀγαπητή;) headless. Εἰκοσιοκτώ χρόνια εἶναι πάρα πολλὰ γιὰ νὰ γυρίσει πίσω τὸ ποτάμι: Γενιὲς ὁλόκληρες δὲν ἔχουν διδαχθεῖ, ὄχι μόνο τόνους καὶ πνεύματα, ἀλλὰ οὔτε κὰν γραμματικὴ ἐμπεριστατωμένα καὶ δομημένα. Οἱ ἀνορθογραφίες - ποὺ δὲν εἶναι μόνο τωρινὸ φαινόμενο, ἀφοῦ ποτὲ δὲν ὑπῆρξε στὸ ἑλληνικό σχολεῖο σωστὴ γλωσσικὴ παιδεία, εἴτε μὲ καθαρεύουσα, εἴτε μὲ πολυτονισμένη δημοτικὴ εἴτε μὲ τὴ μονοτονισμένη ἐκδοχή της - ἔχουν αὐξηθεῖ δραματικά: Ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὸ πλῆθος τους, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴ χοντράδα τους, οὔτως εἰπεῖν. Γιατὶ τὰ μαργαριτάρια ποὺ βλέπουμε σήμερα σὲ ἀφθονία εἶναι πολὺ πιὸ ἐξώφθαλμα - γιὰ νὰ μὴ μιλήσουμε γιὰ τὶς ἀσυνταξίες καὶ τὶς ἀκυρολεξίες, ποὺ δείχνουν ὅτι πλέον τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μόνο σὲ ἐπίπεδο γλώσσας, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο σκέψης.
Δὲν ἔχει γίνει καμμία ἔρευνα, ἀσφαλῶς, ὥστε νὰ τεκμηριωθεῖ αὐτὸ ποὺ ὑποψιάζονται ὅσοι ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ θέμα - ὅτι, δηλαδή, ἡ καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ ἐπέδρασε καθοριστικὰ στὴ γλωσσικὴ ὑποβάθμιση τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐπιβεβαιώνονται ἐμμέσως τὰ λόγια ἑνὸς καθηγητῆ ποὺ εἶχα στὸ γυμνάσιο - μαθηματικὸς ἦταν καὶ ὄχι φιλόλογος - ὅτι ἡ μαθηματικὴ σκέψη καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ γενικότερα σκέψη προϋποθέτει πολὺ καλὴ γνώση καὶ πολὺ καλὸ χειρισμὸ τῆς γλώσσας.
Τὴν ἐμμονή κάποιων ἀπὸ μᾶς στοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα μόνο σὲ ρομαντισμό μπορῶ νὰ τὴν ἀποδώσω - καὶ σὲ μιὰ κάποια αἰσθητικὴ ἄποψη. Ἡ ἐρασιτεχνικὴ ἐνασχόλησή μου μὲ τὸ θέατρο, ἐπίσης, μὲ ἔπεισε ὅτι ἐν πολλοῖς διατηροῦνται πολλὰ στοιχεῖα τῆς προσωδίας στὸν προφορικὸ λόγο μας, ποὺ ἔρχονται σὲ ἄμεση ἀντιστοιχία μὲ τὸν παλιότερο τονισμὸ τῶν λέξεων, μηδὲ τῆς βαρείας ἐξαιρουμένης.

Υποψιάζομαι οτι η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη από οτι αναφέρεις.
Μια ματιά στα δημοφιλή νεανικά sites θα σε πείσει οτι όχι μόνο παρατηρούνται εξώφθαλμα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη,αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων τα ελληνικά απουσιάζουν παντελώς.
Τουναντίον,όλοι γράφουν σε greeklish (δική μας εφεύρεση,αυτό δεν υπάρχει πουθενά αλλού) με την δικαιολογία οτι είναι πιο εύκολα (!!!) σε leet (1337 h4xx0rz),σε emo language (Ti KanC k00tC00NaKi m)ή σε lolcats(i'm in ur bed...zleeping).
Αναρωτιέμαι,τί θα μπορούσε να είναι πιο εύκολο από την μητρική μας γλώσσα;
Φοβάμαι πως ήδη χάσαμε το τραίνο,ή μάλλον το τρένο όπως πλέον το γράφουν.
Η επόμενη γενιά δε φαίνεται διατεθειμένη να γράφει ελληνικά,ούτε καν ατονικά και με όλα τα φωνήεντα έψιλον,γιώτα και όμικρον.

[xaris2335]

Μια ματιά στα δημοφιλή νεανικά sites θα σε πείσει οτι όχι μόνο παρατηρούνται εξώφθαλμα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη,αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων τα ελληνικά απουσιάζουν παντελώς.
Τουναντίον,όλοι γράφουν σε greeklish

Και σε μένα όταν χρησιμοποιούσαν τα greeklish σε φόρουμ και όχι μόνο ,στην αρχή μου φάνηκε παράξενο μετά όμως στην πορεία κατάλαβα γιατί τα χρησιμοποιούσαν δύο ήταν οι λόγοι.
1ον Είχαν λογισμικό των windows στα Αγγλικά και δεν ξέραν πως να εισάγουν την Ελληνική γραφή στο πληκτρολόγιο.
2ον Βαριόταν να αλλάξουν το πληκτρολόγιο από τα αγγλικά στα ελληνικά και αντίστροφα.
Άλλο λόγο δεν βρίσκω, οφείλω να ομολογήσω ότι το κάνω και εγώ μερικές φορές όταν δεν επιβάλλονται τα Ελληνικά από το ανάλογο σάιτ.

[dim459]

Η κατάσταση είναι όντως τραγική. Όντας πατέρας δύο μαθητριών παρακολουθώ γενικώς το τι μαθαίνουν και το πως το μαθαίνουν. Η διαπίστωσή μου είναι ότι τα νέα παιδιά όχι μόνο κάνουν τραγικά λάθη στη γραμματική και στη σύνταξη, αλλά εμφανίζουν και δυσκολία έως αδυναμία να συντάξουν ένα απλό κείμενο, βάζοντας πέντε σκέψεις τους σε μια λογική σειρά.
Αυτή μου η διαπίστωση αφορά παιδιά που διδάσκονται τόσο σε δημόσια σχολεία, όσο και σε κάποια από τα <<καλά>> (=πανάκριβα) ιδιωτικά.
Έχοντας μια ευαισθησία στο συγκεκριμένο θέμα, προκειμένου να είμαι ικανοποιημένος αναφορικά με το πως γράφουν και εκφράζονται τα παιδιά μου, δυστυχώς είμαι υποχρεωμένος να καταβάλλω τεράστια προσωπική προσπάθεια τόσο στην εποπτεία τους, όσο και στην επιπλέον διαδαχή τους, ήτοι πέραν των όσων τους μαθαίνουν στο σχολείο.
Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο, διότι δεν είναι αυτονόητο πως κάποιος διαθέτει το χρόνο, τη διάθεση ή και τις γνώσεις για να κάνει κάτι τέτοιο.
Δεν ισχυρίζομαι ότι στα χρόνια μας τα πάντα στο σχολείο ήταν ρόδινα. Εν πάσει περιπτώσει όμως, όποιος είχε τη διάθεση να ξεστραβωθεί όντως μπορούσε να πάρει από το σχολείο του τα απαραίτητα στοιχεία. Και μας μας ήλεγχαν οι γονείς μας, πλην όμως δε θυμάμαι να ήταν απαραίτητο να κάτσουν να χτυπηθούν κάτω προκειμένου να μας μάθουν δυο-τρία πράγματα. Μας τα είχαν ήδη μάθει στο σχολείο και αυτοί απλώς επιβεβαίωναν το αν τα είχαμε εμπεδώσει και αν τα είχαμε διαβάσει.
Ούτε βεβαίως και θυμάμαι σε ηλικία 9-10 ετών να δυσκολεύομαι τόσο πολύ να γράψω ένα απλό κείμενο είτε υπό τη μορφή μικρής έκθεσης είτε εργασίας είτε διαγωνίσματος.
Δυστυχώς κύριοι τις ανωτέρω δεξιότητες τις παρέχω εγώ στα παιδιά μου και δεν ελέγχω απλώς αν εμπέδωσαν όσες γνώσεις κάποιοι άλλοι θα έπρεπε ήδη να τους έχουν δώσει.