Επιστολή αναγνώστη προς τη ΝΕΤ

[fotis23]

Αγαπητή GOAL NEWS,

στέλνω τη συγκρεκριμένη επιστολή, όχι προς εσάς, αλλά προς τη Νέα Ελληνική Τηλεόραση. Τη στέλνω στο ΚΡΑΤΟΣ.

Και τη στέλνω για να πω τα εξής:

Η Εθνική Ελλάδος κέρδισε τη Νιγηρία. Την ίδια στιγμή, όπως λέμε και με όρους μικροοικονομικούς, έχουμε ceteris paribus (όλα τα άλλα σταθερά). Ποιά είναι αυτά; Η ανεργία που αυξάνεται, οι μισθοί που περικόπτονται, το ασφαλιστικό που νοσεί ολοένα και περισσότερο, το χρέος, τα δάνεια, οι απάνθρωπα σαρωτικές αλλαγές στα εργασιακά. Αλλά η Εθνική κέρδισε.

Αν ακολουθούσαμε το "πάθος" του κυρίου Παύλου Παπαδημητρίου (καθώς και των κκ Καρούλια, Δάρρα, Παναγιωτόπουλου, κα) κατά τη διάρκεια του αγώνα, τώρα θα έπρεπε να ανοίγαμε σαμπάνιες και να τα σπάγαμε σε όποιο παραλιακό κέντρο βρίσκαμε μπροστά μας. Θα το κάναμε, γιατί το μοναδικό μας πρόβλημα (να κερδίσει η Εθνική μας αγώνα σε τελικά Μουντιάλ) θα είχε λυθεί.

Αυτό σημαίνει Ελλάδα!
διαβάστε επίσης:
Αυτό σημαίνει Ελλάδα!

Αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας, κύριε Παπαδημητρίου, δυστυχώς. Οι φωνές σας κάλυπταν με χαρακτηριστική ευκολία τη φασαρία της βουβουζέλας και το άγχος σας μάς είχε οδηγήσει στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Να ιδρώσουμε, να πεθάνουμε απο αγωνία, να έρθουμε στα πρόθυρα του εγκεφαλικού για ποιό πράγμα; Για να μην ισοφαριστούμε; Να κρατήσουμε το αποτέλεσμα; Να μη χάσει τις ευκαιρίες ο Γκέκας; Να βάλουμε και τρίτο τέρμα; Αυτό ήταν;

ΟΧΙ, κύριε Παπαδημητρίου (αλλά και λοιποί δημοσιογράφοι). Είμαι 26 ετών και άνεργος. Και σπουδαγμένος. Κάθε πόρτα που χτυπάω είναι κλειστή. Το μέλλον το δικό μου (αλλά και ολόκληρης της γενιάς μου, θαρρώ) κρίνεται απο αβέβαιο έως μαύρο κι άραχλο. Ολοι εσείς δεν έχετε να ανησυχείτε, έχετε τις δουλειές σας, πληρώνεστε αδρά (και οι περισσότεροι χωρίς προφανή λόγο...), έχετε εξασφαλίσει πολλά στη ζωή σας αλλά και για τη ζωή των παιδιών σας.

Αν το μόνο σας άγχος είναι η νίκη ή μη της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, τότε κρατήστε το για τον εαυτό σας. Ενα απλό παιχνίδι καθήσαμε να παρακολουθήσουμε, για να ξεχαστούμε και να το απολαύσουμε. Γιατί η ΔΙΚΗ ΜΑΣ η ζωή έχει πολλά ζόρια και δεν πιστεύουμε οτι η νίκη ή μη μιας Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου πρέπει να προστεθεί σε αυτά.

Γι'αυτό χαμηλώστε τους τόνους και μη χρησιμοποιείται βαρείς χαρακτηρισμούς, λες και το αποτέλεσμα του αγώνα θα λύσει τα προβλήματα τα δικά μου και των υπολοίπων. Σταματείστε το. Ποδόσφαιρο είναι.

Μετά σφοδρού εκνευρισμού αλλά και σεβασμού προς κάθε έντυπο,

Πάνος Κατσιμπέρης

ΥΓ. Οσο κι αν θα ήθελα να δημοσιευτεί αυτή η επιστολή, ξέρω οτι για μια αθλητική εφημερίδα (στην οποία εργάζονται δημοσιογράφοι) αυτό είναι δύσκολο. Θα ήθελα, όπως και να έχει, να μεταφερθεί αυτή η επιστολή στον κύριο Παπαδημητρίου ή όποιον άλλον έτερο συνάδελφό του της Νέας Ελληνικής Τηλεόρασης. Πιστεύω πως δεν είμαι ο μόνος αγανακτισμένος, αλλά και να είμαι, θέλω να διεκδικήσω το δικαίωμά μου να το γνωστοποιήσω».

Ευχαριστώ.

SentraGoal

[jim137]

+1

[prov83]

Ήταν και θα είναι γελοίοι όλοι αυτοί οι βοσκοί/δημοσιογράφοι.
Αλλά αυτός ο επαναστατημένος συνομήλικος μου, γιατί έστειλε επιστολή στη goalnews? Και όχι κατευθείαν στη ΝΕΤ?
Κρίμα γιατί γράφει ωραία!

[kriti]

Δεν ειμαι πολυ φιλος με το ποδοσφαιρο καμια φορα βλεπω εθνικη και τελικους απο σημαντικες διοργανωσεις.
Αλλα τον θυμο του φιλου μας θα τον δικαιολογουσα αν ηταν οταν χαρισαν χρεη στις παε η σε επεισοδια και καταστροφες απο βανδαλους-φιλαθλους .Τωρα δεν συμφωνω ας αφησουμε τον κοσμο να χαρει ειναι καλυτερα απο αυτο που γινεται εδω και 8 μηνες απο την tv καθε μερα φτανει η ωρα της Κρισης.
Χρειαζομαστε και λιγη χαρα μπας και αλλαξει η ψυχολογια μας.

[nikosal]

Άλλο χαρά (και εγώ χάρηκα), άλλο επαγγελματισμός. Οι άνθρωποι αυτοί που μεταδίδουν τους αγώνες είναι απλά κακοί επαγγελματίες, ημιμαθείς που με κάποιο τρόπο κατόρθωσαν να εργάζονται στην υπερ-υπερ-υπερ χρεωμένη ΕΡΤ που πληρώνουμε και θεωρούν ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η μπάλα. Είναι επίσης οι άνθρωποι που νομίζουν ότι η «αντεπίθεση» λέγεται πλέον... «κόντρα» (!) και αναπαράγουν βλακώδη στερεότυπα του είδους «ο Ρεχάγκελ παραδέχτηκε το λάθος του σαν άντρας».

Σχετικά, σας παραθέτω και αυτό το άρθρο του φίλου Θύμιου Τζάλλα από τον ημερήσιο Ηπειρωτικό Αγώνα των Ιωαννίνων: http://agon.gr/news/163/ARTICLE/6882/2010-06-17.html που καταλήγει:

Δεν είναι εθνική μειοδοσία να περιγράφεις με ηρεμία έναν αγώνα. Αντίθετα, είναι επαγγελματική έκπτωση να νοιάζεσαι μόνο να κερδίσει η ομάδα σου και όχι να πληροφορήσεις το κοινό σου

[headless]

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο,ας μην καταδικάζουμε συλλήβδην όλους τους δημοσιογράφους της κρατικής.
Οι νεώτεροι εξ αυτών,οι κύριοι Βλάχος,Κωσταβάρας κλπ,μια χαρά κάνουν την δουλειά τους.
Τα βέλη στρέφονται προς λίγους,και συγκεκριμένα τον κύριο Παπαδημητρίου που καταφέρνει πάντα να μας εκνευρίσει όλους,τον κύριο Θεοφιλόπουλο (δώστε του επιτέλους μια σύνταξη να πάει σπίτι του) και τον κύριο Βερνίκο (ευτυχώς αυτή την φορά έμεινε στην Αθήνα)

Όσο για την επιστολή,οκ σωστά τα λέει,αλλά είναι και λίγο off topic.
Προβλήματα οικονομικά,επαγγελματικά κλπ έχουμε όλοι λίγο-πολύ,με αυτή την λογική δε θα έπρεπε να απολαμβάνουμε καμία μικρή χαρά που μας προσφέρει η καθημερινότητα.
Και τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε,αν με εννοείτε.

[kzlazy]

... και τον κύριο Βερνίκο (ευτυχώς αυτή την φορά έμεινε στην Αθήνα)...

Πλάκα πλάκα είχα δει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 που περιέγραφε αυτός, σε μαγαζί που λόγω προβλήματος είχε εικόνα αλλά όχι και ήχο. Ηταν Οκ. Μέρες μετά ξαναέδειχνε τον τελικό και σιγουρεύτηκα ότι χωρίς ήχο ήταν πολύ καλύτερα...

Πάντα έχω μια αδυναμία στις ποδοσφαιρικές κλισαδούρες («όμορφες παρουσίες στις εξέδρες», «όπως όπως να φύγει η μπάλα») στα σαρδάμ και το χάσιμο των φάσεων από τους speakers τα κοινότυπα σχόλια κλπ, και μπορώ να πω ότι ποτέ δεν έχω μείνει παραπονεμένος...

[nikosal]

Παιδιά, να διασκεδάζουμε θέλουμε όλοι. Και είναι αλήθεια ότι διασκεδάζουμε και με τις κοτσάνες ή τις «κλισαδούρες» που λες και εσύ (σωστά) klazy. Δεν ξεχνώ live το φοβερό Μανώλη Μαυρομάτη να λέει: Μίτσελ, Μίτσελ με πάντα με την μπάλα στα πόδια, Μίτσελ, Μίτσελ πάντα μόνος, Μίτσελ προωθείται, περνάει τη μεσαία γραμμή, Μίτσελ στο Μπουντραγκένιο, Μπουντραγκένιο σουτ και γκόοολ! Γκοοολ! Εεεεεε, άουτεεεεεε (γιατί η μπάλα είχε χτυπήσει εξωτερικά τα δίκτυα, χαχα)

Το θέμα είναι α) αν μην ανάβεις φιτίλια, να μην προκαλείς εθνικιστικούς φανατισμούς και κατά φαντασία «ανωτερότητες» («μίλησε η ελληνική ψυχή» και τα συναφή), να μη δικαιώνεις τους φανατικούς με τη σημασία που τους δίνεις, με το γλύψιμο («αυτός ο υπέροχος κόσμος» που... πολύ συχνά είναι έτοιμος να τα σπάσει ή να φωνάξει τα πιο χυδαία συνθήματα) και β) και κυριότερο να είσαι επαγγελματίας. Αυτό έλεγα παραπάνω. Πληρώνεσαι για αυτό που κάνεις. Όπως απαιτούμε καλό καφέ, καλό προϊόν, καλές υπηρεσίες, απαιτούμε από τον εκφωνητή να ξέρει να μεταδώσει, να κρατήσει το ενδιαφέρον του κόσμου, να είναι ακριβής, περιεκτικός, λιτός, με γνώσεις, με βάθος, με χιούμορ, με διάθεση. Κάτι που μακράν λείπει από αυτό τον κόσμο.

[the_eye]

Αν κάνανε την περιγραφή τυπικά και χαλαρά, θα τους λέγανε ανιαρούς, χλιαρούς, κρυόκ@λους χωρίς πνεύμα.
Αν κάνανε έντονη περιγραφή θα λέγανε ότι τα παίρνουν για αυτό χαίρονται και δεν κοιτάνε την ανεργία που υπάρχει και τέτοια.
Αν κάνανε την περιγραφή ούτε πολύ έντονα ούτε χαλαρά αλλά κάπου στο μέσο, θα λέγανε ότι δεν είχαν τίποτα το συναρπαστικό και το διαφορετικό από άλλους.

Τέτοιοι είμαστε, τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

[kzlazy]

Πως μας ενώνει και πως μας δονεί / του Διακογιάννη η φωνή...

@the_eye
Δε συμφωνώ μαζί σου (ούτε αυτομάτως συμφωνώ με το Λουκιανό). Δεν έχει νόημα να αρχίσουμε τα ονόματα, όμως δεν είναι τυχαίο ότι η κριτική στις μεταδόσεις αφορά κατά 90% κλασικές μπαλόφατσες. Ασε που ακόμα και στο ποδόσφαιρο υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις συγκεκριμένων δημοσιογράφων που διανθίζουν με πληροφορίες το χρόνο των μεταδόσεων και κρατούν πολύ επιτυχώς την ισορροπία μεταξύ όσων είπες. [Ερώτηση] Μήπως αυτά που αναφέρεις τα λέμε για πολύ συγκεκριμένους απαράδεκτους τύπους; [/ερώτηση]

Τελικά άσε τους άλλους και πες μου εσύ για τον εαυτό σου :
Είσαι ικανοποιημένος με το επίπεδο των μεταδόσεων αυτού του Κυπέλλου;
Υπάρχει δημοσιογράφος που όταν τον ακούς να μεταδίδει ποδόσφαιρο προσέχεις αυτά που λέει γιατί σε βοηθούν και όχι για να χαμογελάσεις πικρά με τις κλισαδούρες ή τα ακατάληπτα [μεγάλη στιγμή του Μανόλο (ένας είναι ο Μανόλο) το περίφημο «ενα σουτ τηλεφώνημα. Το σουτ δηλαδή που ο τερματοφύλακας πρέπει να περιμένει γιατί ο παίκτης που το επιχειρεί του έχει προηγουμένως... τηλεφωνήσει»].