Πώς θα έπρεπε να διδάσκονται οι υπολογιστές;

[lucinos]

Θα γράψω μια γνώμη για το θέμα...

Οι υποστηρικτές τού λίνουξ συχνά μοιάζουν κάπως με ιεραπόστολοι που προωθούν την αληθινή πίστη στον κόσμο. Πιστεύω ότι αυτό είναι λάθος. Επίσης πιστεύω ότι γενικότερα λάθος είναι συχνά ο δρόμος που ακολουθείται στο θέμα τής εκμάθησης τών ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Κατά την γνώμη μου όταν θέλεις να δείξεις σε κάποιον υπολογιστές, δεν πρέπει ούτε να τούς αρχίσεις να τούς λες ιστορίες για το Unix και το GNU, ούτε να τούς εξηγείς τι είναι το λειτουργικό και τι είναι ο πυρήνας ενός λειτουργικού, ούτε πώς εγκαθίσταται το λειτουργικό, ούτε τι είναι η οθόνη, τι είναι το πληκτρολόγιο, τι είναι το ποντίκι κλπ. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να τον καθίσεις σε έναν υπολογιστή που δουλεύει σωστά και να τον αφήσεις να δει ο ίδιος.

Η πίστη μου σε αυτήν την προσέγγιση είναι πολύ γενικότερη και ανεξάρτητη τού λίνουξ. Αλλά στο λίνουξ έχει την επιπλέον σημασία γιατί ο περισσότερος κόσμος δεν έχει ποτέ την ευκαιρία να δει το λίνουξ. Στην πραγματικότητα εμπειρικά ακόμα και ο "χρήστης windows" που έχει μάθει σε αυτά εξοικειώνεται πολύ γρήγορα αρκεί να μην τον ζαλίσεις θέλοντας να τού εξηγήσεις "τι είναι το λίνουξ".

Χωρίζω την διαδικασία που κατά την γνώμη μου είναι η πλέον λογική σε φάσεις.

1η φάση - εξοικείωση με το γραφικό περιβάλλον.

Ο κατά την γνώμη μου συντομότερος δρόμος είναι να ξεκινήσει κάποιος από την γραμμή εντολών. Όμως στην γενική περίπτωση καλό είναι πρώτα να εξοικειωθεί με το γραφικό περιβάλλον. Αυτό για τρεις λόγους:
α) Το γραφικό περιβάλλον είναι ο συνηθισμένος τρόπος χρήσης τών υπολογιστών. Αν δεν το δείξουμε πρώτα είναι σαν να λέμε ψέματα.
β) Κάποιος που ενδιαφέρεται μόνο για την χρήση τού υπολογιστή δεν τον ενδιαφέρει πραγματικά να μάθει πέντε πράγματα. Δεν υπάρχει όμως λόγος να μην αποκτήσει εξοικείωση με τον υπολογιστή και ίσως αργότερα να δεχθεί ευκολότερα να μάθει κάτι.
γ) Κάποιος που προέρχεται από άλλο σύστημα είναι βαθύτατα ανήσυχος. Δεν ωφελεί να τού πει κάποιος ότι είναι εύκολο. Ο μόνος τρόπος να διασκεδαστούν οι ανησυχίες του είναι να το δει. Άλλο να στο λένε και άλλο να το βλέπεις και να το πιάνεις.

Επίτηδες λέω εξοικείωση και όχι εκμάθηση. Αν θεωρούμε ότι το γραφικό περιβάλλον είναι κάτι που πρέπει να το "μάθει" κάποιος πιστεύω ότι έχουμε ξεκινήσει στραβά. Σε αυτήν την φάση δεν πρέπει να κουράσουμε κάποιον με καμμία "περιττή" πληροφορία όσο σημαντική και αν την θεωρούμε. Δεν είναι καλή ιδέα η προσπάθεια "εξήγησης". Ο κόσμος αντιλαμβάνεται το γραφικό περιβάλλον απλώς μέσα από την χρήση. Το μόνο που χρειάζεται κάποιος είναι να καθήσει και να κάνει μερικά "απλά" πραγματάκια. Μέσα σε αυτά θα πρέπει να περιλαμβάνονται πιστεύω τα ακόλουθα βήματα:

1ο βήμα - περιήγηση στο διαδίκτυο (πχ firefox)
2ο βήμα - τρέξιμο εφαρμογών (διάφορες εφαρμογές, πχ office, πασιέντζα)
3ο βήμα - διαχείριση αρχείων (πχ ναυτίλος και αντιγραφή, μετακίνηση, διαγραφή αρχείων)
4ο βήμα - (αυτόματη) προσάρτηση δίσκων (cd, dvd, στικάκια, άλλες κατατμήσεις)
5ο βήμα - διαχείριση ρυθμίσεων συστημάτος και λογαριασμοί χρήστών
6ο βήμα - εγκατάσταση εφαρμογών.

Η σειρά που τα έβαλα δεν είναι τυχαία. Γιατί είναι εξαιρετικά χρήσιμο πρώτα να δει κάποιος το διαδίκτυο αφενός γιατί πρακτικά σήμερα είναι το πλέον σημαντικό κομμάτι τής λειτουργίας τού υπολογιστή για τον περισσότερο κόσμο, αφετέρου γιατί θα αισθανθεί αμέσως οικεία πράγμα σημαντικό.

Μετά το τρέξιμο εφαρμογών είναι αυτό που ανησυχεί περισσότερο κόσμο αν θα μπορεί να τρέξει εύκολα αυτό που θέλει.

Το 3ο και 4ο βήμα είναι βασικές ενέργειες. Το γεγονός ότι εξοικειώνεται κάποιος με τον ναυτίλο δεν σημαίνει ότι είναι καλή ιδέα να τού μάθουμε τώρα πράγματα για το λίνουξ όπως να τού εξηγήσουμε τι είναι ο ριζικός φάκελος και τι περιέχει. Τον χρήστη τον ενδιαφέρει σε αυτήν την φάση να μπορεί να βρει τα αρχεία του και να μπορεί να κάνει αυτές τις απλές δουλειές. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

Στο 5ο βήμα εννοώ εντελώς απλές εργασίες όπως αλλαγή ταπετσαρίας ή προσθήκη πληκτρολογίου. Το βασικό δεν είναι να ξέρει πολλά, το σημαντικό είναι να ξέρει που θα κοιτάξει για τις ρυθμίσεις συστήματος και το γεγονός ότι και αυτές οι δουλειές γίνονται στο γραφικό περιβάλλον.

Την εγκατάσταση εφαρμογών την άφησα τελευταία και φυσικά είναι επίσης βασικό στοιχείο τής χρήσης ενός υπολογιστή. Τώρα ανάλογα με τις προσωπικές ανάγκες τού καθενός μπορεί να θέλει επιπλέον να μάθει πέντε πράγματα για κάποια εφαρμογή ή κάτι χρήσιμο όπως να κρατά εύκολα αντίγραφα ασφαλείας με το luckyBuckup. Αλλά σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι το καλύτερο αν είναι δυνατόν είναι να περάσεις κάποιον στην δεύτερη φάση όσο γίνεται νωρίτερα.


2η φάση - εξοικείωση-εκμάθηση γραμμής εντολών.

I once heard an author remark that when you are a child you use a computer by looking at the pictures. When you grow up, you learn to read and write. Welcome to Computer Literacy 101. Now let's get to work.
--William E. Shotts, Jr.

Μπορεί πολλοί να νομίζουν ότι μπορούν να μάθουν περισσότερα για τούς υπολογιστές χωρίς να ασχοληθούν με την γραμμή εντολών και ίσως να έχουν δίκιο από μια άποψη αλλά εγώ πιστεύω ότι λίγα πραγματάκια για στην γραμμή εντολών είναι απαραίτητη προπαίδεια που βοηθάει πάρα πολύ. Εμπειρικά το απλό κείμενο βοηθάει πολύ το ανθρώπινο μυαλό να σκεφτεί αφηρημένα, πράγμα που η εικόνα δεν κάνει. Είναι πολύ βασική προπαίδεια για πολλούς λόγος δηλαδή ακόμα για να μπει σε έναν τρόπο αντίληψης.

Τώρα θεωρητικά μπορεί κάποιος μπορεί να περάσει στην κατάσταση τού εγγράμματου στην πληροφορική (δηλαδή αυτού που μπορεί να αναγνωρίσει κείμενο) με οποιαδήποτε γλώσσα προγραμματισμού. Αλλά η γνώμη μου είναι ότι πολύ καλύτερο είναι να ξεκινήσει με λίγη bash. Κάποια "παιχνιδάκια" που σε μαθαίνουν γλώσσα προγραμματισμού δεν τα θεωρώ καθόλου κακή ιδέα για κάποιον που έχει όρεξη πρώτα να πειραματιστεί παίζοντας (και να μάθει και πέντε πράγματα) και είναι μια χαρά, αλλά πιστεύω ότι αξίζει κάποιος όσο γίνεται ταχύτερα να αφιερώσει λίγα λεπτά να δει το bash.

Γιατί bash;
Το bash είναι πολύ εύκολος φλοιός, πολύ κοινός φλοιός και πολύ ισχυρός φλοιός. Επιπλέον είναι πολύ στενά συνδεδεμένο με το λίνουξ και έτσι είναι ιδανική ευκαιρία να έρθει σε επαφή με κάποιες βασικές γνώσεις με τρόπο πρακτικό. Ο φλοιός προσφέρει ιδιαίτερα άμεση επικοινωνία με το λειτουργικό πράγμα σημαντικό ανεξαρτήτως αν κάποιος έχει όρεξη να ασχοληθεί με προγραμματισμό ή όχι. Θα είναι δε στην ευχάριστη θέση πολύ γρήγορα να έχει μια αυτοπεποίθηση και γρήγορη κατανόηση στις οδηγίες που βρίσκει σε τερματικό.

Στην πραγματικότητα αυτά που πιστεύω ότι είναι απαραίτητα ως προπαίδεια είναι λίγα και εύκολο και γρήγορο να αποκτηθούν. Ο άνθρωπος που θα επιχειρήσει να μάθει πέντε πράγματα δεν είναι ο Μόγλης που τον μεγάλωσαν οι λύκοι, αλλά ήδη γνωρίζει να μιλάει, να διαβάζει και να γράφει που είναι βασικές δεξιότητες. Το μεγαλύτερο μέρος τής προσπάθειας το έχει ήδη κάνει.

Πώς;
Ενώ με το γραφικό περιβάλλον το καλύτερο είναι απλά κάποιος να δει και να δοκιμάσει και αυτό γενικά αρκεί· η γραμμή εντολών είναι περισσότερο απαιτητική και αινιγματική για τον νέο χρήστη. Η συνηθέστερη βοήθεια που δίνεται είναι λίστες με εντολές και τι κάνουν. Αυτές είναι συχνά καλές σαν σημείο αναφοράς και βοήθειας τόσο στον νέο αλλά συχνά και στον πιο έμπειρο, αλλά δεν βοηθούν αρκετά τον αρχάριο να βγάλει νόημα, ούτε να μπει σε μια σειρά. Φυσικά με την χρήση σιγά-σιγά θα μπει στο νόημα αλλά η γνώμη μου είναι ότι υπάρχει πολύ καλύτερος δρόμος. Ούτε παρακολουθώντας μάθημα σε στυλ διάλεξης είναι πολύ καλή ιδέα. Αυτό γιατί ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό, η γραμμή εντολών από την φύση της απαιτεί να κάτσει κάποιος και να σκεφτεί, να ξαναδεί πράγματα κατά βούληση, να ψάξει το θέμα, να κάνει δοκιμές. Μια διάλεξη δεν δίνει τέτοια περιθώρια και καταλήγει να είναι θανάσιμα βαρετή (εκτός από τις φάσεις που υπάρχει διαδραστικότητα αλλά είναι αδύνατος ο απόλυτος συντονισμός).

Ο τρόπος που θεωρώ καλύτερος είναι διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο για το θέμα και δοκιμάζοντας. Υπάρχουν αρκετά καλά βιβλία και ένα καλό προσιτό βιβλίο είναι το The Linux Command Line που υπάρχει στην σελίδα http://linuxcommand.org και θα μπορούσα να προτείνω αυτό, όμως έκανα και εγώ μια δουλειά. Αντί να κάτσω να το μεταφράσω κάθισα και έγραψα από το μηδέν την δική μου παρουσίαση. Η δική μου προσέγγιση είναι πιο συνοπτική. Ένας λόγος είναι ότι πολλά πράγματα δεν είναι πραγματικά αναγκαία για κάποιον που απλά θέλει να μάθει να χρησιμοποιεί το "τερματικό". Ένας άλλος λόγος είναι ότι αποφεύγω να εξηγήσω πράγματα που κάποιος μπορεί εύκολα να τα ανακαλύψει μόνος του. Αυτό μειώνει το φαινόμενο μέγεθος τής παρουσίασης γιατί δεν επαναλαμβάνω (με κατά την γνώμη μου ανούσιο τρόπο) τα εγχειρίδια και επιπλέον το θεωρώ πολύ καλύτερη μέθοδο για έναν αρχάριο γιατί υποσυνείδητα θα καταλάβει την σύνταξη και με ελάχιστο ψάξιμο μπορεί να την καταλάβει και συνειδητά. Αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να πάρει "μασημένη τροφή". Ταυτόχρονα η λογική μου ήταν να μπορεί να την ακολουθήσει ακόμα και πιο βαριεστημένος και να είναι ακίνδυνη όσο γίνεται. Το τελικό (?) αποτέλεσμα το χώρισα σε τρία μέρη και βρίσκεται στον τομέα «μαθήματα τερματικού».
Μέρος πρώτο
Μέρος δεύτερο
Μέρος τρίτο

Σε αυτό το σημείο κάποιος έχει την κατά την άποψή μου απαραίτητη προπαίδεια για να προχωρήσει σε άλλα θέματα.


3η φάση

Αν θέλετε να εξηγήσετε πράγματα όπως: τι είναι ο πυρήνας Linux, τι είναι το unix, τι είναι το GNU, τι είναι το ελεύθερο λογισμικό, τι είναι οι διανομές, τι είναι το KDE, το GNOME, το XFCE, τι είναι το Χ παραθυρικό σύστημα, τι είναι οι λογικές κατατμήσεις στούς δίσκους, τι είναι το grub, τι είναι το MBR και άλλα πολλά, τώρα είναι ίσως η ώρα. Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη γνώμη για τον τρόπο που θα τα εξηγήσει κανείς εκτός ότι ΠΡΩΤΑ καλό είναι να είναι να έχουν την προηγούμενη προπαίδεια που ανέφερα. Αν πρόκειται να δείξετε πώς γίνεται η εγκατάσταση κάντε το σωστά, εξηγώντας τι γίνεται και τι είναι το κάθε τι. Αν δεν έχετε σκοπό να το εξηγήσετε καλά πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να παραπέμψετε σε ένα βιντεάκι στο ίντερνετ.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ενασχόληση που έστω και σαν άσκηση θα ήταν καλή για όλους και όχι για λίγους είναι ο προγραμματισμός. Επειδή έχω άποψη για αυτό, λέω ότι η γνώμη που εξέφρασα παραπάνω, ότι δηλαδή πρώτα κάποιος πρέπει να έχει την εμπειρία και μετά να κατακτήσει την αφαίρεση, ισχύει και για τις γλώσσες προγραμματισμού. Δηλαδή είναι ανόητο να ξεκινάτε κάποιον και να τού εξηγείτε τι είναι αλγόριθμος κλπ. Κατευθείαν δώστε του παραδείγματα και θα μάθει προγραμματισμό όπως μαθαίνει κάποιος να μιλάει. Αφού πρώτα έχει την εμπειρία έχει νόημα να μάθει τις «αρχές», διαφορετικά αυτές είναι κενού περιεχομένου. Επίσης αν χρειάζεται κάποια γλώσσα είναι καλύτερα να πάει κατευθείαν σε αυτή και όχι πρώτα σε κάποια «εισαγωγική». Αλλά αν δεν έχει συγκεκριμένη ανάγκη σαν πρώτη επαφή είναι καλύτερα να γνωρίσει μια διερμηνευόμενη γλώσσα όπως η Python παρά μια συμπιλιζόμενη όπως η C. Αυτό το λέω χωρίς να έχω γνώσεις Python (γνωρίζω κάτι από C++), το λέω κυρίως από την εμπειρία μου ως οπαδός τής παλιάς καλής BASIC.

ΥΓ. Τι καλά θα ήταν να είχαμε παρουσιάσεις σαν αυτήν:
http://www.youtube.com/watch?v=RHAso1yM-D4

[monkgr]

Μόνο τὸ κείμενο εἶδα - κι αὐτὸ κάπως ἐπιπόλαια - χωρὶς νὰ ἀνοίξω τοὺς συνδέσμους ποὺ παραθέτεις. Ἀλλὰ «ἐξ ὄνυχος τὸν λέοντα»: Ἀπὸ αὐτὰ τὰ λίγα ποὺ γεύτηκα, συμφωνῶ 100% μαζί σου, ἐγκρίνω καὶ ἐπαυξάνω, λέγοντας ὅτι ἀκριβῶς ἔτσι ἐξοικειώθηκε μιὰ φίλη μου μὲ τὸ Λίνουξ. Μὲ αὐτὴ τὴ σειρὰ βημάτων ὡς πρὸς τὸ γραφικὸ περιβάλλον ἐξοικειώθηκε πρῶτα στὸν δικό μου ὑπολογιστή (ἀκόμα δὲν εἶχε δικό της, πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες ἀγόρασε τὸ πρῶτο της laptop, στὸ ὁποῖο φυσικὰ ἐγκατέστησε ΜΟΝΗ ΤΗΣ Mint Debian Edition!) καὶ στὴ συνέχεια στὸν δικό της.
Μέσα σὲ λιγότερο ἀπὸ ἕνα χρόνο εἶναι ἤδη σὲ ἐπίπεδο μέσου χρήστη, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἔμαθε μόνη της νὰ μὴ φοβᾶται τὸν ὑπολογιστή (πρώτη βασικὴ ἀναστολὴ τοῦ ἀρχάριου - ὁ φόβος μήπως χαλάσει τὸ σύστημα καὶ ἡ ἔλλειψη αὐτοπεποίθησης) καὶ νὰ ψάχνει στὸ internet γιὰ κάθε πρόβλημα ποὺ συναντάει καὶ δὲν ξέρει νὰ τὸ ἀντιμετωπίσει.
Ἐντάξει, τερματικὸ δὲν ἔμαθε, πέρα άπὸ τὰ βασικά. Ἀλλὰ μιλᾶμε γιὰ ἄνθρωπο ποὺ θέλει τὸν ὑπολογιστὴ γιὰ ἐργαλεῖο στὴ δουλειά της (ἐκπαιδευτικός / δασκάλα), ἄρα γιὰ ἐπεξεργασία κειμένου καὶ ἁπλῶν γραφικῶν, γιὰ πλοήγηση στὸ διαδίκτυο καὶ ἄντε καὶ γιὰ κανένα παιχνιδάκι εἴτε γιὰ τὰ παιδιά της εἴτε γιὰ τὴν ἴδια. Ἄρα μᾶλλον δὲν τῆς χρειάζεται νὰ μάθει bash. Ἀλλὰ εἶμαι σίγουρος πλέον πώς, ἂν προκύψει ποτέ ἡ ἀνάγκη, ξέρει ποῦ καὶ πῶς νὰ βρεῖ τὸν τρόπο νὰ μάθει ὅ,τι θὰ χρειαστεῖ.
Συγχαρητήρια, φίλτατε lucifer (λάθος, lucinos)

[lucinos]

Ευχαριστώ

Ἐντάξει, τερματικὸ δὲν ἔμαθε, πέρα άπὸ τὰ βασικά.

και μόνο που μπορεί να ανοίγει το τερματικό και να χρησιμοποιεί απλό κείμενο σαν τρόπο επικοινωνίας με το μηχάνημα την τοποθετεί σε ανώτερο επίπεδο από τούς περισσότερους χρήστες υπολογιστή. Γενικά πάντως όπως είπα είναι καλό κάποιος να έχει μια ιδέα από bash και να ασκείται στον προγραμματισμό όχι μόνο επειδή μπορεί να τού χρειαστεί αλλά για αντίστοιχους λόγους που καλό είναι κάποιος να ασκείται στην γεωμετρία.

Αυτά που έγραψα μπορεί εδώ να μάς ενδιαφέρουν για το πώς θα ήταν καλό να παρουσιάζουμε το ίδιο το λίνουξ (που γενικά κάνουμε το λάθος να προσπαθούμε να εξηγήσουμε τι είναι αντί απλά να το δείξουμε) αλλά αφορούν και το «εκπαιδευτικό σύστημα».

Ρίξτε μια ματιά στα σχολικά βιβλία: http://www.pi-schools.gr/content/index.php?lesson_id=1

Στο δημοτικό απλά δεν υπάρχουν όπως βλέπω (με την φιλοσοφία στην οποία γράφονται προσωπικά πιστεύω καλύτερα! )

Πάμε στην πρώτη γυμνασίου.

Ξεκινάει με δύο ολόκληρες ενότητες στις οποίες αραδιάζει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Ευτυχώς που τα περισσότερα παιδιά σήμερα έχουν επαφή με τούς υπολογιστές πριν το γυμνάσιο. Πόσο πιο βαρετό θα μπορούσαν να το κάνουν.
Αυτές οι δύο ενότητες (εκτός ότι είναι θανάσιμα βαρετές γιατί είναι κενού περιεχομένου) έχουν και λάθη. Για παράδειγμα έχει κεφάλαιο για την «πειρατεία λογισμικού». Παρακάμπτω το γεγονός ότι είναι εκπληκτικό τι προτεραιότητες βάζει το εκπαιδευτικό σύστημα και διαβάζω πώς ξεκινά. Ξεκινά με ένα παράδειγμα όχι «πειρατείας» αλλά λογοκλοπής (plagiarism για τούς αγγλομαθείς) ! Η λογοκλοπή είναι κάτι το τελείως διαφορετικό που περιέχει την απάτη και το ψέμα και το καταδικάζει και ο Στώλλμαν. Παρακάτω αναφέρει το «δωρεάν» λογισμικό και αγνοεί εντελώς το ιδεολογικό του υπόβαθρο, στο μεγαλύτερο βαθμό αγνοεί και το τεχνικό του υπόβαθρο.

Στην τρίτη ενότητα τα πράγματα πάνε κάπως καλύτερα. Τουλάχιστον δείχνει κάτι πρακτικό. Βέβαια το να μην ξεκινήσει κάποιος από το διαδίκτυο το βρίσκω παρωχημένο και ταιριάζει στην δεκαετία τού 90 όταν το διαδίκτυο ήταν αργό και δεν είχε τον κεντρικό ρόλο που έχει σήμερα. Επιπλέον κάνει το λάθος να πάει να «διδάξει» ζωγραφική και επεξεργασία κειμένου, πράγμα που κατά την γνώμη μου δείχνει πόσο λάθος προτεραιότητες έχει. (πάλι θα έλεγα ευτυχώς που πιθανότατα έχουν εμπειρία από υπολογιστές από νωρίτερα). Πάντως η ιδέα να εξοικειώσεις πρώτα τα παιδιά με το ποντίκι και το πληκτρολόγιο είναι κατά βάση σωστή απλώς θα μπορούσε να γίνει αρχικά μέσα από την ίδια την χρήση και παιχνίδια και όχι με αυτό το αράδιασμα πληροφορίας. Το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν προηγούμενη εμπειρία όμως κάνει το όλο θέμα άσχετο.

Τελειώνει η πρώτη γυμνασίου χωρίς να δείξει στα παιδιά τίποτα από προγραμματισμό και έχοντας κατά την γνώμη μου λανθασμένες προτεραιότητες σε κάποιες γενικές γνώσεις και ακόμα περιλαμβάνοντας και λάθη. Εγώ είπα κάποια βήματα στο θέμα τής εξοικείωσης. Αν κάνουμε μια σύγκριση θα δούμε ότι το διαδίκτυο «διδάχτηκε» (στην τέταρτη ενότητα αντί για πρώτο-πρώτο), και το τρέξιμο εφαρμογών και την διαχείριση αρχείων τα είδαμε από σπόντα (μέσα στο πλαίσιο τής ζωγραφικής και της επεξεργασίας κειμένου, οι οποίες εδικά η επεξεργασία κειμένου αντί να είναι απλώς το μέσο εξοικείωσης με το πληκτρολόγιο έχουν ένα ρόλο σαν να είναι κάτι σημαντικό)

Πάμε στην δευτέρα γυμνασίου. Βλέπω το πρώτο κεφάλαιο και ασχολείται με το ψηφιακό σήμα. Αυτά χωρίς το υπόβαθρό τους που είναι ο προγραμματισμός είναι κενού περιεχομένου. Το δεύτερο κεφάλαιο είναι κάπως πιο ενδιαφέρον γιατί εξοικειώνει τα παιδιά με το κουτί που έχουν μπροστά τους. Το τρίτο και το τέταρτο κεφάλαιο δεν τα χαρακτηρίζω αντικειμενικά ούτε καλά ούτε κακά. Στο βαθμό που είναι χρήσιμα δεν τα χαρακτηρίζω κάτι κακό απλώς επισημαίνω ότι για άλλη μια φορά βάζει σαν προτεραιότητα συγκεκριμένες χρήσεις. Αν κάποιος τις έχει ανάγκη προφανώς είναι καλή ιδέα αλλά γενικά δεν νομίζω ότι αυτή είναι η προτεραιότητα.

Στο 5ο κεφάλαιο (τής δευτέρας τάξης, μην ξεχνιόμαστε) αποφασίζει να δείξει επιτέλους κάποια πράγματα για την διαχείριση αρχείων. Κάποια από αυτά έπρεπε να τα είχε δείξει πολύ-πολύ νωρίτερα. Κάποια άλλα προσωπικά θα προτιμούσα να τα δείξω μέσα στο πλαίσιο γραμμής εντολών για λόγους που έχω προσπαθήσει να εξηγήσω.

Τελειώνει η δευτέρα γυμνασίου και δεν έχει βάλει ακόμα τα παιδιά στην ιδέα τής γλώσσας προγραμματισμού. Εγώ πιστεύω ότι έχει φλυαρήσει ασύστολα και έχει ασχοληθεί με την εκμάθηση συγκεκριμένων εφαρμογών πράγμα που είναι καλό μόνο στον βαθμό που τα παιδιά τις έχουν ανάγκη αυτές τις εφαρμογές. Το γεγονός ότι δεν έχει δείξει στα παιδιά γλώσσα προγραμματισμού κατά την ταπεινή μου άποψη σημαίνει ότι τα παιδιά είναι ακόμα αγράμματα στους υπολογιστές.

Στην τρίτη γυμνασίου επιτέλους αποφασίζει να διδάξει προγραμματισμό. Όμως ακολουθεί τον κατά την γνώμη μου λάθος δρόμο. Αντί να βάλει κατευθείαν τα παιδιά στον προγραμματισμό με παραδείγματα όπως μαθαίνει κάποιος και μια φυσική γλώσσα, ξεκινάει λέγοντας για αλγορίθμους. Όλα αυτά είναι κενού περιεχομένου χωρίς ένα ελάχιστο προγραμματιστικό υπόβαθρο.
Στο 2ο κεφάλαιο επιτέλους αποφασίζει να γίνει λίγο πρακτικό. Πάλι βρίσκω ελαφρώς λανθασμένο τον δρόμο που ακολουθεί αλλά αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό με την προϋπόθεση ότι θα βοηθήσει λίγο και ο δάσκαλος. Δηλαδή αν το βιβλίο είναι περισσότερο σημείο αναφοράς και όχι τρόπος διδασκαλίας στο συγκεκριμένο σημείο είναι μια χαρά γραμμένο.


Τι θα περίμενα εγώ προσωπικά:
Η εξοικείωση να υπάρχει ήδη από το δημοτικό ώστε να μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη στο γυμνάσιο για όλα τα παιδιά.
Στο γυμνάσιο είναι προφανώς καλή ιδέα να μαθαίνουν τα παιδιά εφαρμογές που τούς χρειάζονται (ενδεχομένως σε άλλα μαθήματα) αλλά σε αυτήν την περίπτωση το λογικό είναι να τις μαθαίνουν ακριβώς μέσα από αυτήν την χρήση. Επίσης είναι καλή ιδέα να κάνουν τα παιδιά διάφορες δραστηριότητες. Αλλά δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες επιθυμίες και αυτό είναι λογικό. πχ κάποιο παιδί μπορεί να θέλει να ασχοληθεί περισσότερο με το μοντάζ και κάποιο άλλο να ασχοληθεί περισσότερο με προγραμματισμό. Ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί με προγραμματισμό μπορεί να μάθει πολλά περισσότερα από λίγη Logo, γιατί πρέπει να στερείται αυτής τής δυνατότητας; Λίγη bash (όσο πατάει η γάτα) και λίγο από κάποια άλλη γλώσσα προγραμματισμού (που μπορεί να διδαχθεί και σαν παιχνίδι μέσα από κάποια εφαρμογή) τα θεωρώ απαραίτητες γνώσεις για όλους όπως θεωρώ απαραίτητη λίγη ευκλείδεια γεωμετρία. Επίσης αντί να γράφει το βιβλίο διάφορες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις μήπως απλά είναι καλύτερα να φέρεις να μιλήσει στα παιδιά για παράδειγμα κάποιος που κατέχει το θέμα τού ανοικτού λογισμικού; Ή να τούς προβάλεις ένα ντοκυμαντέρ σχετικό με την ιστορία τών υπολογιστών;

[pc_magas]

Όντως θυμαμαι να κάνουμε κάτι στο excel ή στο word στο γυμνάσιο.
Επίσεις μου απότελεί ένα καλό οδηγό για τυο πως να δείξω κάποιον να μαθαίνει να χειρίζεται τον Η/Υ. Το να μαθάινεις να χειρίζεσαι έναν Η/Υ πρέπει να είναι cross-platform γνώσεις και όχι εκμάνθηση κάποιου ΛΣ και κάποιας συγγεκριμένης σουϊτας εφαρμογών.

[lucinos]

Το να μαθάινεις να χειρίζεσαι έναν Η/Υ πρέπει να είναι cross-platform γνώσεις και όχι εκμάνθηση κάποιου ΛΣ και κάποιας συγγεκριμένης σουϊτας εφαρμογών.

Δεν το βλέπω έτσι. Το «cross-platform γνώσεις» είναι υπερβολικά αφηρημένο για να το δεχτώ. Τι ακριβώς σημαίνει; Το ζήτημα για μένα είναι η φιλοσοφία που έχουμε. Και πιστεύω ότι η κυρίαρχη φιλοσοφία ότι το σχολείο πρέπει να βάλει γνώσεις στα κεφάλια τών μαθητών είναι η λανθασμένη φιλοσοφία. Για μένα η εκπαίδευση και η παιδεία είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Η εκπαίδευση είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και απλό. Η εκπαίδευση είναι να μάθεις κάποιον να κάνει κάτι. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να υπάρχουν εκπαιδευτικοί στόχοι. Αντιθέτως, πρέπει να είμαστε πολύ πιο άμεσοι σε αυτούς. Όταν σού δίνουν ένα βιβλίο σού μαθαίνουν πώς να διαβάζεις. Δεν σου εξηγούν πρώτα τι είναι το χαρτί ούτε σού λένε για την σφηνοειδή γραφή τών Σουμερίων. Τώρα η παιδεία είναι κάτι πολύ πιο αφηρημένο αλλά πολύ σημαντικότερο αν θέλουμε ελευθέρους πολίτες και όχι υπηκόους καταναλωτές. Και μπορεί η ανάγνωση να είναι εκπαίδευση αλλά κάπου μέσα στον κόπο που καταβάλει κάποιος βρίσκεται η ουσία τής παιδείας. Και το πρόβλημα είναι ότι την παιδεία δεν μπορείς να την κλέψεις. Δεν υπάρχει βασιλική οδός στην γεωμετρία. Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Το σχολείο προσπαθεί να κλέψει την παιδεία. Η προσπάθεια να δώσει πρώτα το υπόβαθρο αφαιρεί την δουλειά που πρέπει να κάνει το παιδί. Ουσιαστικά αυτά που προσφέρονται πρώτα είναι αυτά που τα παιδιά θα έπρεπε να κατακτήσουν στην πορεία.

[pc_magas]

Με την έννοια cross-platfom εενοώ πχ. να σου μαθαίνου ένα Α πρόγραμμα (ΜΣ Σορδ) αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε άμα πας στο Libre office να μπορείς να προσαρμοστείς. Και όχι τυφλά 2-3 κλικ.

[lucinos]

αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε άμα πας στο Libre office να μπορείς να προσαρμοστείς.

και ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Δεν «διαφωνούμε» αλλά απλά δεν πιστεύω ότι το ζήτημα το έχει φιλοσοφήσει ο κόσμος αρκετά. Ξαναεξηγώ λοιπόν ότι για μένα δεν υπάρχουν πέντε γνώσεις που πρέπει να αποκτήσουν τα παιδιά στο σχολείο. Οι «σημαντικές» γνώσεις είναι τόσο αόριστες που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν. Το σημαντικό για μένα είναι η ίδια η άσκηση.