e-book, γενική συζήτηση

[jennie]

Τελικά το ποιο λογικό μοντέλο φαντάζει να είναι πάρα πολύ φτηνά τα βιβλία σε ψηφιακή μορφή ή ακόμα και δωρεάν και προαιρετικά να
πωλούνται και σε χαρτί

Μακάρι να το δούμε αυτό κάποτε... Όχι τίποτε άλλο, αλλά στα βιβλία ισχύει ήδη η διαφοροποίηση τιμής ανάλογα με την ποιότητα του υλικού μέσου (πρώτα βγαίνει η ακριβή έκδοση με το σκληρό εξώφυλλο και μετά ή φτηνότερη με το μαλακό).

[razor]

Το μέγεθος της προπαγάνδας αυτών των συμφερόντων που λυμαίνονται τον χώρο της πνευματικής δημιουργίας είναι ασύλληπτο. Είμαι αρκετά ευαισθητοποιημένος μιας και η τύχη και η πορεία της ζωής μου έδωσε την δυνατότητα να δω από κοντά το σύγχρονο αυτό κάτεργο των δημιουργών. Οι όροι που επιβάλλονται στους δημιουργούς είναι απίστευτα σκληροί. Φανταστείτε ότι από τη στιγμή που κάποιο έργο πέσει στη μέγγενη αυτών των εταιρειών, στην ουσία πάυει να αποτελεί κτήμα του δημιουργού του. Από κει και πέρα, το μόνο δικαιώμα που έχει ένας μελετητής, συγγραφέας, δημιουργός έιναι να εισπράττει μια επιταγή ως αμοιβή για τις πωλήσεις/εφαρμογές του έργου του. Σε μερικούς κλάδους δεν αναφέρεται καν το όνομά του παρά μόνο το λογότυπο της εταιρείας.

Η διάδοση της τεχνολογίας των ψηφιακών βιβλίων μπορεί δυνητικά να απελευθερώσει τους συγγραφείς από τους εκδοτικου οίκους. Αντί για ογκώδη εκτυπωτικά μηχανήματα θα αρκεί ένα κατάλληλο software και ένας υπολογιστής. Ο ίδιος ο συγγραφέας θα μπορεί να παράγει ηλεκτρονικά όσα ψηφιακά αντίτυπα θέλει και να τα διαθέτει όπου/όταν και όπως θέλει. Τον συγγραφέα να τον πληρώσω εκατό φορές. Όχι όμως και τον μεσάζοντα που εμπορεύεται τον πνευματικό κόπο του άλλου. Ας φανταστούμε ότι τελικά η Google καταφέρει να αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα των ελευθερων βιβλίων. Αυτό θα σημαίνει ότι απο εκεί και πέρα η Google και μόνο η Google θα μπορεί να εκδίδει πχ τα έργα του Ιούλιου Βέρν, τις νουβέλες του Ουγκώ, τα φιλοσοφικά έργα του Χέγκελ, τα παραμύθια του Άντερσεν, τα μυθιστορήματα του Ντίκενς, τα ποιήματα του Μπωντλαιρ ή του Καβάφη, τις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Σήμερα έχεις 10 εκδόσεις του ίδιου ποιητή. Όλες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και περιεχόμενο. Αύριο θα έχεις δύο ελέω Google. Μιλάμε για τον πενυματικό θησαυρό της ανθρωπότητας. Και ενώ η Google ισχυρίζεται ότι θα κάνει έτσι προσιτά σε όλους τα έργα της ανθρώπινης πνευματικής κληρονομιας, στην ουσία θα αποφασίζει αυτή και μόνο αυτή πότε και πως θα εκδίδεται ένα έργο. Από την πολυφωνία στη μονοφωνία του μονοπωλίου. Όποιος θα θέλει να αναλάβει την έκδοση αυτών των έργων θα πρέπει να πληρώνει την Google. Πόσοι μικρομεσαίοι εκδοτικοί οίκοι θα αντέξουν τον ανταγωνισμό; Ελάχιστοι. Και οι εναπομείναντες θα συγχωνευτούν και θα σχηματίσουν τραστ εταιρειών. Να πως το όνειρο γίνεται εφιάλτης, η ελευθερία του λόγου πληρωμένο συμβόλαιο με ρητρες και ποινές. Και το ωραίο είναι ότι όταν οι CEO των κολοσσών και οι πληρωμένες γραφίδες τους στον τύπο και τα ΜΜΕ μιλάνε για προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, αυτό που εννοούν στην πραγματικότητα είναι η προστασία των οικονομικών και εμπορικών δικαιωμάτων τους.

Όσο για το παράδειγμα με τον συγγραφέα που πουλάει λίγα βιβλία: Ο λόγος για τον οποίο δεν πουλάει πολλά βιβλία είναι είτε γιατί δεν είναι καλός γραφιάς ή γιατί δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό, άρα και "εμπορικός". Αν δεν είναι καλός τότε θα πρέπει να φροντίσει να γίνει καλός. Αν όμως δεν είναι νγωστός τότε βρίσκεται στο έλεος του τάδε ή του δείνα εκδοτικού οίκου που ή τον έχει στα αζήτητα ή του προσφέρει ένα πολύ αυστηρά δεσμευτικό συμβόλαιο για να τον προμοτάρει. Τι πρέπει να κάνει; Αν διανείμει δωρεάν ψηφιακά αντίτυπα ενός βιβλίου του δεν θα τον διαβάσουν 100 που θα τον διάβαζαν αν έπρεπε να αγοράσεικανείς το βιβλίο του αλλά 1.000 και 10.000 και 100.000 άνθρωποι. Αυτοί θα είναι το κοινό του από δω και πέρα. Και αυτοί θα αγοράσουν το επόμενο βιβλίο του γιατί θα γουσταρουν, γιατί θα είναι φτηνότερο (αφού δεν θα υπάρχει πια ο μεσάζοντας χ, ψ εκδοτικός οίκος), γιατί σε τελική ανάλυση θα εδραιωθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ του συγγραφέα και του κοινού του. Και ας πάνε οι ολοσέλιδες πληρωμένες διαφημίσεις των βιβλίων εν είδει κρεάτων σε χασάπικο στο διάβολο..

[koukouvaou]

Off topic:
nikosal
Μεταξύ σοβαρού και αστείου.
Το καλοκαίρι με δανικό eeepc διάβαζα το ubuntistas ξάπλα (γιατί καλό το καθισιό αλλά καλύτερη η ξάπλα) γυρίζοντας κατά 90 μοίρες το έγγραφο και κρατώντας το σαν βιβλίο εκμεταλλευόμενος την μεγάλη διαγώνιο.
Στο λέω γιατί αν θυμάμαι καλά απο μια παλιά κουβέντα η σύζυγος σου έχει τέτοιο μηχάνημα, είναι και 10´, είναι και ένα κιλό, πληρεί της προδιαγραφές του αρχικού post.

[nikosal]

Αξίζει να ρίξετε μια ματιά εδώ: http://wiki.mobileread.com/wiki/E-book_Reader_Matrix
Πρόκειται για τα μοντέλα που κυκλοφορούν σήμερα.

Σε σύνολο 40 αναγνωστών (e-reader)

30 (75%!) χρησιμοποιούν λειτουργικό linux
5 windows
3 android

(το άθροισμα δεν κάνει 40, γιατί δεν έχουν στοιχεία για κάποια νέα)

χεχε, καλό;

[sokoban4ever]

@nikosal
omg τόσα πολλά (
και τόσα πολλά linux μπράβο
δεν εκπλήσσομαι βέβαια το linux πάει παντού
ακόμα και εδώ "μπαίνει" σε διαστάσεις (35mm×19mm×19mm)
http://www.picotux.com/

[nikosal]

To επαναφέρω με αφορμή την κυκλοφορία του ipad που (λόγω χαρακτηριστικών και τιμής) φαίνεται να κάνει ορισμένα e-reader obsolete. Τουλάχιστον για εκείνους που (κακώς) δεν τους ενδιαφέρει αν έχουν έλεγχο στα βιβλία τους ή όχι. Εγώ δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να αγοράσω είτε kindle είτε ipad, με τον απίστευτο έλεγχο που αποκτούν οι εταιρίες πάνω στα βιβλία που έχεις αγοράσει (στο kindle πχ. δεν τα βλέπεις ως αρχεία, δεν μπορείς να τα μεταφέρεις, αποθηκεύσεις, δανείσεις κλπ.)

Στο αρχικό ποστ έλεγα ότι περιμένω με ανυπομονησία ένα ereader που

Να έχει οθόνη όσο η σελίδα ενός μέσου βιβλίου, το λιγότερο δηλαδή 10 ίντσες με βάρος ως 200 (άντε, ως 400 τρώγεται) γραμμάρια για να μην πιέζει το στήθος μου όταν διαβάζω (συνήθως ξαπλωμένος!)

Οπότε, με την κατάλληλη ανάλυση (συνήθως >200 dpi, το τέλειο είναι τα 300 dpi), η σελίδα αυτή να χωράει τόσο κείμενο με κανονικούς χαρακτήρες όσο η ανάλογη σελίδα βιβλίου. Απεχθάνομαι να γυρίζω σελίδα κάθε δυο παραγράφους

Να είναι εξίσου αναγνώσιμη (η σελίδα) με το φως του λαμπατέρ ή στην παραλία

Και φυσικά, να μην παγιδευτώ σε μια ηλεκτρονική φόρμα βιβλίων που θα αγοράσω, η οποία μετά από 10 χρόνια δεν θα υποστηρίζεται. Για αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρξει προσφορά τίτλων σε κάποια φόρμα ανοιχτού λογισμικού. Με τρομάζει όμως ότι σχεδόν κάθε e-book που κοιτάω υποστηρίζει διαφορετικές φόρμες

Πρόσθετη λεπτομέρεια, που δείχνει γιατί τα netbooks δεν μπορούν σε αυτή τη φάση να γίνουν ereaders: να μη ζεσταίνεται! Φαντάζεστε στο κρεβάτι ένα καυτό ereader μετά από 3 ώρες ανάγνωσης; Ξέχωρα φυσικά από τη διάρκεια της μπαταρίας...

[headless]

Να είναι εξίσου αναγνώσιμη (η σελίδα) με το φως του λαμπατέρ ή στην παραλία

πώς μπορεί το ipad να προσφέρει κάτι τέτοιο,αφού δεν έεχει e-ink αλλά lcd οθόνη.
http://en.wikipedia.org/wiki/E_Ink
Oύτε κατα διάνοια δεν είναι ξεκούραστο για μακράς διάρκειας αναγνωση.

[nikosal]

Ίσως δεν εκφράστηκα σωστά. Δεν είπα ότι έχει καλή οθόνη το ipad αφού δεν έχω ιδέα πώς είναι η οθόνη του. Αν δεν είναι ξεκούραστο, δεν θα κάνει τα ereaders obsolete! Απλά, στα μάτια πολλού κόσμου, σήμερα, με σχετικά χαμηλό κόστος και glossy έγχρωμη οθόνη, θα χτυπήσει σίγουρα και αυτή την αγορά.

[YianPan]

Χριστος Ανεστη!
Διαβασα αυτο το θεμα και ειναι πολυ καλο.
Λοιπον..:
(1)

το κινητό για pdfs χωρίς εικόνες (μετατροπή σε txt)

εχει ενα java που απλα τα βλεπεις pdf απευθειας, χωρις μετατροπη σε txt.
οριστε: http://java-phones.com/download/get-mobilepdf/

2)

έχει τόσο μικρή οθόνη σαν το κινητό, κάνει το διάβασμα μεγάλων κειμένων σωστό μαρτύριο

δυστυχως συμφωνω... οσο πιο μεγαλο το αρχειο τοσο αργει! (τουλαχιστον στο SonyEricsson μου)

3)

Oύτε κατα διάνοια δεν είναι ξεκούραστο για μακράς διάρκειας αναγνωση.

Off topic:
Αυτο λυνεται αν το netbook σου, ειτε εχεις Compiz (εφφε Αρνητικα) δηλ. φοντο μαυρο κι γραμματα ασπρα,
ειτε δεν εχεις Compiz, (επειδη δεν θελεις ή δεν σου αρεσει ή κατι αλλο), και τις δυο περιπτωσεις,
δοκιμασε το hot-key: ctrl+N τοτε θα ειναι ξεκουραστα στα ματια σας.

Αυτα.

[floral]

Spoiler: show

Το μέγεθος της προπαγάνδας αυτών των συμφερόντων που λυμαίνονται τον χώρο της πνευματικής δημιουργίας είναι ασύλληπτο. Είμαι αρκετά ευαισθητοποιημένος μιας και η τύχη και η πορεία της ζωής μου έδωσε την δυνατότητα να δω από κοντά το σύγχρονο αυτό κάτεργο των δημιουργών. Οι όροι που επιβάλλονται στους δημιουργούς είναι απίστευτα σκληροί. Φανταστείτε ότι από τη στιγμή που κάποιο έργο πέσει στη μέγγενη αυτών των εταιρειών, στην ουσία πάυει να αποτελεί κτήμα του δημιουργού του. Από κει και πέρα, το μόνο δικαιώμα που έχει ένας μελετητής, συγγραφέας, δημιουργός έιναι να εισπράττει μια επιταγή ως αμοιβή για τις πωλήσεις/εφαρμογές του έργου του. Σε μερικούς κλάδους δεν αναφέρεται καν το όνομά του παρά μόνο το λογότυπο της εταιρείας.

Η διάδοση της τεχνολογίας των ψηφιακών βιβλίων μπορεί δυνητικά να απελευθερώσει τους συγγραφείς από τους εκδοτικου οίκους. Αντί για ογκώδη εκτυπωτικά μηχανήματα θα αρκεί ένα κατάλληλο software και ένας υπολογιστής. Ο ίδιος ο συγγραφέας θα μπορεί να παράγει ηλεκτρονικά όσα ψηφιακά αντίτυπα θέλει και να τα διαθέτει όπου/όταν και όπως θέλει. Τον συγγραφέα να τον πληρώσω εκατό φορές. Όχι όμως και τον μεσάζοντα που εμπορεύεται τον πνευματικό κόπο του άλλου. Ας φανταστούμε ότι τελικά η Google καταφέρει να αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα των ελευθερων βιβλίων. Αυτό θα σημαίνει ότι απο εκεί και πέρα η Google και μόνο η Google θα μπορεί να εκδίδει πχ τα έργα του Ιούλιου Βέρν, τις νουβέλες του Ουγκώ, τα φιλοσοφικά έργα του Χέγκελ, τα παραμύθια του Άντερσεν, τα μυθιστορήματα του Ντίκενς, τα ποιήματα του Μπωντλαιρ ή του Καβάφη, τις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Σήμερα έχεις 10 εκδόσεις του ίδιου ποιητή. Όλες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και περιεχόμενο. Αύριο θα έχεις δύο ελέω Google. Μιλάμε για τον πενυματικό θησαυρό της ανθρωπότητας. Και ενώ η Google ισχυρίζεται ότι θα κάνει έτσι προσιτά σε όλους τα έργα της ανθρώπινης πνευματικής κληρονομιας, στην ουσία θα αποφασίζει αυτή και μόνο αυτή πότε και πως θα εκδίδεται ένα έργο. Από την πολυφωνία στη μονοφωνία του μονοπωλίου. Όποιος θα θέλει να αναλάβει την έκδοση αυτών των έργων θα πρέπει να πληρώνει την Google. Πόσοι μικρομεσαίοι εκδοτικοί οίκοι θα αντέξουν τον ανταγωνισμό; Ελάχιστοι. Και οι εναπομείναντες θα συγχωνευτούν και θα σχηματίσουν τραστ εταιρειών. Να πως το όνειρο γίνεται εφιάλτης, η ελευθερία του λόγου πληρωμένο συμβόλαιο με ρητρες και ποινές. Και το ωραίο είναι ότι όταν οι CEO των κολοσσών και οι πληρωμένες γραφίδες τους στον τύπο και τα ΜΜΕ μιλάνε για προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, αυτό που εννοούν στην πραγματικότητα είναι η προστασία των οικονομικών και εμπορικών δικαιωμάτων τους.

Όσο για το παράδειγμα με τον συγγραφέα που πουλάει λίγα βιβλία: Ο λόγος για τον οποίο δεν πουλάει πολλά βιβλία είναι είτε γιατί δεν είναι καλός γραφιάς ή γιατί δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό, άρα και "εμπορικός". Αν δεν είναι καλός τότε θα πρέπει να φροντίσει να γίνει καλός. Αν όμως δεν είναι νγωστός τότε βρίσκεται στο έλεος του τάδε ή του δείνα εκδοτικού οίκου που ή τον έχει στα αζήτητα ή του προσφέρει ένα πολύ αυστηρά δεσμευτικό συμβόλαιο για να τον προμοτάρει. Τι πρέπει να κάνει; Αν διανείμει δωρεάν ψηφιακά αντίτυπα ενός βιβλίου του δεν θα τον διαβάσουν 100 που θα τον διάβαζαν αν έπρεπε να αγοράσεικανείς το βιβλίο του αλλά 1.000 και 10.000 και 100.000 άνθρωποι. Αυτοί θα είναι το κοινό του από δω και πέρα. Και αυτοί θα αγοράσουν το επόμενο βιβλίο του γιατί θα γουσταρουν, γιατί θα είναι φτηνότερο (αφού δεν θα υπάρχει πια ο μεσάζοντας χ, ψ εκδοτικός οίκος), γιατί σε τελική ανάλυση θα εδραιωθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ του συγγραφέα και του κοινού του. Και ας πάνε οι ολοσέλιδες πληρωμένες διαφημίσεις των βιβλίων εν είδει κρεάτων σε χασάπικο στο διάβολο..

Υπάρχουν ιστοσελίδες που να χρησιμοποιούνται για την έκθεση (κάτι σαν λίστα, οδηγός) των βιβλίων συγγραφέων που δεν θέλουν να πουλήσουν τα πνευματικά δικαιώματα σε εκδοτικό οίκο?