ubuntunoid έγραψε:Αν δε μπορούμε να προσαρμοστούμε στις αλλαγές αυτές (GNOME Shell, Unity, KDE 4.x) και η δύναμη της αδράνειας μας κρατάει πίσω,τότε μην έχουμε παράπονα που δεν ξεκολλάνε οι χρήστες από τα παράθυρα
.
Φίλτατε, ἐδῶ μέσα ἔχουμε ξεπεράσει κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἦττον τὴ δύναμη τῆς ἀδράνειας, ἀλλοιῶς δὲν θὰ ἤμασταν ἐδῶ. Μήπως λοιπὸν ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι λόγοι, πέρα ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς ἀδράνειας; Μήπως μᾶς ἐνοχλεὶ ποὺ τὸ Gnome, προκειμένου νὰ «χτυπήσει» τὰ νέα Windows 7, παίζει στὸ γήπεδό τους καὶ υἱοθετεῖ τὴ νοοτροπία τους; Γιατὶ οἱ touch screens καὶ τὰ γκατζετάκια, ἐν ὀνόματι τῶν ὁποίων γίνεται βορὰ ἡ λειτουργικότητα σὲ πιὸ σοβαρὲς ἀσχολίες, δὲν γίνονται γιὰ νὰ κάνουν τὴ δουλειά ἑνὸς χρήστη στὸ γραφεῖο του πιὸ ἀποτελεσματικὴ καὶ πιὸ ἀποδοτική. Γίνονται γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσουν τοὺς gamers καὶ τοὺς γκατζετάκηδες.
Φίλος τοῦ KDE δὲν ἤμουνα ποτέ. Ἀλλὰ ἡ ἀλλαγὴ ποὺ ἔγινε ἀπό τὸ KDE 3.x στὸ 4.χ, ὅσο κι ἂν ξένισε τοὺς χρῆστες, ὅσο κι ἂν ἦταν τὸ ἴδιο - ἂν ὄχι περισσότερο - ριζικὴ ἀπὸ τὴ μετάβαση τοῦ Gnome στὴν ἔκδοση 3 ἢ τοῦ Ubuntu desktop στὸ Unity, εἶχε μιὰ τεράστια διαφορά: ἔκανε τὸ KDE περιβάλλον πιὸ παραμετροποιήσιμο. Ὁ χρήστης μποροῦσε νὰ τὸ κάνει ὅ,τι θέλει, χωρὶς νὰ ἐντρυφήσει στὰ ἄδυτα τοῦ gconf.
Ἄλλωστε, ὅπως διαβάζω, οἱ σκέψεις ποὺ κυριαρχοῦν εἶναι γιὰ μετάβαση σὲ ἄλλο desktop environment, ὅπως τὸ LDXE ἢ τὸ xfce - πράγμα ποὺ σημαίνει διάθεση γιὰ ἀλλαγή, ὄχι ἀδράνεια.