Ο κος Σπύρος

[prov83]

Ξέρω-ξέρω, καλοκαιράκι, μπανάκια, μοχίτο. Αλλά επειδή δε πρέπει να ξεχνάμε τα προβλήματα μας ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτό το ανώνυμο άρθρο.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΠΥΡΟΣ-ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ!!!!!!!!

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ' τα βαπτίσια του.
Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. 'Αυτοεξορισμένος' κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο Volvo.
Mε το Volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη Νομαρχία στο τμήμα Πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνώντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια 'δεξιές' εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το Volvo και πήρε μια 318, BMW με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.
Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και η κουστωδία τους ήταν 'εξορία'. ʽOχι, όχι Μακρόνησο. Πιο δύσκολη, στην ξενιτιά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. ʽΌπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα Ντελόρ,ΜΟΠ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο Marlboro να εξέχει απʼ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να 'σηκώσει' το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.
Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρίφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις π*******.
Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεωφοριτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.
Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για Προϊστάμενος Δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν τού ʽκατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. Αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμένταρι, ίδια μʼ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο America έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας ...πρωθυπουργός.
Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . και πάει λέγοντας.
Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο, ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.
Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο Celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια Cayenne μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το Cayenne το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.
Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που ʽφερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτιά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το status. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο άλλαξαν από το ηρωικό ʽ80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.
Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα Γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του, στο πατρικό του δίπλα, αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. Ο Σημίτης που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. C4I, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας. Την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα, αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι.... εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος Α.Ε. ίσως τη γλιτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.
Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

[Nisok]

nice!!

[Epirotes]

Α, το λαμόγιο ο κ. Σπύρος!

[gla]

Κάπου έμαθε ο κος Σπύρος για ένα γραφείο τελετών που έχει, λέει, κάσες με διπλό πάτο. Παράγγειλε λοιπόν μία μεγάλη μήπως και πάρει τίποτα μαζί του.

[prov83]

Α, το λαμόγιο ο κ. Σπύρος!

Ντροπή

Κάπου έμαθε ο κος Σπύρος για ένα γραφείο τελετών που έχει, λέει, κάσες με διπλό πάτο. Παράγγειλε λοιπόν μία μεγάλη μήπως και πάρει τίποτα μαζί του.

χαχα, πες μου ότι είναι δικό σου το άρθρο!

[monkgr]

Ποιός ἦταν αὐτὸς ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι, ὅταν δουλεύεις, δὲν σοῦ μένει χρόνος νὰ κάνεις λεφτά;
Θυμήθηκα καὶ τὸ ἀμίμητο ποὺ εἶχε εἰπωθεῖ γιὰ τὸν Ρισελιέ - ὅτι γνώριζε 39 τρόπους νὰ βγάζει λεφτά, «ἐκ τῶν ὁποίων ὁ τιμιώτερος ἦτο ἡ κλοπή».
Ὑπεραπλουστευμένο, μὲ ἄτοπες γενικεύσεις ποὺ ἀδικοῦν πολλούς, ἀλλὰ το διασκέδασα τὸ ἄτιμο τὸ κείμενο! Μπράβο prov83.

[ark@s]

Κάπου έμαθε ο κος Σπύρος για ένα γραφείο τελετών που έχει, λέει, κάσες με διπλό πάτο. Παράγγειλε λοιπόν μία μεγάλη μήπως και πάρει τίποτα μαζί του.

Το τραγικό είναι ότι η φιγούρα του κ.Σπύρου θα υπάρχει για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. Δύσκολα να βγει η λαμογιά από τον Έλληνα.

[sparus]

Εγώ δεν καταλαβαίνω την εσωστρέφεια που έχουμε ως λαός. Νομίζετε ότι άλλες χώρες δεν έχουν λαμόγια; Δεν ακούτε τι γίνεται τελευταία με τα σκάνδαλα σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία; Η λαμογιά δεν είναι αποκλειστικό "προνόμιο" των Ελλήνων.
Απλά οι Έλληνες το μοιρολογάμε αντί να το καταγγέλλουμε. Ένας Αυστριακός κάνει σε φίλο μου τις προάλλες: ο Έλληνας πρωθυπουργός πρέπει να είναι πολύ ξεφτίλας για να πει σε όλη την Ευρώπη πως η προηγούμενη κυβέρνηση παραποιούσε τα στοιχεία ενώ και ο ίδιος κάνει το ίδιο. Είναι κοινό μυστικό πως λίγο πολύ όλοι πειράζουν τα στοιχεία πόσο μάλλον μικρές χώρες σαν την Ελλάδα. Μια ματιά στο πως υπολογίζεται η ανεργία θα σας πείσει..
Πρέπει να περάσουμε σε μια δεύτερη φάση στη νεοελληνική ιστορία, από την εποχή του κάγκουρα νεοέλληνα στην εποχή του συνειδητοποιημένου νεοέλληνα. Αν καταλάβουμε ποια είναι η θέση μας στον σύγχρονο κόσμο (και όχι το παράλληλο σύμπαν στο οποίο ζουν πολλοί) και ποιες είναι οι ικανότητες και οι δυνατότητες μας ίσως να προλάβουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα.

[Epirotes]

Εγώ δεν καταλαβαίνω την εσωστρέφεια που έχουμε ως λαός. Νομίζετε ότι άλλες χώρες δεν έχουν λαμόγια; Δεν ακούτε τι γίνεται τελευταία με τα σκάνδαλα σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία; Η λαμογιά δεν είναι αποκλειστικό "προνόμιο" των Ελλήνων. .

Έχεις δίκιο, αλλά η διαφορά με π.χ. τους Γερμανούς είναι ότι αυτοί ήδη έχουν στείλει πρώην "τσάρο οικονομίας" στην στενή ... Εντάξει, έφαγε 6, βγήκε με 3 ή 3,5 λόγω καλής διαγωγής. Και βέβαια πέρασε αριστοκρατικά στην στενή, καθώς και φον τάδε της πρώην αριστοκρατίας, αλλά τότε νεο-φιλευλεύθερος στο Κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών. Και το όνομα αυτού μου διαφεύγει, τώρα και δεν είναι της παρούσας ...

Απλά οι Έλληνες το μοιρολογάμε αντί να το καταγγέλλουμε. Ένας Αυστριακός κάνει σε φίλο μου τις προάλλες: ο Έλληνας πρωθυπουργός πρέπει να είναι πολύ ξεφτίλας για να πει σε όλη την Ευρώπη πως η προηγούμενη κυβέρνηση παραποιούσε τα στοιχεία ενώ και ο ίδιος κάνει το ίδιο. Είναι κοινό μυστικό πως λίγο πολύ όλοι πειράζουν τα στοιχεία πόσο μάλλον μικρές χώρες σαν την Ελλάδα. Μια ματιά στο πως υπολογίζεται η ανεργία θα σας πείσει..

Η διαφορά μας είναι επίσης ότι π.χ. οι Γερμανοί δεν είχαν ποτέ 400+ χρόνια Τουρκοκρατίας και μπαξίσι κλπ. Εμάς είναι δεύτερη μας φύση ... η λαμογιά και το λάδωμα της κρατικής μηχανής!

Πρέπει να περάσουμε σε μια δεύτερη φάση στη νεοελληνική ιστορία, από την εποχή του κάγκουρα νεοέλληνα στην εποχή του συνειδητοποιημένου νεοέλληνα. Αν καταλάβουμε ποια είναι η θέση μας στην κόσμο και ποιες είναι οι ικανότητες και οι δυνατότητες μας ίσως να προλάβουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα

Ναι, κι η ελπίδα μου εναπόκειται στα νιάτα, καθώς εγώ τους δικούς μου αγώνες τους έδωσα στα νιάτα μου κι έχω κουραστεί, άσε που όσο αγωνιστής, δημοκράτης κι επαναστάτης και να είσαι, όσο γερνάς γίνεσαι όλο και πιο συντηρητικός. Τουλάχιστον, αυτή είναι η δική μου εμπειρία. Το ερώτημα λοιπόν που όλοι κάποια στιγμή θα θέσουμε στην παρούσα κυβέρνηση είναι: "Θα πάει επιτέλους κάποιος φυλακή ή θα καθαρίσει για πάρτη του με λαμογιά;" Και το ερώτημα αυτό θα τίθεται συνεχώς κι με όλο πιο αυξανόμενο θυμό ... "Κι όσο η σιωπή είναι χρυσός ..."

[gravity]

To άρθρο περιγράφει όλους μας. Από τη στιγμή που είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι πάνω τα ίδια είμαστε και εμείς, δυστυχώς. Έχουμε καβαλήσει το πτώμα μας και πάμε....
Η θα δράσουμε ή θα σκάσουμε. (Δεν είμαι αναρχικός).
Η επιλογή είναι δική μας όπως και για τη σημερινή κατάσταση ευθυνόμαστε ΟΛΟΙ. Ο κυρ Σπύρος βρήκε και τα έκανε. Και μάλλον ο κυρ Σπύρος είναι πατέρας της σημερινής γενιάς των 25ρηδων.
Η ελπίδα τρέφει αυταπάτες. Ας σταματήσουμε να ελπίζουμε, είναι ανούσιο, ας ξεκινήσουμε να πράττουμε. (Δεν εννοώ καψίματα ή καταστροφές για παράδειγμα αποχή από κάλπες, καταστροφή τηλεοράσεων κλπ).
Φίλε πολύ ενδιαφέρον το άρθρο....Μπράβο ρε μαν..Μπορεί να ενεργοποιήσει πολλά κουφάρια που κάθονται στο καναπέ.