Ο κος Σπύρος

[monkgr]

Ἐπανάσταση ἀπὸ τὸν κυρ-Σπύρο δὲν περιμένουμε, γιατὶ δὲν πρόκειται νὰ τὴ δοῦμε. (Μπίρμαν: Κι ὁ παροιμιώδης μέσος ἀνθρωπάκος κέρδος ποτὲ μὰ ἀπὸ παθήματα γιομάτος, ποὺ συνηθίζει στὴν κάθε βρωμιά, ἀρκεῖ νὰ ἔχει γιομάτο τὸν ντορβᾶ, κι ἐπαναστάσεις στὰ ὄνειρά του ἀναζητεῖ - τὸν ἔχω βαρεθεῖ). Τὸ ζήτημα εἶναι ἐμεῖς τὶ κάνουμε - καὶ ἡ ἀπάντηση εἶναι ὀφθαλμοφανής, ἀφοῦ δὲν ἔχουμε βγεῖ ἀκόμα - οὔτε κὰν τώρα - στοὺς δρόμους. Ἀλλὰ ὅσο κι ἂν συμφωνῶ μαζί σου, φίλε logari81, καὶ εἰδικότερα στὴ φράση

Η ηθική και οι αξίες δεν είναι έννοιες ορισμένες "υπό συνθήκες".

, δὲν μπορῶ νὰ δεχθῶ ὅτι εἶναι ἔγκλημα καθοσιώσεως τὸ νὰ λυγίσεις κάποια στιγμή, οὔτε νὰ χαρακτηρίσω αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀδυναμίας ὡς «ἔκπτωση ἠθικῆς». Οἱ ἠθικοὶ κανόνες δὲν εἶναι ἄτεγκτοι καὶ μονοδιάστατοι - εὐτυχῶς - σὰν τοὺς φυσικοὺς νόμους, οὔτε κάν σὰν τοὺς ἀνθρώπινους νόμους δικαίου. Ὑπόκεινται στὴν κατὰ περίσταση κρίση. Ἄλλωστε, ποτὲ δὲν ὑπάρχει ἀπόλυτο στὴν ἠθική, γι' αὐτὸ μιλᾶμε γιὰ ἠθικὰ διλήμματα καὶ γι' αὐτὸ ὑπάρχει - ἂν ὑπάρχει - ἡ ἐλευθερία τῆς βούλησης.

[pros]

Τους Σπύρους τους φτιάχνουν όσοι ανέχονται τις λαμογιές τους, έστω κι υπό συνθήκες.

Ἄλλωστε, ποτὲ δὲν ὑπάρχει ἀπόλυτο στὴν ἠθική, γι' αὐτὸ μιλᾶμε γιὰ ἠθικὰ διλήμματα καὶ γι' αὐτὸ ὑπάρχει - ἂν ὑπάρχει - ἡ ἐλευθερία τῆς βούλησης.

Και για να μην φτιάχνουμε Σπύρους ή να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ηθικά διλήμματα περισσότερες φορές από όσες είναι δίκαιο για έναν άνθρωπο στην διάρκεια της ζωής του, πρέπει να αρχίζουμε να κράζουμε όχι μόνο τους οφθαλμοφανείς Σπύρους (που την καρικατούρα του με πολύ ωραίο και περιεκτικό τρόπο ζωγράφισε η αρχική δημοσίευση), αλλά και τους κάθε λογής Σπυράκους (που συνήθως είναι καλά παιδιά) που συναντάμε μπροστά μας κάθε μέρα...

Η διαφθορά και η κατάρρευση κάθε αξίας που δρομολογήθηκε με την μεταπολίτευση από το κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας (το λεγόμενο προοδευτικό) που υποτίθεται έπρεπε να την βοηθήσει ν' αναγεννηθεί και να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του παρελθόντος είναι ώρα να χρεωθεί στους δημιουργούς της.
Όχι μόνο για ιστορικούς λόγους αλλά για να γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες και μόνο με πολύ προσπάθεια και μετά από πολύ χρόνο (δυστυχώς) θα μπορέσουμε να ελπίζουμε σε μια αλλαγή πορείας. Δυστυχώς ο καρκίνος που επιτρέψαμε ν' αναπτυχθεί είναι σε πολύ προχωρημένο στάδιο...

[logari81]

Ἄλλωστε, ποτὲ δὲν ὑπάρχει ἀπόλυτο στὴν ἠθική, γι' αὐτὸ μιλᾶμε γιὰ ἠθικὰ διλήμματα

στο φιλοσοφικό ερώτημα της ηθικής εγώ έχω καταλήξει σε μια λίγο διαφορετική προσέγγιση.

Αυτό που είναι πολύ δύσκολο ειναι να ορίσουμε μια ξεκάθαρη γραμμη μεταξύ ηθικού και ανήθικου. Στην μέση θα υπάρχει πάντα μια γκριζα ζωνη. Το βρίσκω χάσιμο χρόνου να προσπαθούμε να ορίσουμε επακριβώς αυτήν την διαχωριστική γραμμή και δεν έχει και νόημα. Αυτό που θεωρώ πιο εύκολο αλλά και πιο χρήσιμο είναι να επικεντρωθούμε στο ένα άκρο της κλιμακας, σε αυτό που περιέχει ενέργειες που η πλειοψηφία των υγειών ανθρώπων δεν μπορεί παρά να αποδεχθεί ως ανήθικες. Το να συμφωνήσουμε σε θεωρητικό επίπεδο για μία ζώνη ξεκάθαρα ανήθικων ενεργειών δεν είναι τόσο δύσκολο. Εκεί που υπάρχει η δυσκολία είναι η εφαρμογή. Όλοι κατανοούμε ότι το να πετάμε σκουπίδια στο δρόμο δεν είναι σωστό, όλοι κατανοούμε ότι το να λαδώνουμε ή το να λαδωνόμαστε δεν είναι σωστό. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν τίθεται φιλοσοφικό ζήτημα ορισμού της ηθικής. Και οι ίδιοι που τα κάνουν καταλαβαίνουν την μη ηθική τους φύση. Σε επίπεδο εφαρμογής όμως προβάλλουν στους εαυτούς τους και στους υπόλοιπους δικαιολογίες του στυλ "ας είμαστε ρεαλιστές", "αφού το κάνουν όλοι...", "αν δεν το κάνω κι εγώ θα καταστραφώ". Μπορεί να καταφεύγουν να μετονομάσουν τον κομφορμισμό τους σε ρεαλισμό αλλα την ουσία της μη ηθικότητάς τους δεν την αμφισβητούνε ούτε οι ίδιοι.

[prov83]

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ- περί ηθικής
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος/ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

[ark@s]

To άρθρο περιγράφει όλους μας. Από τη στιγμή που είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι πάνω τα ίδια είμαστε και εμείς, δυστυχώς. Έχουμε καβαλήσει το πτώμα μας και πάμε....
Η θα δράσουμε ή θα σκάσουμε. (Δεν είμαι αναρχικός).
Η επιλογή είναι δική μας όπως και για τη σημερινή κατάσταση ευθυνόμαστε ΟΛΟΙ. Ο κυρ Σπύρος βρήκε και τα έκανε. Και μάλλον ο κυρ Σπύρος είναι πατέρας της σημερινής γενιάς των 25ρηδων.
Η ελπίδα τρέφει αυταπάτες. Ας σταματήσουμε να ελπίζουμε, είναι ανούσιο, ας ξεκινήσουμε να πράττουμε. (Δεν εννοώ καψίματα ή καταστροφές για παράδειγμα αποχή από κάλπες, καταστροφή τηλεοράσεων κλπ).
Φίλε πολύ ενδιαφέρον το άρθρο....Μπράβο ρε μαν..Μπορεί να ενεργοποιήσει πολλά κουφάρια που κάθονται στο καναπέ.

Φίλε gravity πολύ δύσκολο το κόβω να σηκώνεται κάποιος από τον καναπέ του. Όχι τώρα που είναι καλοκαίρι, αλλά και τις υπόλλοιπες εποχές. Είμαι αρκετά δυσπιστος σε αυτό το θέμα. Και θα πω και το άλλο. Άντε και σηκώθηκε κάποιος? Μετά τι? Μόλις του πετάξουν ένα κομμάτι ψωμί και έναν αγώνα Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού πάλι θα κάτσει. Ιδικά αν του προσφέρουν και κανένα dvd της Τζούλιας, εκεί να δεις αραλίκι στον καναπέ.
Ούτε εγώ θα πω να σπάσει κάποιος την tv. Απλά μπορεί να την κλείσει και να πάρει να διαβάσει ένα βιβλίο ή να βγει μια βόλτα στην πόλη του και να δει τα πράγματα με τα ίδια του τα μάτια ώστε να μπορέσει να κρίνει μόνος του.

Και για την σημερινή κατάσταση δεν ξέρω κατά πόσο ευθύνονται όλοι. Αυτός που είναι έως 24-25 σε τί ευθύνεται? Ακόμα μπορεί να μην έχει δουλέψει στη ζωή του. Τί ευθύνες έχει να αντιμετωπίσει καθημερινώς από την στιγμή που κατά μεγάλη πιθανότητα θα ζει με τους δικούς του και θα έχει πολλά πράγματα έτοιμα? Θεωρείται δηλαδή ενεργός πολίτης? Γιατί? Επειδή έχει ψηφίσει 2-3 φορές στη ζωή του? Δεν τα λέω από κακία. Άλλωστε κι εγω σε αυτή τη γενια ανήκω. Αλλά δεν αντέχω να μου ρίχνουν ευθύνες για κάτι που δεν έχω κάνει.
Βέβαια θα μου πει κάποιος, "αυτοί όμως είναι που δεν αντιδρούν, που τα δέχονται κλπ". Μα έτσι έχουν μάθει. Για να σκεφτούμε λίγο, τι ερεθίσματα έχουν αυτά τα άτομα από το κοινωνικό και το οικογενιακό τους περιβάλλον? Μπορεί να μην έχουν γαλουχηθεί στη λαμογιά , αλλά πολλοί θα έχουν χαλουγηθεί στην αρπαχτή και στο δημοσιοϋπαληλίκι....

[Epirotes]

Ανεύθυνος δεν είναι κανείς και: "αμαρτίες παιδεύσι τέκνα" κλπ. όχι με την είσοδο στην εφηβεία σταματάει η ιστορία της ανεύθυνο-υπευθυνότητας και χτίζεις χαρακτήρα, κανείς επιλογές, αγωνίζεσαι κι ευθύνεσαι κι εσύ για ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Δεν ισχύει εδώ ότι "εμείς οι νέοι τι φταίμε; αυτά παραλάβαμε από τους γηραιότερους και τους γονείς μας" Φταις, εφόσον κάνεις συνειδητή επιλογή. Φταις που συμβιβάζεσαι με τον καναπέ (κι εγώ μέσα είμαι δικέ μου! ) Κάποτε τσακώθηκα με τον τοπικό υποδιοικητή του ΙΚΑ που ήταν ταυτόχρονα και πρόεδρος της επιτροπής που αποφαινόταν για την αναπηρική μου σύνταξη: Θέμα τα χάπια μου και θα με πεθάνετε όταν μου τα στερείτε ... και μου εξήγησε ήρεμα πως δουλεύει το σύστημα (του βερεσέ στο φαρμακείο, βασικά) κι "ότι έτσι κάνουν όλοι!" Η απάντησή μου ήταν κάπως οργισμένη: "Κι επειδή όλοι πηδάνε από την γέφυρα στο γκρεμό πρέπει να πηδήξω κι εγώ;" Συμπέρασμα: "Δίκιο έχεις αλλά μην φωνάζεις!" Η αντίληψη αυτή θα με βρίσκει πάντα απέναντι!

[ark@s]

" Φταις, εφόσον κάνεις συνειδητή επιλογή.

Καταρχήν μιλάω πάντα για την πλειοψηφία των ατόμων που βλέπω καθημερινά...
Κατά πόσο θεωρείς ότι ένας νέος άνθρωπος έχει μάθει να κάνει συνειδητές επιλογές? Και πως έχει εξασκήσει/διαμορφώσει την συείδησή του? Μέχρι τα 18 του τον είχαν σε ένα τρυπάκι σπίτι-σχολείο-φροντιστήριο που μοναδικός του σκοπός ήταν να γράψει καλά για να περάσει σε μια σχολή. Και η σχολή αυτή θα ήταν μια σχολή που θα την είχε διαλέξει μόνος του 100% ή μήπως θα τον επηρέαζαν έστω και λίγο και οι δικοί του?
Και αφού πέρασε στη σχολή , τι? Πόσοι από τους φοιτητές ενδιαφέρονται πραγματικά για τις σπουδές τους και πόσοι για τα παρτάκια , τα free μπουκάλια στο μαγαζί της Πέγκης Ζήνας, τις μίνι φούστες, τις εκδρομές στην Αράχωβα και στην Μύκονο? Του μάθανε να αναζητά την καλοπέραση και την ευφήμερη διασκέδαση. Μην ξεχνάμε ότι βασικό κριτήριο επιλογής στο λύκειο για το μέρος της 5ήμερης είναι το αν υπάρχουν μπουζούκια και clubs για να πάνε τα παιδιά.
Το 2006 είχαν ξεκινήσει κινητοποιήσεις στον χώρο των πανεπιστημίων με αρκετά έντονο χαρακτήρα. Οι περισσότεροι γονείς λέγανε "τι το θέλετε τώρα... Αφού έτσι κι αλλοιώς θα περάσουν τα μέτρα... Γιατί δεν κοιτάτε να πάρετε το πτυχίο και να τελειώνετε...."

Και μετά το πανεπιστήμιο έρχεται και ο στρατός. Κατά πόσο έχεις ελεύθερη βούληση εκεί μέσα? Γιατί να είσαι υποχρεωμένος να υπακούσεις στις εντολές κάποιου? Και ποιός είναι αυτός που σε υποχρεώνει? Είναι συνειδητή επιλογή το να καταταγείς?

Να περάσουμε και στο θέμα της αντίδρασης. Έστω της αντίδρασης που εκφράζεται με το να δηλώσεις απλά την άρνησή σου. Πόσο αρεστός θα γίνεις από την κοινωνία αν βγεις και αντιδράσεις? Όταν ρωτάει ένα πιτσιρίκι "γιατί" γιατί η απάντηση που παίρνει πιο συχνά είναι "Γιατί είμαι μεγαλύτερος και θα κάνεις ό,τι σου πω"? Γιατί βγαίνουν όλοι οι μεσήλικες και λένε "θα με ακούσεις γιατί είμαι μεγαλύτερος" και άλλες τέτοιες φράσεις που στερούνται λογικής?

Η διαπαιδαγώγηση του ατόμου γίνεται κυρίως από την οικογένεια και από το σχολείο εν συνεχεία.

[Epirotes]

Εγώ πως έμαθα; Επειδή ήμουν εξόριστες σε πιο πολιτισμένη χώρα μήπως; ή επειδή ήταν στον απόηχο του Μάη του 1968 κι ήταν γενικώς άλλες εποχές; Εγώ το τριπάκι που με είχαν βάλει στο Γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα το αμφισβήτησα κυρίως στις 3 τάξεις του Λυκείου και στα πρώτα χρόνια στο Πανεπιστήμιο κι εκεί κι εδώ στην Αθήνα. Το αντικείμενο σπουδών το διάλεξα με γνώμονα το ενδιαφέρον μου για την λογοτεχνία και την γλώσσα γενικώς κι όχι για διδάξω σε παιδάκια -είτε σε δημόσιο είτε ιδιωτικό (φροντηστήριο κλπ.). Έκανα συνειδητή επιλογή και την υπερασπίστηκα όσο άντεξα ... αλλά δεν πρόδωσα ποτέ τα ιδανικά και ιδίως την παρότρυνση της μάνας μου όταν ήμασταν πιτσιρίκια στο χωριό -πάμπτωχοι κλπ.- "Να είστε τίμιοι! Δεν πειράζει αν τα ρούχα σου είναι μπαλωμένα, καθαρός να είσαι και καθαρό κούτελο να έχεις να κυκλοφορείς στην κοινωνία!"

[ark@s]

και ιδίως την παρότρυνση της μάνας μου όταν ήμασταν πιτσιρίκια στο χωριό -πάμπτωχοι κλπ.- "Να είστε τίμιοι! Δεν πειράζει αν τα ρούχα σου είναι μπαλωμένα, καθαρός να είσαι και καθαρό κούτελο να έχεις να κυκλοφορείς στην κοινωνία!"

Βλέπεις? Δεν λέμε και τελείως διαφορετικά πράγματα. Αν η μάνα σου , σου έλεγε "Κοίτα να βρεις μια δουλειά και να σε ενδιαφέρει να βγάζεις λεφτά, να αποκτήσεις ένα μεγάλο σπίτι κι ένα μεγάλο αυτοκίνητο " ?

Τέλος πάντων. Δεν θέλω να κάθομαι και να σχολιάζω τα λεγόμενά σου για να μην μονοπωλούμε την συζήτηση...

[prov83]

Αγαπητέ Κε Σπύρο μου,
Αν έχεις λίγο χρόνο ανάμεσα στην αστακομακαρονάδα και το χαβιάρι, διάβασε το παρακάτω.

ΜΑΡΙΝΑΛΕΝΤΑ: ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΞΕΒΡΑΚΩΣΕ ΤΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα.
Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια. Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. "Ο δήµαρχός τους είναι τρελός", λένε στο γειτονικό χωριό. "Ενώ εµείς οι άλλοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι". Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντα...

Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεότερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. "Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!", λέει ο δήµαρχος.

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λ.π.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι’ αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Οµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, "εδώ δεν έχουµε χωροφύλακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη", λέει ο δήµαρχος. "Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!", προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.

"Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες", λέει ο Γκορντίγιο. "Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα".

Σαφέστατα το παράδειγμα της Μαριναλέντα δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένης μορφής σοσιαλιστικό καθεστώς παρά μια θετική προσπάθεια που έμπρακτα αποδεικνύει πως ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν είναι μονόδρομος αλλά ένα σύστημα που πλέον θα έπρεπε να ανήκει στην Ιστορία. Στην καπιταλιστική λοιπόν Ισπανία του 2010, το ενοίκιο ενός μικρού σπιτιού πολλές φορές αγγίζει τα 700 ευρώ (κυρίως στις μεγαλουπόλεις) ενώ ο βασικός μισθός δεν ξεπερνά τα 600 (ως γνωστόν η Ισπανία αποτελεί την χώρα με τα χαμηλότερα εισοδήματα στην Ευρώπη των 15 αμέσως μετά την Πορτογαλία). Σε ένα μικρό χωριό 2000-3000 κατοίκων που δεν βρίσκεται κοντά σε κάποιο αστικό κέντρο, ένα μέσο ενοίκιο εκτιμάται πως αγγίζει τα 100 με 150 ευρώ. Στην περίπτωση της Μαριναλέντα η στέγαση κοστίζει μόνο 15 ευρώ. Οι κοινωνικές παροχές της χώρας που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες έχουν πληγεί από αυστηρά μέτρα λιτότητας που παρά την θέληση των πολιτών η κυβέρνηση του "σοσιαλιστικού" κόμματος επέβαλε προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση. Η ανεργία ξεπερνά το 20% (πόσοστό που θυμίζει αφρικανική χώρα) και σε πολλές περιπτώσεις οι εργασιακές συνθήκες θυμίζουν χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στην Μαριναλέντα οι δείκτες ανεργίας εδώ και δεκαετίες δείχνουν μηδέν!!!


Αν δε κατάλαβες τι παίζει κύριε Σπύρο μου, μάθε πως είναι ένα χωριό που όλοι είναι ευτυχισμένοι. Ευτυχία-Γαλήνη? Κάποια στιγμή θα καταλάβεις....

Πηγές:
http://vasiliastismonaxias.blogspot.com/2010/06/blog-post_29.html,
http://www.marinaleda.com/inicio.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Marinaleda,_Spain
http://www.counterpunch.org/hamilton04302010.html