dim459 έγραψε:Λοιπόν είμαι 41 ετών, υποθέτω ούτε πολύ μεγάλος, ούτε πολύ μικρός.
Σήμερα είχαμε μια συζήτηση με ένα συνομήλικο, για πράγματα απλά, καθημερινά, χωρίς ιδιαίτερη σημασία, ίσως και ελαφρώς ξεκάρφωτα, μνήμες από το παρελθόν που με έκαναν να αισθανθώ ότι έχουν περάσει αιώνες.
Ποιος θυμάται λοιπόν (και προσθέτει ότι θέλει)...
Τα ταξί στην Αθήνα γκρι.
Τα ταξί με ενιαίο τριθέσιο μπροστινό κάθισμα.
Τη Σταδίου διπλής κατευθύνσεως.
Την Ομόνοια στρογγυλή με συντριβάνι.
Το γάλα όχι σε freshbox, αλλά σε μπουκάλια.
Το γάλα να το αφήνει ο γαλατάς.
Τα σχολεία πρωί-απόγευμα.
Το Μινιόν, τον Κατράντζο και το Ατενέ (ειδικά τα Χριστούγεννα).
Τις ποδιές στα σχολεία.
Το αλλαντικό <<φιλέτο>> (έμοιαζε με ζαμπόν, αλλά δεν ήταν, δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο).
Το <<Δισκάδικο της Αθηνάς>>.
Τα παγωτά <<ΑΣΤΥ>>
Την <<εκπαιδευτική τηλεόραση>>
Μόνο ένα κανάλι (ΥΕΝΕΔ) και στη συνέχεια δύο (ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ).
Τα δισκάδικα που έγραφαν κασσέτες.
Την εθνική οδό με 1,5 λωρίδα ανά ρεύμα, μονίμως μποτιλιαρισμένη τα βράδια της Κυριακής.
Τον εισπράκτορα στα αστικά λεωφορεία.
Τα μικρά 45άρια βινύλια.
Τις μεταδόσεις <<κονσέρβα>> αγγλικού πρωταθλήματος κάθε Σάββατο μεσημέρι.
Τα βράδια της Πέμπτης που άπαντες έβλεπαν ΑΡΗ στο μπάσκετ.
Την εκπομπή <<Μουσικόραμα>>
Τους πεζούς εφημεριδοπώλες.
Τα μπακάλικα (υπό την κλασσική έννοια του όρου, προ Μini Market και με τα σούπερ μάρκετ σπάνια).
Βλέπω και προσθέτω σιγά σιγά και αντίστοιχα. Θυμάμαι :
Την Ομόνοια στρογγυλή με συντριβάνι και διακόσμηση συντριβανίου πεντάγωνο στο νερό (όχι δρομέα).
Τα σχολεία Σάββατο.
Το προηγούμενο πάει μαζί με πολυτονικό, ποδιές, κλπ (παγουρίνο;).
Φυσικά «Δισκάδικο της Αθηνάς» (αρχικά με τη σούπερ μελαχρινή πωλήτρια) και «Happening» (Χαρ.Τρικούπη 13) και «Rock City» (κάτω στη Σωκράτους).
Αχ, παλιά καλή εκπαιδευτική τηλεόραση. Το μόνο που πλησιάζει είναι μια καλή γαλλική εκπομπή στην Ετ-3 τα μεσημέρια. Φλούφληδες παρουσιαστές αλλά πολύ ενδιαφέρουσα.
ΥΕΝΕΔ και «Υποβρύχιο Stingray».
Τις εκπομπές «μουσικό καλειδοσκόπιο» και «Χάιντι» (συγγνώμη για το ξενέρωμα της δεύτερης αλλά μια που την έβλεπαν φανατικά όλες οι γυναίκες στη μοναδική τηλεόραση το μεσημέρι Σαββάτου... άρχισα αναγκαστικά το μπάσκετ).
Το σώου του Μπιλ Κόσμπι, το «MASH»(τη σειρά με τον Αλαν Άλντα), το «Αυτός αυτή και τα μυστήρια» (με Μπρους Γουίλις με μαλλιά και Σύμπιλ Σεπερντ να βλέπεται ακόμα).
Το «Σάββατο μια και μισή» (θλίψη) με το τελείωμα σε ένα συνήθως κρύο ανέκδοτο.
Κλείνω τα τηλεοπτικά με «το μυστήριο του χρυσού πιθήκου» και το «Μαγκάιβερ» (κλασικό θέμα συζήτησης την άλλη μέρα στο σχολείο).
Την Κοραή δρόμο διπλής κατεύθυνσης με νησίδα στη μέση!!!
Το «Green Door», το «Μύλο» και το «Stand» στα εξάρχεια (το τελευταίο υπάρχει ακόμα νομίζω, αλλά δεν υπάρχω εγώ στα εξάρχεια πια... κλαψ).
Το «Cocodrilo».
Αυτά ως μια μικρή πρώτη δόση, και για να μη σας πρήξω με λίστες...
EDIT : Γιατί είναι πολύ σημαντική ανάμνηση και σπάνια, από τα πολύ παιδικά μου χρόνια : Θυμάται κανείς νερουλά ;
